vrijdag 22 januari 2016

Bredene by Night


De Chapel Street Strip, zo genoemd naar analogie met de Las Vegas Strip, kortweg de strip, was een straat waar, in de sixties, massaal veel mensen naartoe trokken om er te dansen. Die mensen kwamen daarvoor van heinde en verre. Ze kwamen met het openbaar vervoer, met de fiets of met de automobiel en sommigen kwamen zelfs te voet. Mods deden het met de scooter, rockers per motocycle en zelf had ik een mobylette. De Chapel Street Strip bevond zich, zo zullen de ouderen zich herinneren, in de kustgemeente Bredene en liep parallel met de duinen, een natuurverschijnsel waarvoor die plek ook toen al erg bekend was. 
De strip was in dat gebied door ondernemende Bredenaars bevochten op oude polders, ongeveer op dezelfde wijze als Las Vegas in Amerika door de maffia uit de woestijngrond getrokken werd. Op de Chapel Street Strip bevonden zich, net als in Vegas, veel horecazaken, waarvan er een indrukwekkend aantal zichzelf dancing mocht noemen. Een toeristische gids uit die tijd vermeldde er dertien: King, Djinn, Queen Mary, Cosmo, Wig-Wam, Liliane, Parasol, Elysée, Lekkerbek, Bambi, Sint-Christophe, Devos en The Lord. Dertien, da’s niet weinig voor een wijk waar pakweg 2000 mensen woonden. Bij die dertien hield het evenwel niet op. Vlak voor de strip waren er ook nog Duinhof-Arena en Espérance, en in de Duinenstraat had je de Tijl. Wanneer je de strip verder afwandelde, richting De Haan, kon je ook gaan dansen in etablissement  Maureen (Rozenlaan), in Boerhof (Duinhoevelaan) en in de Hippodroom (Duindoornstraat), en ook nog bij Diane, in de Kerlinga, The Zebra en Blutsyde. Wat het totaal aantal dancings in die merkwaardige wijk op drieëntwintig bracht. Niet meegerekend was het openluchtplein voor de kiosk waar de plaatselijke popgroep The Swallows de dans aanzwengelde. Ja, jonge lezers, zo ging het er daar in de sixties aan toe, althans in de zomer. 
Na het dansen trokken velen onverrichter zake weer naar huis, omdat ze, zoals dat heette, geen scheer hadden kunnen doen. Ze namen de fiets en reden richting Oudenburg of ze stapten in de wagen om weer naar Brussel te vlammen. Ik moet er wel bij zeggen dat de alcoholcontroles in die tijd nog uitgevonden moesten worden. 
Wie gescoord had daarentegen bleef veelal in de wijk slapen. En de kans om een scheer te doen was groot, zo blijkt uit de cijfers. In 1967 resulteerde dat in Bredene in maar liefst 1.181.300 (!) overnachtingen. De gelukkigen zochten een bed in een van de 15 hotels, 32 pensions, 444 zomerappartementen, 30 campings, 14 homes en 3 slaapgelegenheden die in de Bredense statistieken als sociaal toerisme omschreven werden. Niet opgenomen in die statistieken waren de dansers (m/v) die de nacht geheel of gedeeltelijk in de duinen doorbrachten. Er waren dus 539 opties om, op loopafstand van de strip, van een nachtrust te genieten die al dan niet verkwikkend was.
U hebt inmiddels wel begrepen dat de Chapel Street Strip alleen maar in mijn verbeelding zo genoemd wordt. Wie bovenstaande foto van Bredene by Night aanschouwt zal evenwel toegeven dat er niet veel nodig is om de verbeelding van een mens in die richting te laten ontsporen. Ten slotte wil ik nog beklemtonen dat alle vernoemde cijfers uit Zoeklicht op Bredene (1968) komen, een boek geschreven door een flik, en dat ze derhalve correct genoemd mogen worden.
Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen