vrijdag 19 december 2014

Wolvenkinderen

Lang hebben ze niet in Bredene gewoond, dat deden ze wellicht nergens, maar wie ze destijds gekend heeft is ze niet vergeten. Veel jaren later, lang nadat ze verhuisd waren, heb ik hun naam nog eens gelezen. Dat was in de krant en het had met een clandestiene alcoholstokerij te maken. Het verwonderde me niet. 
Ik ga die naam hier niet vermelden, want wellicht leven ze nog en misschien doe ik hen in deze herinneringen onrecht aan. Ik zou hoe dan ook niet graag hebben dat ze opeens aan mijn deurbel hangen. 
Ik denk niet dat ik hun ouders ooit gezien heb; misschien waren die er zelfs niet, misschien voedden de broers zichzelf op, misschien waren het wel wolvenkinderen. Ze hadden hoe dan ook andere opvattingen dan wij.
De broers woonden erg afgelegen, ergens tussen Bredene en Klemskerke, op de heide, in een gebied waar in die tijd nog overweldigend veel natuur was en helemaal geen cultuur. ik weet niet goed waar dat exact was, want je ging die jongens echt niet opzoeken. Omgekeerd gebeurde ’t helaas wel: de broers zochten ons op. Dan moest je maken dat je weg was. Soms had je daarvoor de tijd niet en dan probeerde je er ‘t beste van te maken. Wat niet eenvoudig was. Die twee waren niet te negeren, maar je kon er ook niets mee aanvangen. Met de knikkers spelen was onmogelijk, want de broers staken meteen alles in hun zak. Tranen maakten op hen geen indruk, dreigementen nog veel minder. Je kon er evenmin met hen om vechten, want ze waren beresterk en ze sloegen onder de gordel, wat niet mocht, maar daar veegden die twee hun kloten aan. Zo zegden ze dat ook: we vegen daar onze kloten aan!
We leerden ook wel iets van hen, want de broers wisten hoe ze moesten overleven in een vijandige omgeving. Ze leerden ons dat we een stok in ’t zand moesten steken, vlak tegen de waterlijn. Zo kon je rap zien of ’t eb of vloed zou worden. Wij, gewone kinderen, konden daarmee niet onmiddellijk iets aanvangen, maar ’t was toch iets wat we eerst niet wisten en daarna wel. Hun weetjes betroffen niet alleen de natuur. Ze leerden ons hoe je een ruit moest breken zonder je daarbij te kwetsen; ze demonstreerden dat voor ons op leegstaande gebouwen, en ja dat werkte goed, maar thuis was 't weer niet uit te leggen. En zij leerden ons dat een sneeuwbal zoveel harder is als je ‘r eerst een klomp ijs in steekt. Of een steen. Dat was wel interessant, maar we hadden toch liever dat ze op de heide bleven.
Flor Vandekerckhove
Een reactie posten