maandag 24 november 2014

Mistinguett en de reuzin


— De Av. Marc Samdam in Bredene. Rechts staat de woning van de Russin. Links achteraan zien
we het dak van het hoge huis waar Mistinguett woonde. —
Zodra we haar ontwaarden, riepen we haar smalend na: de reuzin, de reuzin, de reuzin… We deden dat tot het vrouwtje haar stok omhoog stak en wij er razendsnel vandoor gingen. Ze was oud & krom en huisde in een uitgeleefde villa, waar ook tien katten woonden. Zo rook het daarbinnen naar verluidt ook. Mijn nicht was zeven, ik acht. Het woord empathie was ons vreemd en we waren dan ook 'n bijzonder wreedaardig stel; m'n nicht nog meer dan ik. Zo’n oud, alleenstaand vrouwtje konden we gemakkelijk de baas, zeker als we voldoende afstand hielden: de reuzin, de reuzin, de reuzin… U begrijpt het, de reuzin was onderwerp van spot. En ze was dat net zoals die andere oude vrouw die enkele huizen verder woonde, aan de overkant van dezelfde laan. Die ging als Mistinguett door ons kinderleven. Ook zij werd door ons nageroepen: Mistinguett, Mistinguett…
Het waren bijnamen die we thuis opgevangen hadden. We wisten geen van beiden waarom we dat ene vrouwtje als reuzin nariepen en het andere als Mistinguett. De reuzin was klein en het was ook niet zo dat ze de vrouw van een reus was, want ze leefde alleen. Waarom heette ze dan reuzin? De Franse actrice Mistinguett had haar successen in de eerste helft van de eeuw gevierd en wij waren van de tweede helft. Het waren onze ouders die een verband legden tussen de extravagante filmster en de vrouw die in Bredene in een veel te hoog huis woonde. Misschien vereenzelvigde die vrouw zich met de actrice, misschien deed ze zich beter voor dan ze was, misschien weigerde ze om oud te worden, misschien kleedde ze zich opzichtig, misschien schminkte ze zich… Wie in die tijd in Bredene woonde kon maar beter gewoon doen. Zeker als je een oude, alleenstaande vrouw was; onnuttig en gevaarlijk tegelijk.
Mistinguett is niet in Bredene blijven wonen. Heeft ze haar laatste dagen in een meer mondaine plaats gesleten? Het huis waar ze gewoond heeft bestaat nog steeds. Ook de villa van de reuzin staat er nog. Na haar dood werd het huis verkocht en mooi gerestaureerd. Telkens ik door de Prinses Marie-Josélaan rijd en dat huis, recht tegenover het park, passeer, denk ik weer aan de reuzin, waarvan ik inmiddels weet dat mijn nicht en ik haar bijnaam verkeerd interpreteerden. Zij werd door onze ouders niet reuzin genoemd, maar Russin. 
Gevlucht voor de bolsjewieken? Een relict uit de tijd waarin die laan Avenue Marc Samdam heette en Bredene de jet set probeerde aan te trekken? Russische adel? Misschien maakte de Russin wel deel uit van de geschiedenis. De kans dat we daar nu nog iets over te weten komen is evenwel miniem en hij wordt almaar kleiner. 
Maar kijk, de levens van de Russin en van Mistinguett hebben op aard’ onverwachts toch een spoor nagelaten, en wel in deze blog. Of het mijn jeugdige spotternijen goedmaakt, weet ik niet; een mens doet wat hij kan en soms is dat genoeg, soms niet.
Flor Vandekerckhove

Een reactie plaatsen