Enough is enough, trop is teveel en overdaad schaadt

Links: Allen Ginsberg (het knipsel haal ik uit ‘the allen ginsberg project’). Rechts: Francis Bacon en William S Burroughs (Foto John Minihan). De ontmoeting van Burroughs en Bacon werd gedocumenteerd  in Bacon Meets Burroughs⇲ [Compiled & Coiled Edit].

’T IS een vraag die koks bezighoudt: wanneer verprutst je ’t door er nog aan toe te voegen (daarna kun je de soep wel weggooien.) In de beeldhouwkunst is het net zo: één hamerslag en de steen is voorgoed verknoeid. Net zo heeft de fotograaf maar één moment, niets van wat erna komt kan dat nog herroepen. Elke schilder wordt met de vraag geconfronteerd, dat weet ik maar al te goed uit de tijd dat ikzelf de kwast ter hand nam↗︎. En ook de schrijver worstelt ermee: wanneer verprutst je ’t door er woorden aan toe te voegen. 
In de biografie van Francis Bacon vind ik de kwestie treffend verwoord in een gesprek van schilder Bacon met Allen Ginsberg. Ze ontmoetten elkaar in 1957 in Tanger.

Voor Ginsberg verduidelijkte Bacon een van zijn zorgen — hoe je een punt kunt zetten achter het werk aan een schilderij. Hoe kan een kunstenaar weten wanneer een kunstwerk op zichzelf al compleet is, voldoende op zich? De discussie was belangrijk voor zowel de dichter als de schilder. Bacon kreeg haast niets af in Tanger. Ginsberg had op zijn beurt grote moeite om Burroughs te helpen bij het organiseren van de verspreide stukken van Naked Lunch tot een leesbare roman. Hoe kon iemand een roman voltooien die geen begin of einde had?

Bacon, altijd een gokker, zette zijn kaarten op het toeval. Het schilderen eindigde, vertelde hij Ginsberg, als een toevallige penseelstreek ‘de magie ving’. Dit idee hielp Ginsberg om vooropgezette meningen opzij te schuiven over de wijze waarop Naked Lunch moest werken als roman en in plaats daarvan te zoeken naar toevalligheden die de woorden tot leven brachten. (*)

De passage maakt me nieuwsgierig. Leest het einde van het door Ginsberg mee geredigeerde Naked Lunch als een toevallige penseelstreek die de magie vangt? Ik zoek het op in het boek dat ik, ondanks ettelijke pogingen, nooit uitgelezen kreeg en maak nu op pagina 286 kennis met deze wonderlijk morele regels in een voor de rest amoreel boek:

Kijk voor je KIJK VOOR JE naar die junkweg voordat je hierheen reist en je inlaat met het Verkeerde Volk…

Een woord voor de verstandigen onder jullie.

Flor Vandekerckhove⇲

(*) Mark Stevens, Annalyn Swan. Francis Bacon: openbaringen. Uitgever: Spectrum. 2021. 1032 pp. Het citaat staat op p. 496-97.

Uitgeverij De Lachende Visch publiceert het nieuwe e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche. ’t Is een nieuwjaarscadeau van De Laatste Vuurtorenwachter aan zijn lezers. Mail meteen naar liefkemores@telenet.be↗︎. Doe het nu en het boek valt vandaag nog in je mailbox. ’t Is gratis.

Baai

[In 2022 schrijf ik 200 verhalen van nauwelijks drie zinnen lang: opening, midden, slot, telkens één zin. Ik tel af van 200 naar 1; dit is nr 195. Sommigen noemen zo’n extreem kort verhaal een ristretto, naar analogie met het koffietje dat je in één slok uitdrinkt. Van mij mag je ook driezinnenverhaal zeggen. Meestal, niet altijd, zullen het klassieke verhalen zijn (protagonist, conflict, uitkomst); veelal, niet altijd, zullen ze naar surrealisme light↗︎ neigen.]

