vrijdag 7 april 2017

Uit het dakvenster dwarrelt een vignet



Op een tentoonstelling in Oostende geraak ik onder de indruk van een aantal schilderijen, variaties op een thema. Ginette Myle heeft haar dakvenster vijf keer afgebeeld, telkens goed voor een geslaagd schilderij. En dit is wat ik daarbij denk. 
Ik denk dat schilders te benijden zijn. Niemand zegt Monet dat het genoeg geweest is met die kathedraal van hem. Niemand vraagt Botero om ter verandering eens voor dunne modellen te kiezen. Ook daarom zijn schilders te benijden: niets is hun te min. De pijp van Magritte, het dakvenster van Myle…
Schilders hebben het gemakkelijk. Het is de schrijver in me die dat denkt. Ik zoek er een nieuw woord voor en vind schildersgemak. Ik schrijf het op.
Terwijl ik nogmaals langs de schilderijen loop, zoek ik een manier om dat schildersgemak in mijn schrijfpraktijk binnen te smokkelen. Misschien komt het vignet wel in de buurt van iets wat ik schrijversgemak kan noemen. Denk ik. Ook dat schrijf ik op: vignet.
Ik keer terug naar huis. Onderweg betrap ik me erop dat ik dakvensters in het oog houd.

Dan houdt een vrouw me staande. Ze zegt: ‘Jij bent toch De Laatste Vuurtorenwachter?’ Ik vraag haar hoe ze dat weet. Ze leest mijn blog, zegt ze. Die wordt haar toegestuurd telkens er een nieuw stukje aan gebreid wordt. Dat toesturen doet haar vriendin, zegt ze, ‘die beter overweg kan met de computer.’ Ik zeg dat het me plezier doet en stap verder.
Nu denk ik aan mijn publiek. Dat bestaat vooral uit lezers die met de computer niet goed overweg kunnen. Gelukkig hebben de meesten een vriendin die het iets beter kan. Het zijn zinnen waarmee ik dit vignet kan afsluiten. Denk ik. Ook die zinnen schrijf ik op.
Flor Vandekerckhove

Verf op doek van Ginette Myle loopt nog tot 30 april. VLC De Geuzetorre, Kazernelaan 1, Oostende. ma tot vrij van 8,30 – 12,30 en 13,30 – 16,30 / Zondag van 10,30 tot 14 uur. Zaterdag gesloten.

Een reactie plaatsen