donderdag 18 februari 2016

Roltabak van Harelbeke


— Oude kameraden ontmoeten elkaar tijdens de 1 meistoet 2013 in Gent —

Gij kent mij als een rustige mens, maar in die tijd was ik een hevige activist van uiterst linkse signatuur. Die signatuur is er nog wel, maar dat activisme is heel en gans verdwenen. Wat gij heden evenmin nog aan mij kunt zien is dat ik in de tijd samenleefde met een schooldirectrice. Deze ietwat eigenaardige combinatie was, denk ik, alleen maar mogelijk doordat die directrice eveneens van uiterst linkse signatuur was; niet zo uiterst als de mijne, maar toch ook wel uiterst.
Het is vandaag, zo heb ik toch de indruk, veel minder het geval, maar in die tijd was de revolutie permanent, waardoor uiterst linkse activisten onwaarschijnlijk veel om handen hadden. ’t Was altijd laat als men de dag kon afsluiten en altijd vroeg wanneer de daaropvolgende taak zich alweer aandiende.
Ge kunt u dat vandaag niet meer voorstellen, maar er werd nooit eens een rustdag ingelast, zelfs niet op de zevende, want in tegenstelling tot de Schepper ging ik dan op een marktplein ons krantje verkopen. Dirk Den Uil was in deze mijn kompaan. Uiteraard was ook die Uil een uiterst linkse activist, meer nog dan ik zelfs en veel meer dan mijn gezellin de directrice.
Die zondag moesten we alle drie ergens naartoe. Dirk en ik moesten naar dat plein en de directrice naar ergens anders. Omdat we maar één auto hadden (deze van de directrice) was dat een probleem. In zijn uiterst militante activisme bedacht Den Uil ter plekke een oplossing die er als volgt uitzag. De directrice zou de bus nemen en wij haar auto. Terwijl die woorden zijn mond verlieten, probeerde ik ze nog armen zwaaiend tegen te houden, maar helaas.
’t Is bekend dat uiterst linkse geliefden hun ergernissen op elkaar uitwerken, ook als die door andere uiterst linksen veroorzaakt worden. Daardoor komt het dat de toorn van de directrice als een slagregen over mij nederdaalde, en niet over Den Uil die deze wankele oplossing nochtans op geheel zelfstandige wijze bedacht alsmede uitgesproken had. Resultaat was dat de huisvrede danig verbroken werd en dat Den Uil en ik, met onze krantjes, te vierklauw naar de bushalte renden om er de 5 te nemen die ons naar ’t Van Beverenplein bracht… Alwaar de markt omzeggens afgelopen was. Alleen het kraam met tabaksproducten was nog open.
Aan dat kraam kocht ik vijf grote pakken roltabak van het onvolprezen merk Harelbeke, elk goed voor 250 gram rookgenot. Vier ervan hadden mijn uiterst linkse werkmakkers besteld, het vijfde pak was voor mezelf, want in die tijd rookten uiterst linkse activisten haast allemaal roltabak van Harelbeke. Maar ook dat is, zo heb ik toch de indruk, intussen veel verminderd.
Flor Vandekerckhove
Een reactie posten