donderdag 6 april 2017

Dissident

— Wanneer de Limburgse politicus Jaak Gabriëls in 2004 voorzitter
wordt van de reders ter zeevisserij publiceert De Laatste
Vuurtorenwachter een spotprent waarin we de ex-minister (rechts)
en diens echtgenote (links) een beetje ervaring laten opdoen.
 —  
Rachida Lamrabet maakt een kortfilm waarin ze het recht verdedigt om de boerka te dragen. Anderhalve week nadat blijkt dat ze de film gemaakt heeft wordt ze ontslagen bij het federaal gelijkekansencentrum Unia, waarvoor ze deeltijds werkt.
Ik heb een petitie ondertekend die daartegen protesteert. Ik doe dat met recht & reden, want ik ben een soort ervaringsdeskundige. Ja, wis en waarachtig, dat ben ik.
Laat me u meenemen naar de visserijkaaien, waar ik mij in 1988 vestig om er Het Visserijblad te redigeren, een tijdschrift dat in de jaren tachtig een kwijnend bestaan leidt. Bedoeling is dat ik het een nieuwe drive geef.
In die drive laat ik me leiden door de woorden van de Argentijnse journalist Horacio Verbitsky: ‘Journalistiek betekent datgene publiceren waarvan iemand wenst dat het verborgen blijft; al de rest is reclame. Journalistiek affronteert.’
Affronteren! Al gauw blijkt dat ik het kan als geen ander. En het slaat aan. Maar je maakt er uiteraard wel vijanden mee, en niet van de minsten.
Wil ik op die kaaien stand houden, zo begrijp ik al vlug, dan heb ik een inkomen nodig dat me onafhankelijk van de sector maakt. Wanneer ik in 1993 weet krijg van een openstaande deeltijdse betrekking grijp ik mijn kans.
Alleen… Om die betrekking te verwerven heb ik de handtekening nodig van de minister die voor de visserij bevoegd is. Dat ministerie is traditioneel in handen van de CVP (thans CD&V) en zolang die daar de plak zwaait ben ik kansloos. De betrekking blijft open.
Dat verandert in 1999. De Limburgse VLD-er Jaak Gabriëls krijgt het departement in handen. Ik zie de opening en steek een tandje bij.
De minister krijgt vervolgens een dossier op zijn bureau dat moet beletten dat de betrekking mij toegewezen wordt. De job zou, zo menen degenen die tegen mij ijveren, onverenigbaar zijn met mijn journalistieke visie. Gabriëls weigert zijn handtekening te plaatsen.
Ik maak gebruik van mijn recht om dat dossier in te kijken. Het wordt me pas na veel aandringen toegestaan. Dat dossier bevat niets anders dan enkele stukken die ik in Het Visserijblad gepubliceerd heb, meer bepaald in de satirische column De Laatste Vuurtorenwachter. Blijkt dat de sectortop me de rekening van mijn journalistieke strapatsen gepresenteerd heeft. In de achtergrond hoor ik Guy Béart zingen: ‘Le premier qui dit la vérité…’
Daarna gebeurt ook dit. Onmiddellijk nadat hij minister-af is wordt Jaak Gabriëls voorzitter van de patroonsorganisatie van de reders ter zeevisserij. De vissers begrijpen niet waaraan de visserijonkundige politicus uit Limburg die goedbetaalde bijverdienste te danken heeft.
Flor Vandekerckhove


Coda. Ik ben Het Visserijblad blijven uitgeven tot aan mijn pensionering. De Laatste Vuurtorenwachter is inmiddels de blog geworden die u nu leest. Het Visserijblad verschijnt niet meer, maar Het Voorlaatste Visserijblad bestaat nog altijd.
Een reactie posten