zondag 28 september 2014

De eenling van de Flandern (1)

'To hell with facts!
We need stories!'
(Ken Kesey)

Er zijn er maar weinig die dit weten, maar ik ben in 1971 betrokken geweest bij een actie van de Rote Armee Fraktion, de RAF.
In Amsterdam had ik enkele jaren eerder, tijdens een vreugdevolle happening, kennis gemaakt met de graficus Ronald A. Daarna bleven Ronald en ik met elkaar corresponderen. De toon van zijn brieven werd harder en ik volgde hem daarin. In september 1969, vlak voor hij naar West-Berlijn zou verhuizen, kwam hij bij me langs. Een laatste vakantie, noemde hij het, waarna het menens zou worden. 
Die vakantie was een dekmantel. Ronald was naar me toe gekomen om alhier de Vlaamse tak van de RAF op te zetten, de Rote Armee Fraktion, Division Flandern.
— De kazerne de Hollain, waar ik in 1971 mijn legerdienst volbracht. — 
Ik zou, wat hij noemde, een slapend lid worden, een eenling, iemand die een doordeweeks leven moest leiden tot hij opgeroepen werd. Wat dat concreet zou inhouden kon Ronald me niet zeggen, wanneer het zou gebeuren wist hij evenmin. Misschien nooit, zei hij. Dat misschien nooit trok me over de streep en op 9 september 1969 trad ik toe.
Er zijn nog Vlamingen toegetreden, want ik werd, zij het onregelmatig, door Vlaamse kameraden gecontacteerd. Ik moest me dan naar een café begeven of ik moest in een park gaan zitten op een welbepaalde bank waar iemand een broodzak achtergelaten had waarin naast een volkorenbroodje ook een briefje zat. Het was best spannend, maar het bleken achteraf toch altijd maar oproepen voor financiële steun te zijn, geld dat ik op wisselende plaatsen moest achterlaten. Meer dan een kostelijke hobby leek het me in ’t begin niet te zijn.
Kort daarna werd ik door de Belgische staat opgeroepen om mijn legerdienst te vervullen. Dat was in 1971. Ik werd bij de Luchtmacht ondergebracht. Na mijn opleiding kwam ik in een hoofdkwartier terecht, de kazerne de Hollain, middenin de stad Gent. Het was een oord met weinig dienstplichtigen en des te meer officieren. 
Dat ik in datzelfde jaar ook door de Flandern opgeroepen werd, was dan ook geen toeval. Dat de mij toevertrouwde actie in de kazerne de Hollain zou plaatsgrijpen lag voor de hand, dat ik er alleen voor stond, eveneens: de eenling was geactiveerd!
Ik wilde Ronald bewijzen dat ik zijn vriendschap waard was en ik bracht geduldig alles in stelling om van die actie een succes te maken. Ik koos de plek waar ik me zou opstellen en zorgde voor een sleutel van het arsenaal, ik wist welk wapen ik moest kiezen, ik noteerde het reilen & zeilen van het doelwit, ik wist hoe ik moest toeslaan en ik bereidde mijn vluchtweg voor. In augustus 1971 bracht ik op de gevel van de universiteitsbibliotheek met kalk het afgesproken teken aan. De Flandern wist dat ik er klaar voor was.
Neen, ik ben niet teruggedeinsd. Toch hebt u in de krant nooit iets over die actie gelezen. De radio heeft er niet over bericht, de televisie heeft geen beelden vertoond. Dat heeft een reden, maar dat is voer voor weer een ander verhaal. Misschien vertel ik dat later nog wel eens, maar 't is geen verhaal om trots op te zijn. Dat verhaal staat hier.
Flor Vandekerckhove



Een reactie posten