Hugo Vandenbussche, de jongen die elke dag per fiets van Gistel kwam

In juni 1968 nemen ze afscheid van ’t college in Oostende en in juni 2026 ontmoeten ze elkaar in Gent. Op tafel plaats ik een foto: Hugo Vandenbussche (°1950) als voorzitter van de Gentse tak van de Vlaamse wijngilde, zijn kompanen instruerend over de fles die ze soldaat maken.

BUITEN GENT-ST.-PIETERS kom ik in de volle zon van de hittegolf terecht. Honden blaffen, kinderen jengelen, meisjes dragen korte rokjes, man speelt accordeon, ouderen zoeken vergeefs naar schaduw. Met oud-klasmakker Hugo Vandenbussche (°1950) kies ik voor een terras aan gene zijde van het Koningin Maria Hendrikaplein. We zitten ongeveer op de plek waar eertijds cine Rex was. We herinneren ons die zaal. (Ik herinner me daar La classe operaia va in paradiso.) Hugo heeft ooit aan de achterkant van dat gebouw gewoond, ook daaraan heb ik vage herinneringen. Nu woont hij met Ingrid Van Middelem in Gentbrugge. Kinderen, kleinkinderen, pensioen.
Lager middelbaar volgde hij in Gistel. Hugo Vandenbussche kwam pas halverwege de moderne humaniora in Oostende aan. Traject Gistel - Oostende deed hij dagelijks al fietsend, ‘s winters was er de bus. In 't college van Oostende verwierf hij gauw een sleutelpositie: ‘Mijn beste herinneringen heb ik aan het winkeltje van studiemeester Pulle, waar we een echt verdienmodel konden opzetten. Eric Laga en ik mochten de studiezaal verlaten om te tellen, voorraad te checken, bestellingen te maken. Wat we intussen ook deden was een sigaretje roken en onze winst, en ook die van studiemeester Louis ‘Pulle’ Duhem, berekenen.’
Hugo kwam bij ons in de wiskundeklas terecht. Dat viel tegen. ‘Met wiskundeleraar Roger ‘Plong’ Ramon is mijn wiskundekennis niet echt meer toegenomen. Die mens deed echt geen enkele inspanning om zijn lessen voor te bereiden. Er waren nog zo’n vakken waarvoor we geen leraars pur sang hadden.’ Goede herinneringen heeft hij wel aan turnleraar Piet Bultiauw, tekenleraar Jan ‘Pietje potlood’ De Groot en  fysicaleraar André ‘Spakke’ Vandekerckhove. Van zijn klasgenoten herinnert hij zich vooral Jef Passchyn die hem terzijde stond in de wiskunde, daar waar Plong hem eerder in de weg stond. 
Die collegejaren eindigen in juni 1968. Daarna volgt Hugo studies verpleegkunde, eerst in Oostende, daarna in Brugge. Volgt een beroepsloopbaan die ik ronduit carrière mag noemen. En ook wel een voorbeeld van levenslang leren. Hij wordt gedragstherapeut, werkt in de verslavingszorg, leidt groepstherapieën, wordt coach in kinderdagcentra, leidt mensen op in mediatie en sociale vaardigheden, wordt in Gent aan de univ lector in het centrum voor huisartsgeneeskunde en rondt die carrière af als algemeen directeur van woonzorgcentrum Leiehome. Ik stap er een beetje met zevenmijlslaarzen overheen, maar wie op LinkedIn terecht kan, ziet daar het indrukwekkende geheel.
Als voorzitter van de Gentse tak van de Vlaamse wijngilde is er ook een druk sociaal leven geweest. Hij heeft wijngroepsreizen geleid en het clubblad geredigeerd. 
Wanneer we elkaar in Gent ontmoeten is hij pas terug uit de Vercors waar hij ging stappen: ‘Wandelen is echt mijn ding.’ Hij spreek van wandeldagen met afstanden van dertig, vijfendertig kilometer. Hij spreekt ook over duizeligmakende hoogtemeters die overbrugd worden; dingen die ik mezelf niet meer zie doen, gesteld dat ik ze ooit gedaan zou hebben.
Flor Vandekerckhove⇲

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens waarmee ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. Dit gesprek met Hugo Vandenbussche maakt er deel van uit. Eerder postte ik al soortgelijke stukken met Wilfried Laforce, Jean-Pierre Casier, Freddy Buffel, Daniël Gunst, Roger Passchyn, Jozef Passchyn en Paul Joye.

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.)