woensdag 18 juli 2018

Geloof me nóóit


Om de zoveel jaar loop ik een jeugdvriendin tegen het lijf. We nuttigen dan een koffie en halen ouwe koeien uit de sloot. Dat zijn er nogal wat, want we gaan al een hele tijd mee.
Tijdens onze jongste ontmoeting vraag ik haar of ze nog altijd zo’n injectiespuit op zak heeft. Die herinner ik me van een vorige koffie. Ze had me toen over hartproblemen verteld, die acuut geworden waren tijdens een verre voetreis. Daar was ze ternauwernood aan de dood ontsnapt door een spuit die recht in haar hart geïnjecteerd moest worden. Sindsdien had ze altijd zo’n spuit op zak.
Terwijl ik haar daaraan herinner trekt ze grote ogen. Er is iets met het hart ja, en in geval van nood is er een pilletje. Maar een spuit? ‘Jij weet zeker niet wat dat inhoudt, zo’n spuit in je hart steken?’ vraagt ze lachend. Voor de zoveelste keer wordt ’t mij duidelijk dat je mij nóóit mag geloven als ik me iets meen te herinneren. De injectiespuit verdwijnt weer in de krochten van mijn wankele geheugen en we spreken over iets anders.
Enkele dagen geleden kijk ik voor de zoveelste keer naar Pulp Fiction, het onvolprezen meesterwerk van Quentin Tarantino. Voor de zoveelste keer geniet ik van de scène waarin huurmoordenaar John Travolta en gangsterliefje Uma Thurman de twist dansen.
Niet veel later volgt de scène waarin dat gangsterliefje door een overdosis geveld wordt en ei zo na het tijdelijke met het eeuwige wisselt. Om haar te redden moet Travolta een dosis adrenaline recht in 't hart steken.
Opeens valt mijn frank. Niet mijn vriendin, maar Uma Thurman kreeg een spuit in ’t hart geïnjecteerd. Ik heb die twee met elkaar verwisseld.
Hoe is ’t mogelijk? Die vriendin gelijkt geenszins op Uma Thurman, ze houdt zich ver van drugs en voor zover ik weet houdt ze zich ook ver van ’t gangstermilieu. Hoe heb ik die twee dan met elkaar verwisseld?
Alzo nadenkend valt mijn frank voor de tweede keer — wat merkwaardig veel is in zo’n korte tijd. Ha, denk ik, ’t komt natuurlijk door die twist. In de sixties hebben wij die ongetwijfeld samen gedanst. In mijn geheugen heeft Thurman zich daartussen gewrongen en van de weeromstuit neemt mijn vriendin de plaats van Uma in tijdens de injectiescène van de film. Ja, zo moet ’t gegaan zijn en… se non è vero è ben trovato
De scène plaats ik hieronder, je moet maar eens kijken.
Flor Vandekerckhove


Een reactie posten