zondag 14 december 2014

De vrouw met drie benen

— Three Legs Girl van de Poolse
kunstenaar 
Wiola Stankiewicz —
'Hier is ’t gebeurd, vlak voor de deur.' Ik luister naar Christine van de groentewinkel. Ze is er nog niet van bekomen, op mijn voice recorder hoor ik het trillen van haar stem. 'Een terreinwagen kwam over de brug het dorp binnengereden, veel te snel, want de remleidingen waren gesmolten. Door de hitte meneer en ’t was nochtans geen zomer meer.' Ik ben onder de indruk, ook omdat Christine niet ophoudt met zweten. 'Daar moesten accidenten van komen meneer.' Ze veegt met een handdoek het zweet weg en vertelt. 'Een vrouw die niemand uit het dorp eerder gezien had, stak de straat over en werd door die auto gegrepen. Die reed nog een heel eind voort, tot hij helemaal aan de andere kant van het dorp tot stilstand kwam. De chauffeur sprong eruit en begon met zijn armen te zwaaien. Hij was in shock meneer, en dan moest het ergste nog komen. De auto gleed onverwachts de helling weer af en reed achterwaarts weer over de vrouw die daar in ’t midden van de straat, vlak voor mijn winkel, lag te bloeden. Gelijk een varken meneer, dat kan ik u verzekeren, gelijk een varken. Bloed! Overal bloed'. Het verhaal is niet afgelopen. 'Wacht', zegt ze, ''t was niet gedaan. De auto kwam uiteindelijk tegen de brug tot stilstand. De chauffeur kwam tierend aangelopen. Ik had met hem te doen meneer, want hij is een brave mens die nog nooit iets meegemaakt had, een reus van een vent, maar de goedheid zelve. Hij was compleet in shock, kraamde onzin uit, althans dat is wat ik eerst dacht. Ze heeft drie benen, riep hij, die vrouw heeft drie benen. Ik dacht eerst dat ’t door de emotie kwam en door de hitte, maar dan besefte ik dat ik dat zelf ook gezien had, dat die vrouw drie benen had. ik nam de man bij me, hij was helemaal in de war meneer, ik bood hem een stoel aan en wilde om hulp bellen.'  Ze wijst eerst naar een stoel en dan naar haar telefoon. 'En terwijl ik het nummer aan ’t vormen was, keek ik naar buiten. En weet je wat ik zag?' Ze wacht even om het zweet van haar gezicht te vegen en zegt, 'ik zag dat de vrouw verdwenen was. De vrouw die nog maar pas twee keer door een auto overreden werd… was weg.'
'Misschien was ze weggelopen', zeg ik aarzelend. Met haar drie benen, denk ik er nog bij, maar dat zeg ik niet. Christine neemt een verse handdoek en gaat verder. 'Bon, ik belde de gendarmen. Die kwamen kijken en zagen alleen maar een plas bloed liggen. En een spoor, ja, ze zagen een bloedspoor dat naar de berg leidde. Daar liep het dood. Er werd een verslag van opgemaakt, de garagist kwam de wagen takelen en de dag ging over in de nacht. En sindsdien meneer, je gelooft me of je gelooft me niet, is ‘t voor mij geen leven meer. Elke dag zie ik in gedachten die vrouw voor mijn winkel liggen, en die drie benen van haar. Ik kan er niet meer tegen.'
Wat een verhaal, denk ik, terwijl ik Christines woorden uittik in het hotel waar ik overnacht. De uitbater heeft uiteraard over het accident gehoord. '’t Komt allemaal door de klimaatverandering meneer en door de hitte. De mensen beginnen rare dingen te zien.' Maar zijn vrouw denkt er anders over. 'Het heeft bestaan', zegt ze, 'mensen met drie benen. De penis van de man is daar een overblijfsel van.' Daar moeten wij, haar echtgenoot en ik, hard om lachen. 'Maar', zo zeg ik, 'dat was geen man die daar lag, dat was een vrouw.' Haar echtgenoot knikt hevig. We gaan op het terras zitten om er een te roken. Het dorpsklokje klept negen keer. Of ik het vervolg van dat verhaal ken? 'Die man, de chauffeur, een reus van een vent, maar wel de goedheid zelve, is ’s anderendaags de bergen ingetrokken, op zoek naar die vrouw. Hij is nimmer weergekeerd. Er zijn zoektochten georganiseerd. We hebben hem niet gevonden.' De hotelier blaast de rook van zijn Gauloise de lucht in. We kijken gedrieën naar de berg die langzaam in de nacht verdwijnt en mijmeren in stilte over het ondenkbare. 
Flor Vandekerckhove

Guys with Three Legs 
Een reactie posten