vrijdag 15 september 2017

Kludde uit de Kerkstraat

— De kerkstraat in Bredene Dorp. —
De kwelgeest Kludde was in Vlaanderen alom bekend en wat de boerin me in Bredene Dorp vertelde verschilde niet van wat ik elders al gehoord had: ’s avonds, op weg naar huis, werd haar man telkens weer belaagd door een Kludde en die liet hem niet los voor het weer dag geworden was.
Interessanter was het houvast dat ze aan haar verhaal toevoegde: ‘Kludde woont in de Kerkstraat’, zei ze, ‘de naam staat op de bel.’ Een adres!
Ik besloot erheen te gaan. 
Vandaag is die Kerkstraat grondig veranderd. Da’s daar nu een lust voor het oog, het is er ruim, er is een speelpleintje en een plantsoen, maar in de tijd waarover ik spreek was dat een benepen, smal straatje, met huizen die kort daarna gesloopt zouden worden.
In dat oude, smalle straatje liep ik deurbellen te monsteren die veelal naamloos waren. Vanuit een openstaand raam hield een jonge vrouw me goed in ‘t oog. Ik vroeg haar of er in de buurt een Kludde woonde. 
‘Ik denk dat je mijn moeder zoekt,’ zei de vrouw, ‘maar je zult haar hier niet vinden, want ze zit in ‘t kot.’ Het leek me verstandig om daar niet op door te vragen.
En is er ook een meneer Kludde?’ vroeg ik. 
Neen, die was er niet. ‘Ik ben hier heel alleen. Je zult het met de kleine Lolita moeten doen.’
Ze merkte mijn besluiteloosheid op en zei: ‘Wacht.’ Een moment later liet ze de sleutel op de stoep vallen. ‘Kom maar naar boven’, zei ze, ‘ik zal het je uitleggen.’
De trap had betere tijden gekend, de muren waren vaal, het rook er muf. Er lag een plaat op van Billie Holiday, mijn lievelingszangeres. Boven stond Lolita me in ‘t deurgat op te wachten. Nauwelijks twintig, misschien zelfs minder. Blote voeten, spannende rok, een blouse die een knoopje te ver openstond.
'Ik heb die plaat ook,’ zei ik naar waarheid.
‘Ha, tof, meneer is een kenner,’ antwoordde ze. ‘Ik heb ze allemaal, haar platen.’ 
In haar versleten woonst luisterden we vervolgens naar het repertoire van Billie Holiday. Ik had Lady sings the blues gelezen, de autobiografie, en zij had de film gezien. Lolita vond dat we veel met elkaar gemeen hadden en naarmate haar rok verder omhoog schoof, vond ik dat ook. We praatten & praatten, lachten & dronken, en we deden uiteindelijk alles wat Billie Holiday ons song na song voorzong. Weinig was dat niet, want Lolita bezat inderdaad al haar platen.
Het was alweer aan 't dagen toen ik de voordeur achter me dichttrok. Ik had een beetje geld achtergelaten opdat Lolita de week zou kunnen doorkomen. De boerin had gelijk, zo wist ik nu met zekerheid, Kludde bestond wel degelijk. En terwijl ik de Kerkstraat uitliep om naar de vroegmis te gaan, streelde ik de zuigplek die Lolita Kludde in mijn hals achtergelaten had.

Flor Vandekerckhove
Een reactie posten