195 — Baai — Vier man in een veel te kleine cel. Ik moest zien weg te komen en bedacht me een baai waarin vier kleine visserssloepen lagen te dobberen. (Flor Vandekerckhove)                                                               [78]

Baai op Youtube

www.youtube.com/watch?v=XU2sWtyAeV0

Drie geïnspireerd door de cinema

Inspiratie ligt overal voor ’t rapen. In deze blog vind je bijvoorbeeld Vijf verhalen geïnspireerd door de kusttram↗︎, onlangs postte ik drie filmpjes waarin ik de vrouwen van de visserij↗︎ lof toezwaai en wie hier↗︎ klikt, ziet dat ik Bredene bezing als ware het de muze zelve. Vandaag leid ik je naar drie stukjes waarin ik me laat inspireren door de filmwereld. (Flor Vandekerckhove)

Deal. Het handpalmverhaal ‘Deal’ is een ode aan de filmmuziek van Ennio Morricone↗︎. Het Morricone-wijsje dat je op de achtergrond hoort, zal je niet onbekend zijn, het komt uit een spaghettiwestern waarvoor Morricone de muziek leverde. In het verhaal verplaatst ik de western naar de Vlaanderens, waar we een ik-figuur ontmoeten die een belangrijke ruil doet. Kijk maar eens naar Deal↗︎.                                                     [178]

Fitzgerald. The Great Gatsby is een monument van de Amerikaanse literatuur. F. Scott Fitzgerald schreef het in 1925. The Great Gatsby is ook een film, waarin Leonardo DiCaprio de hoofdrol speelt. Mij inspireerde het thema tot een verhaal waarin een Vlaamse versie van The Great Gatsby… de tram neemt. Kijk dus zeker eens naar Fitzgerald↗︎.                                     [218]

Een onderbroken stukje telefoonseks. De noir is zowel in de literatuur als in de film een apart genre. In zo’n film noir is er altijd sprake van een femme fatale. Met zo’n femme fatale laat ik u kennis maken in Een onderbroken stukje telefoonseks↗︎.                                                   [475]

Het nieuwjaarscadeau van De Laatste — Uitgeverij De Lachende Visch publiceert een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche. ’t Is een nieuwjaarscadeau van De Laatste Vuurtorenwachter aan zijn lezers. Mail meteen naar liefkemores@telenet.be↗︎. Doe het nu en het boek valt vandaag nog in je mailbox. ’t Is gratis.

Paard

 

[In 2022 schrijf ik 200 verhalen van nauwelijks drie zinnen: opening, midden, slot, telkens één zin. Sommigen noemen zo’n extreem kort verhaal een ristretto, naar analogie met het koffietje dat je in één slok uitdrinkt. Van mij mag je ook driezinnenverhaal zeggen. Meestal, niet altijd, zullen het klassieke verhalen zijn (protagonist, conflict, uitkomst); veelal, niet altijd, zullen ze naar surrealisme light↗︎ neigen.]

196 — Paard — Toen ze daar de leeftijd voor had, moest ze zich een geschikte echtgenoot zien te vinden. Na enig zoeken ontwaarde ze een jongeman die tot haar verbeelding sprak. Tussen de auto’s stond zijn wit paard geparkeerd. (Flor Vandekerckhove)                                                                                                     [69]

Paard op Youtube

www.youtube.com/watch?v=svX8w1ffLlc

Op zoek naar de ware auteur van The Auld Triangle

Links Brendan Behan (1923-1964). Rechts Dominic Behan (1928-1989). Midden: de twee broers en hun ouders.

OP 'T NET staat een uitgetypt gesprek↗︎ (1984) tussen Bono en Bob Dylan, waarbij ook Van Morrison aanschuift. Opvallend daarin is dat Amerikaan Dylan méér in de Ierse folk geworteld is dan de jonge Ier Bono. Zegt die tegen Dylan: ‘Weet je waar ik jaloers op ben? Mijn muziek, en die van U2, hangt ergens in de ruimte. Er is geen erfgoed waar we op aansluiten. In Ierland is er een traditie, maar ik heb me daar nooit bij aangesloten.’ Dylan daarentegen schudt in dat gesprek moeiteloos Ierse leermeesters uit zijn mouw. Van Morrison bevestigt de breuk tussen folk en pop, hij situeert die in de jaren zeventig. 
De drie hebben het ook over Brendan Behan↗︎ en The Auld Triangle. Dylan kent het lied uit het hoofd, hij zingt het hun voor. In het gesprek beweert Van Morrison dat niet Brendan, maar diens jongere broer, Dominic Behan↗︎, de song geschreven heeft, iets wat Dylan danig verwondert en mij eigenlijk ook. Omdat ikzelf The Auld Triangle vertaald↗︎ heb, probeer ik uit te vissen wat ervan aan is. Blijkt dat Van Morrison ongelijk heeft, maar tot mijn verwondering is ’t evenmin Brendan Behan die de tekst schrijft, de correcte ontstaansgeschiedenis staat daar↗︎. Brendan heeft het van Dick Shannon, een van zijn drinkebroers. 't Is ook niet dat Brendan de herkomst verdonkeremaant. Ik vertaal: ‘Toen hij het nummer opnam voor Brendan Behan Sings Irish Folksongs and Ballads (Spoken Arts 1960), introduceerde Behan het met deze woorden: “Dit nummer is geschreven door een persoon die het nooit op plaat zal horen, omdat hij geen grammofoon heeft. Hij is... hij is... nogal een zwerver”.’ Broer Dominic zet het lied al eerder op plaat, in 1958, maar hij eist de song evenmin voor zichzelf op: ‘The Old Triangle is a song of Mountjoy Prison and was made popular in the play "The Quare Fella" by Brendan Behan of Dublin.’

