zondag 8 juli 2018

Vierenvijftig, vierenvijftig, vierenvijftig…

- Foto uit de collectie van
het museum Psychiatrisch
Centrum Dr. Guislain. -
In Gent woonde ik niet ver van het Psychiatrisch Centrum Dr. Guislain en dat centrum lag op de weg naar mijn werk. Ik passeerde er dagelijks. Aangezien ik in ploegendienst werkte was dat nu eens ’s morgens, dan weer ’s middags of ’s avonds.
’s Morgens en ’s avonds was het daar altijd muisstil, maar ‘s middags waren de patiënten in de tuin aan ‘t werk. Vanaf de straat kon je hen niet zien, want er was een hoge muur omheen die tuin gebouwd, maar je kon ze wel horen. Telkens ik de muur passeerde hoorde ik wel honderd man in koor zeggen: vierenvijftig, vierenvijftig, vierenvijftig…
Het rituele vierenvijftig herhaalde zich dagelijks: vierenvijftig, vierenvijftig, vierenvijftig… Ik had geen idee waar dat getal voor stond, en wat me eerst alleen maar nieuwsgierig maakte werd al gauw een kleine obsessie.
’t Was een hoge muur en ik kon er niet overheen kijken, maar ergens halverwege had ik een kijkgat opgemerkt. Respect weerhield me er lange tijd van om door dat kijkgat te gluren, maar het werd almaar moeilijker om me in te houden.
Dat ging zo door en door. Ik trok naar mijn werk en achter de muur hoorde ik altijd maar dat vierenvijftig, vierenvijftig, vierenvijftig…
Op een dag werd het me teveel. Toen ik weer aan dat kijkgat passeerde en weer vierenvijftig, vierenvijftig, vierenvijftig… hoorde, hield ik de pas in. Nadat ik me ervan vergewist had dat niemand toekeek, gluurde ik stiekem met één oog door het kijkgat.
Razendsnel stak iemand aan de andere kant een bezemsteel door het gat, vlak in mijn oog, en toen ik, danig geschrokken, betrapt, en met een pijnlijk blauw oog, maakte dat ik wegkwam, hoorde ik de patiënten aan de andere kant van de muur enthousiast roepen: vijfenvijftig, vijfenvijftig, vijfenvijftig…
Flor Vandekerckhove

De tentoonstelling Zomergasten loopt in Museum Dr. Guislain, Gent nog tot 23 september. Meer info hier.

Een reactie posten