donderdag 28 juni 2018

Niet alleen de vis wordt duur betaald


In de gerieflijke zetels van Kinepolis kijken we naar Distant Sky, een concert van Nick Cave & The Bad Seeds. De band heeft net een song aangevat over een straat die ik goed ken, een straat die hier in de stationsbuurt ligt en waarin je halverwege het huis passeert dat door insiders De rijzende zon genoemd wordt, welja over die straat gaat Jubilee Street.
Godver, mijn telefoon! Ik incasseer boze blikken van wel honderd ouwe rockers die net als wij naar de zaal afgezakt zijn om van de concertfilm te genieten. Een sms-bericht.
Terwijl Cave zijn duivels ontbindt lees ik: ‘Et maintenant c’est toi qui ne répond plus! Je t’appelle quand je sort d’ici ou je suis comme d’habitude seul.’
‘Van wie is dat?’, vraagt mijn vrouw. Ik zeg dat het van iemand is die het niet erg nauw met de Franse spelling neemt, en die een verkeerd nummer heeft ingetikt. Waarna ik m'n mobieltje uitschakel.
Dat lost mijn probleem niet op. Wanneer ik mijn gsm na het concert weer tot leven wek staan er twaalf berichten klaar om gelezen te worden.
Zij die ze me stuurt blijkt over een klein zwart boekje te beschikken waarin mijn naam op elke bladzijde weer te vinden is. Al die berichten verwijzen naar tijden waarin ik me in De rijzende zon baldadig gedragen heb, iets waarvoor ze me nu de rekening presenteert. Dat komt doordat het huis inmiddels door Russen uitgebaat wordt. Zij verplichten de meisjes om het soort chantage te plegen waarmee zij mij nu belaagt.
Ik ben er weer naartoe beginnen gaan, naar dat huis, om de zaak te schikken — in der minne, zoals het enigszins toepasselijk heet — maar ’t is anders uitgedraaid. Weer heb ik me er uitzinnig gedragen en de prijs die ik betaald heb is niet gering.
Hoe lang is het nog maar geleden dat ik naar de Kinepolis geweest ben? En zie me hier nu staan! Kijk me eens aan! Mijn vrouw heeft me verlaten, de kinderen mijden hun vader, de buren lopen in een boog om me heen, de collega’s keren me de rug toe. Ik sta er alleen voor. M’n koelkast is leeg, mijn portefeuille is leeg, mijn bankrekening is leeg. Hier woont geen kat meer, want ook die heeft me verlaten. Niets hebben ze me gelaten, de Russen. Mijn gordijnen zijn dicht, ik durf me nergens nog te vertonen. Kijk me eens aan, zie me hier staan… 
Flor Vandekerckhove


— Still uit de Official Uncensored music video Jubilee Street van Nick Cave & the Bad Seeds. Hier te bekijken.
Het gebeurt wel meer dat liedteksten me inspireren. In de blog staan nu al twintig verhalen die via songs tot mij gekomen zijn. Het laatste dat ik in die reeks gepubliceerd heb heet Mevrouw de hond, meneer het paard, een verhaal dat ik bij Jacques Brel ging sprokkelen. En nu is er ook Niet alleen de vis wordt duur betaald, dat hierboven staat.
Wie de achterliggende filosofie van die manier van doen wil kennen moet maar eens klikken op Een lied kan een verhaal verbergen.  —
Een reactie posten