Flor Vandekerckhove⇲                                                                                     [234]

De oude triangel 

op YouTube

www.youtube.com/watch?v=LohW5qm4UeQ

Droogstoppels

 In 2022 schrijf ik 200 verhalen van nauwelijks drie zinnen: opening, midden, slot, telkens één zin. Sommigen noemen zo’n extreem kort verhaal een ristretto, naar analogie met het koffietje dat je in één slok uitdrinkt. Van mij mag je ook driezinnenverhaal zeggen. Meestal, maar niet altijd, zullen het klassieke verhalen zijn (protagonist, conflict, oplossing); veelal, maar niet altijd, zullen ze naar 't surrealisme light↗︎neigen.

197 — Droogstoppels — Oude wijven met klompen regenen was er al lang niet meer bij en de droogstoppels die uit de lucht vielen brachten geen soelaas. Dat het surrealisme de klimaatverandering zou overleven was zeer onzeker. (Flor Vandekerckhove)                                             [114]

Bekijk het verhaal op Youtube 

Droogstoppels

www.youtube.com/watch?v=zd8cjeEbTC

André en Henri, twee jongens van de Opex

Van links naar rechts: Met uitzondering van André Bonny allemaal jongens van de Opex: Ronny Hoste, Ivan Zwaenepoel, Ronny Beyen, JP Fretin, André Bonny, R. Decru en André Helsmoortel. Midden: André Helsmoortel en Henri Christiaen. Rechts: Henri Christiaen.

André Helsmoortel (1948) — André de coiffeur — en Henri Christiaen (1952) zijn intussen wel Bredenaars geworden, maar de OPEX zit hen nog in ’t bloed — je kunt de jongens wel uit de Opex weghalen, maar de Opex niet uit de jongens. Daar groeien ze op, daar worden ze maten. In die tijd is de Opex nog een echte visserswijk, Henri’s vader is visser, later werkend bij de RMT; de vader van André is vislosser en later uitbater van café Jean Bart. 

Wat die twee ook in ’t bloed zit is de koers. Zowel André als Henri hebben wielerwedstrijden in de benen, de eerste bij de Belgische Wielrijdersbond (BWB), juniors, liefhebbers; de tweede in amateurwedstrijden waaraan iedereen mag deelnemen. Henri koerst voor het eerst in 1980, hij is dan al 28. ‘Ik kwam uiteraard pakken ervaring tekort, de renners die voor de overwinning streden, hadden ooit gekoerst bij de juniors en amateurs.’ Hij herinnert zich die eerste koers levendig: ‘In de derde ronde werd het peloton door de wind uiteengereten. Ik kon standhouden in een achtervolgende groep. Ik had nog de tegenslag dat een veter rond m'n pedaal raakte. Ik werd negentiende. Daarna kon ik niet meer uit ’t zadel van vermoeidheid en krampen. Maar tegen de tijd van de ‘après koers’ in café Stella was ik alweer van de partij.’ 

Zelf kom ik vooral onder de indruk van Henri’s woonwerkverkeer: ‘Een vrijdag in 1980, de ijskegels hangen aan m'n muts. Ik kom thuis van het atheneum Diksmuide waar ik les in boekhouden ging geven. Het regende, 't vroor en de auto's konden niet rijden. Ik reed dan met Wolbers crosstubes probleemloos naar Bredene (steeds 3 reservetubes mee). Ruim 10 jaar het traject Bredene-Diksmuide, 66 km, vier of vijf keer per week, heel het schooljaar.’ Als dat geen flandrien is! En zo kun je die twee bezig zien in Bredene, in de kapperszaak van André, twee oude maten, terwijl André Henri’s haar knipt, vertellend over velomaker André Bonny, kleermaker Roger Rosseel, Michel van ’t Gouden Klokje, Danny Dewulf en vele anderen die destijds kleur gaven aan het rijke sociale leven van de Opex.

Flor Vandekerckhove⇲

[Deze post dateert oorspronkelijk van 2022. In 2026 deel ik het stukje met de FB-groepen Bredene Retro en FB-Vuurtorenwijk.]

