ONDERWEG PASSEER IK Dirk Berchmans. Ik ken hem van in de lagere school. Hij is net iets
ouder dan ik, heeft in de vismijn
gewerkt, nu is hij met pensioen. Ik vraag hem of hij nog actief is. Godver neen, antwoordt hij, ik doe geen slag meer. Hij zegt het met indrukwekkend
veel overtuiging. Hij haast zich naar de Lidl, zegt hij, straks gaat het hevig waaien, hij wil niet buiten zijn als ’t zo hard waait. Ik voel dat de wind in kracht toeneemt en denk na over het soort
gesprekken dat ik deze dagen voer. Dirk is met pensioen, hij is op z'n rust
gesteld. Over zo’n dingen gaan die gesprekken, en over het weer.
In mijn mailbox zit een bericht van Bernard Vanneuville. Ook hij is de 65
gepasseerd, maar Bernard is niet op rust gesteld. Hij formuleert een commentaar op een blogpost, een foto waarbij ik op zoek ga naar namen van oud-schoolkameraden. Bernard vindt dat
een mij onwaardige bezigheid: 'WAAR HOU
JIJ JE MEE BEZIG? EEN MANIER VAN OMGAAN MET HET OUDER WORDEN? WAAR
IS DE WELLUST EN BRUTALITEIT VAN WELEER?’ Hij schrijft het in
kapitalen, het zit hem hoog. De
brutaliteit van weleer ben ik onderweg inderdaad verloren, dat is waar. Wellust daarentegen is er nog à volonté, maar ik loop er niet langer mee op straat. Ik ben daarin zoals Dirk Berchmans: als 't waait ben ik liever binnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten