zondag 25 oktober 2015

Droogdok strandt te Bredene

— 1961. Het aangespoelde droogdok in Bredene (Collectie Foto Luc) —

Nonkel Miel, de oom van mijn vader, was een strandjutter. Hij zocht in ‘t zand naar munten waarmee hij er vervolgens een ging kraken. Het strandjutten was voor hem een economische bedrijvigheid, hij zwengelde ermee zijn koopkracht aan. Er zijn ook vandaag nog strandjutters die naar munten zoeken, maar nu worden ze geholpen door een metaaldetector, terwijl nonkel Miel alleen zijn arendsblik kon inzetten. Voor anderen is het strandjutten geen economische bezigheid, maar een levensstijl, een cultuur. In het kantoor van Het Visserijblad kreeg ik ooit bezoek van strandjutter Wim Kruiswijk uit het Nederlandse Zandvoort. Gevonden voorwerpen houdt Wim keurig bij als ware hij de conservator van het museum van aangespoelde strandvondsten. In zijn collectie zit een neusschot en een staartbeen van een walvis, een tand van een prehistorische grottenbeer en een stukje kaak van een reuzenhert. Allemaal op ’t strand gevonden. Op mijn vraag of àlle strandvondsten in aanmerking komen om bij hem een plaats te krijgen, antwoordde hij: ‘Je kunt het zo gek niet bedenken of ik sleep het mee naar huis.’
Dat was schromelijk overdreven van Wim Kruiswijk. Ogenblikkelijk schoot mij een beeld te binnen van een op ’t strand aangespoeld voorwerp dat hij geenszins had kunnen meenemen. Ik dacht meteen aan het droogdok dat ik in mijn kindertijd op ’t strand van Bredene had zien staan. In maart 1961 was het tijdens een hevige voorjaarsstorm losgeslagen van een Nederlandse sleepboot. Het dok van de firma Philip & Son Ltd kwam op het strand van Bredene terecht en kon daar niet meer vlot getrokken worden. Het was een ophefmakende gebeurtenis en de BRT kwam het gestrande dok filmen. Norbert Olders en ik maakten er gebruik van om het nieuws te halen, want toen de opnames begonnen, stapten we, zogezegd toevallig, parmantig voorbij de aangespoelde mastodont. Of we echt het televisienieuws gehaald hebben weet ik niet meer, maar ik meen me wel te herinneren dat het hele ding uiteindelijk door een schroothandelaar ter plekke afgebroken werd. Bredenaars mochten geen handje toesteken, want de politie had er ons in grote letters van verwittigd dat het betreden van het droogdok strafbaar & verboden was. Spijtig, want er stond van alles op dat wij goed hadden kunnen gebruiken, al wisten we niet meteen waarvoor.
Flor Vandekerckhove
P.S.: Mijn buurman denkt dan weer te weten dat het droogdok met springtij wel degelijk van het strand losgekomen is. Bij die operatie werden, zo herinnert hij zich, drie sleepboten ingezet, waarvan er een in aanvaring gekomen is met een golfbreker.

— (Collectie Foto Luc) —
Een reactie posten