Reünie

In 2022 schrijf ik 200 verhalen van nauwelijks drie zinnen: opening, midden, slot, telkens één zin. Sommigen noemen zo’n extreem kort verhaal een ristretto, naar analogie met het koffietje dat je in één slok uitdrinkt. Van mij mag je ook zeggen: driezinnenverhaal. Meestal, maar niet altijd, zullen het klassieke verhalen zijn (protagonist, conflict, oplossing); veelal, maar niet altijd, zullen ze naar 't surrealisme light↗︎neigen. (De GIF is van Bill Domonkos.)                                                                       [106]

198 — Naar hun bijeenkomsten ging hij nooit, maar hij schreef voor elke kop wel een mooi in memoriam. En hun echtgenotes kregen dan ook telkens hun eigen naam weer. (Flor Vandekerckhove)

Reünie op Youtube

www.youtube.com/watch?v=G5yw5mZcRKk

Balans & perspectieven

Links: de dichtbundel Het jaar van de kwatrijnen (met een voorwoord van Pier Bossuyt), verscheen in 2021. Dat geldt ook voor het e-boekje Langs Vlaamse wegen… (midden, met voorwoord van Jan Loones). Rechts: op 1 januari publiceerde De Lachende Visch Honderd titelloze eenparagraafverhalen (met voorwoord van Alfons Vandenbussche).

De Laatste Vuurtorenwachter sluit 2021 af met 596.561 views. Eind 2020 waren dat er 484.000, de blog wordt in 2021 dus 112.561 keer aangeklikt, gemiddeld 308 keer per dag. Het record van voorgaand jaar (271) is daarmee verbroken.
In 2021 zet De Weggeefwinkel twee e-boekjes in de etalage, verhalen (Langs Vlaamse wegen…) en een dichtbundel (Het jaar van de kwatrijnen). Ook dit jaar plant uitgeverij De Lachende Visch twee uitgaven. Het eerste boekje (Honderd titelloze eenparagraafverhalen) is inmiddels al verschenen, het tweede (Leren schrijven met…) volgt later.
Voor het eerst zeg ik in deze balans iets over het Youtubekanaal van De Laatste Vuurtorenwachter. Twee jaar geleden begin ik met het programma Garageband te experimenteren, later ook met iMovie. De opnames die eruit voortspruiten vinden hun weg naar ’t internet, eerst via een podcast, later Facebook en uiteindelijk Youtube (al 271 !), waar ze een nieuw publiek bereiken, wat in sommige gevallen vele duizenden kliks oplevert, veelal komt dat minder door mijn declamatie, dan wel door het onderwerp. Deze hier telt eind 2021 al bijna 17.000 views↗︎, 't is 16+, je moet maar eens kijken.
Flor Vandekerckhove

'Honderd titelloze eenparagraafverhalen' verscheen op 1 januari. Het e-boek is gratis voor elkeen die erom vraagt. Doe het nu en het boek valt vandaag nog in je mailbox. Doe het via liefkemores@telenet.be↗︎.

Nog 198 te gaan

In 2021 heb ik me laten gaan in het genre van de eenparagraafverhalen. Dat experiment sluit af met een e-boekje dat vandaag, 1 januari, verschijnt. Ge moet dat zeker bestellen, ’t is gratis (kijk naar de reclame onderaan). Vandaag begint een nieuw experiment. In 2021 schrijf ik 200 verhalen van nauwelijks drie zinnen lang/kort: opening, midden, slot, telkens één zin. Sommigen noemen zo’n extreem kort verhaal een ristretto, naar analogie met het koffietje dat je in één slok uitdrinkt. 'Banaan' is mijn eerste, dat staat hier↗︎ al, vandaag presenteer ik u Adem, het tweede verhaal. Nog 198 te gaan. (fv)       

199 Adem — Met zijn gebroken hart trok hij naar de velodroom. De fiets was beter tegen zijn traptechniek bestand dan haar liefde tegen zijn adem. Rondjes rijdend kon hij al zijn hartzeer alsmede zijn onwelriekende adem van zich af fietsen. (Flor Vandekerckhove)                 [135]

Adem op youtube 

www.youtube.com/watch?v=o6g_eBofRfI

Het nieuwjaarscadeau van De Laatste

Vandaag publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalen wordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche. ’t Is een nieuwjaarscadeau van De Laatste Vuurtorenwachter aan zijn lezers. Mail meteen naar liefkemores@telenet.be↗︎. 

Doe het nu en het boek valt vandaag nog in je mailbox. ’t Is gratis.