woensdag 16 november 2016

Uit de wind wegblijven


Onderweg passeer ik Dirk. Ik ken hem al van in de lagere school. Hij is 68, net iets ouder dan ik. Hij heeft in de vismijn gewerkt, nu is hij met pensioen. Ik vraag hem of hij nog actief is. Godver neen, antwoordt hij, ik doe geen slag meer. Hij zegt het met indrukwekkend veel overtuiging. Hij is op weg naar de Lidl, zegt hij ook, want straks gaat het hevig waaien. Hij is niet van plan om zijn huis te verlaten als ’t zo hard waait.
De Lidl ligt links, mijn huis rechts. Onze wegen scheiden. Ik voel dat de wind in kracht toeneemt en denk na over het soort gesprekken dat ik deze dagen voer. Dirk is met pensioen, hij is op rust gesteld. Over zo’n dingen gaan die gesprekken, en over het weer.
Er zijn er andere. Dat ondervind ik wanneer ik thuis mijn mailbox opentrek. Een bericht van Bernard. Ook hij is de 65 gepasseerd, maar hij is niet op rust gesteld.
Hij formuleert een commentaar op een blogstukje. Daarin ga ik op zoek naar de namen van oud-schoolkameraden. Bernard vindt dat een mij onwaardige bezigheid: WAAR HOU JIJ JE MEE BEZIG? EEN MANIER VAN OMGAAN MET HET OUDER WORDEN? WAAR IS DE WELLUST EN BRUTALITEIT VAN WELEER?’ Hij schrijft het in kapitalen, het zit hem hoog.
De brutaliteit van weleer ben ik onderweg verloren, dat is waar. Wellust daarentegen is er nog à volonté, maar ik loop er niet meer mee op straat. Ik ben daarin een beetje zoals Dirk: als 't waait blijf ik binnen.
Flor Vandekerckhove 
Een reactie posten