vrijdag 18 augustus 2017

Dit is geen…

— Luc Blomme. Ceci n'est pas une Magritte.
2017. Olie op doek. 100 x 70 cm. —
Op 15 augustus krijg ik van Luc Blomme een bericht. Hij wijst me er op dat René Magritte vijftig jaar geleden overleden is. Er hangt een bijlage aan vast: de afbeelding van een schilderij, een werk van Luc, een door Magritte geïnspireerde parodie: Ceci n’est pas une Magritte. En, vraagt Luc, kan mijn "Magritte" je inspireren? Waarna hij zelf het antwoord geeft: ik ben er zeker van.
Er volgt een tweede berichtje. Daarin staat een onverholen instructie: En om mijn pa te citeren: begin je stukje niet met: ’s morgens smeerde moeder mijn boterhammen. Ha, dat vraagt om enige uitleg.
Luc is de oudste zoon van Albert Blomme, de onderwijzer die me het eerste stijladvies ooit gegeven heeft. Dat heb ik hier al eens verteld.
Wat Luc me bijgevolg zegt is dit: verras me! Dus ga ik hem iets over René Magritte vertellen wat hij, daar ben ik haast zeker van, niet weet. En ik ga mijn stukje larderen met passende, niet toevallig vermelde vooizen die als aangenaam neveneffect hebben dat ze Luc aan diens eigen jeugd herinneren. En jou misschien aan de jouwe; wie de namen van vermelde groepjes aanklikt kan horen of dat al dan niet het geval is.
In Bredene laten Georgette en René Magritte hun hond uit. De oorlog is voorbij en Lothar Wolleh maakt van hen een foto. Ze lopen door de Kapellestraat en stoppen voor een kleerwinkel. Daar zien ze in de etalage mannequins staan die helemaal in doowop gekleed zijn, een stijl die hen tot tranen toe ontroert, net zoals het koppel ook ontroerd wordt door de doowopliedjes van The Moonglows, The Penguins, The Orioles en The Five Satins.
Wanneer ze weer in het Hotel Helvetia komen, hangen ze Do Not Disturb aan de klink van hun kamerdeur. Ze ontdoen zich van hun kleren en dansen naakt in het maanlicht dat door het raam naar binnenvalt. Muziekinstrumenten hebben ze daarbij niet nodig, want doowop laat zich gemakkelijk a capella zingen. Georgette zingt van shoo-wap-dee-wap-wap en René antwoordt met dun dun dun dun dun.
Heel dit wonderbaarlijke gebeuren geschiedt alleenlijk doordat Paul Simon iets soortgelijks bezingt in zijn mooie song Rene And Georgette Magritte With Their Dog After The War. Ik zet de link hieronder.
Waar staan mijn dancing shoes ook alweer? Shoo-wap-dee-wap-wap!
Flor Vandekerckhove



Een reactie posten