dinsdag 29 augustus 2017

Leren bloggen met De Laatste Vuurtorenwachter (II)


— ‘I insisted that our Cause could not expect me to become a nun and that the movement should not be turned into a cloister. If it meant that, I did not want it.’ (Emma Goldman) —

Nadat ik u hier over de huiselijke infrastructuur van het bloggen verteld heb, wil ik u heden onderwijzen in het persoonlijke doel van de blogger. Want dat is wat bloggers en voetballers met elkaar gemeen hebben: een doel.
Dat bloggersdoel kan zo’n beetje van alles zijn, maar het doel van De Laatste Vuurtorenwachter is de maatschappelijke omwenteling.
Hoho! roept u uit, eraan toevoegend dat mij dat niet zal lukken.
Dat kan wel zijn, repliceer ik gezwind, maar ik kan het toch proberen.
Hoe denkt u dat veel te hoog gegrepen doel met zo'n klein blogje te bewerkstelligen? werpt u me daarna voor de voeten. Waarop ik woordelijk nazeg wat de grote A.L. Snijders mij voorzegt: De werkelijkheid is zo angstaanjagend groot en wij zijn zo onvoorstelbaar nietig dat er niets anders op zit dan schrijven, schrijven, schrijven, schrijven, schrijven.'
Waarna ik u twee voorbeelden uit mijn schrijverij aanreik, twee hefbomen ter omwenteling. Het ene betreft de schone kunsten en het andere gaat over politiek.
Mijn maatschappijvisie heb ik eerder al belicht in de G-spot van de politiek. U mag daarvan zeggen wat u wilt, maar u zult niet ontkennen dat wat ik daar schrijf én origineel is én aantrekkelijk.
Is het dan vermetel te hopen dat het iemand inspireert? Is het ondenkbaar dat iemand door deze spetterende blogpost de weg naar de G-spot inslaat? Naar deze van de seksualiteit of deze van de politiek? Of beide? Zou het niet kunnen zijn dat de omwentelingsgezinde rangen — o lio lio la! — erdoor aangroeien?
De kans is klein, zegt u.
Akkoord, antwoord ik, maar is ze onbestaande? Neen, neen, driewerf neen!
En nu de kunst. Kan kunst de wereld veranderen? De vraag is al miljoenen keren gesteld, en de antwoorden zijn legio. Maar de surrealisten en ik staan schouder aan schouder wanneer we zeggen: We kunnen het in elk geval proberen.
In Dit is geen… laat ik Georgette en René Magritte de nacht in een Vlaams kusthotel doorbrengen. Na een avondwandeling trekken ze hun kleren uit en naakt dansen deze vaandeldragers van het surrealisme elkaar de nacht in. Waarmee ze Emma Goldman vieren die zegt: Als ik niet kan dansen wil ik geen deel uitmaken van je revolutie.
Hebt u, na het lezen van dat stukje, niet iets soortgelijks beproefd? Heeft uw partner de rolstores niet laten zakken? Hebben jullie getweeën vervolgens niet, naakt dansend, de zoete voorsmaak van het omwentelen geproefd? Hoezo neen? Is het te laat dan? Waarop wacht u? Want dat is wat ook uw partner u vraagt: waarop wacht u eigenlijk?

Flor Vandekerckhove
Een reactie posten