maandag 4 mei 2015

Cinema

Er staat een lange rij en wanneer het onze beurt is vraag ik twee kaartjes voor Taxi Teheran. Eerder heb ik een briefje van twintig uit mijn portefeuille gehaald en nu leg ik dat op de desk. Ik ken de jongen die aan gene zijde staat, want ik ben een trouwe bezoeker en hij maakt al lang deel uit van het team dat de boel daar draaiend houdt. Leuke cinema, leuk team, leuke jongen. Zegt hij: ‘Ik ga je maar één kaartje geven, want twee zou te opvallend zijn.’ Hij haalt dat ene kaartje uit de printer, geeft het me en schuift het briefje van twintig weer naar me toe, hetzelfde dat ik eerder op de desk gelegd heb. Ik maak plaats voor de mensen die achter mij staan.
Op de trap wacht een mevrouw die ik eveneens ken als deel uitmakend van dat team. Leuke mevrouw. Ze heeft haar lippen rood gestift, want het is zondag. Ze lacht vriendelijk, scheurt dat ene kaartje en laat ons beiden door. Veel tijd om over de dingen na te denken is er vervolgens niet, want de film begint. Die heeft tegelijk veel en weinig om het lijf en terwijl we na afloop naar de auto stappen, vraagt mijn vriendin me wat die jongen aan de desk me gezegd heeft. Ik antwoord naar waarheid dat ik dat niet zo goed begrepen heb, maar dat hij me, vreemd genoeg, mijn geld heeft weergegeven. ‘Hoezo, hij heeft je je geld weergegeven?’ Dat heeft hij inderdaad. ‘En’, zo voeg ik eraan toe, ‘hij heeft ons maar één kaartje gegeven omdat hij dacht dat twee te opvallend zou zijn.’ Mijn vriendin begrijpt er niets van en ik evenmin. Ze vindt het ook eigenaardig dat we beiden met dat ene kaartje voorbij de mooi lachende mevrouw op de trap geraakt zijn en dat vind ik ook. Heel het gebeuren lijkt wel een beetje op Kafka, maar dan in een leuke versie; veel leuker ook dan wat een regisseur in Iran allemaal moet meemaken, dat heeft Taxi Teheran ons geleerd. Ik haal het kaartje uit mijn jas en lees: Groepskaart: 2 x medewerker / 0,00. We weten niet goed wat we ervan moeten denken, vinden het vreemd en zijn het er al gauw over eens dat het van alles kan betekenen, wat ons toelaat er niet langer over te prakkiseren. Onderweg kopen we een ijsje, zij straciatella en ik noir de noir.

Flor Vandekerckhove

Een reactie plaatsen