Andermans zaken

 

‘Antwoord’ is een van de 200 driezinnenverhalen die ik aan ’t schrijven ben, nauwelijks drie zinnen lang: opening, midden, slot; telkens één zin. Dit is nummer 101, nog 99 te gaan. De kaap van de 100 is daarmee gerond. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat ik die 200 verhalen zou schrijven voor het jaar rond was. Het is nu wel duidelijk dat ik het niet haal. Erg is ’t ook weer niet, ik ga rustig verder in de wetenschap dat niemand op die 200 zit te wachten.

De gifs die ik in m’n YouTubefilmpjes gebruik zijn van de categorie Fair Use, ’t zijn gifs die algemeen beschikbaar zijn (Wikimedia Commons, Pinterest, Wikiart etc) en die ik uitsluitend voor niet-commerciële doeleinden gebruik. In dit geval is het een gif van Bill Domonkos. Ook in driezinnenverhaal 'Antwoord' begeleid ik mezelf op de strumstick↗︎, daarin geassisteerd door de bende van GarageBand. 

99 — Antwoord — Ik wandel voorbij twee mannen die op een bank zitten te keuvelen. Weet je wat er fijn zou zijn? vraagt de ene. Het antwoord van de andere blijft achter mij hangen in de wind. (Flor Vandekerckhove)

Antwoord op YouTube

www.youtube.com/watch?v=7zmALHb-wQg

[116]

De magie van zeventien (lettergrepen)

‘in het woud wandelt het wicht wier naam hij ooit in de boom zal kerven’ is een van m’n eerste poëtische oneliners. Het toegevoegde, illustrerende en inspirerende schilderij staat in Wikipedia Commons gecatalogeerd als Girl in the Woods (47 x 47 cm, 1882) van Vincent van Gogh. Het werk behoort tot het publiek domein. Meer erover op:  https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Girl_in_the_Woods_-_My_Dream.jpg↗︎.

De Laatste Vuurtorenwachter is een blog, maar ook een kladboek, plek waar ik notities bijhoud omtrent work in progress; kladboekje waarin ik nadenk over een poëtische praktijken die ik aan ‘t ontwikkelen ben, zoals ook nu. Ik heb er eerder, hier↗︎ en daar↗︎, al over bericht en vandaag doe ik het weer. 

De poëtisch vorm die ik me nu, in een lange reeks oefeningen, eigen wil maken — een gedicht van één lijn in zeventien lettergrepen — leer ik via Allen Ginsbergs American Sentences kennen. Ik lees ze in zijn Cosmopolitan Greetings↗︎. Inmiddels weet ik dat de monoku↗︎ ouder is dan Ginsbergs Sentences en wat ik nu ook weet is dat ook Henk Veenstra↗︎ er in ’t Nederlands al lang mee bezig is. Wat al de beoefenaars gemeen hebben is dat ze het aantal lettergrepen — 17 — van de haiku↗︎ lenen.

In tegenstelling tot de Vlaamse oud-politicus Herman Van Rompuy heb ikzelf weinig affiniteit met die Japanse dichtvorm, toch heb ik er enkele geschreven, waardoor ik nu een eigen voorbeeld kan geven. (°)

er ligt heugenis

aan de voorkant van het huis

en ook erachter

Je ziet: 3 lijnen en een totaal van 17 lettergrepen (altijd onderverdeeld in 5-7-5.) Van Japan neemt Ginsberg het aantal lettergrepen over, maar niet de drie onder elkaar staande regels. Hij verkiest een Westerse manier van schrijven en plaatst de 17 lettergrepen op een lijn. Een van zijn oneliners luidt alzo:

 Crescent moon, girls chatter at twilight on the busride to Ankara

Ginsberg, in ’t tweede deel van zijn leven erg in de oosterse spiritualiteit, ontdekt dat ook een centrale mantra van het boeddhisme zeventien lettergrepen telt. Wat hem laat vermoeden dat er spirituele waarde aan die 17 kleeft. Zelf heb ik geen affiniteit met het boeddhisme, wel geloof ik in de kracht van vormrestricties. (°°) Ik ervaar zo’n zelfopgelegde beperkingen als interessant om bijvoorbeeld ’t onnodige te elimineren. En deze keer dus ook lettergrepen. Er zijn er weliswaar die zo’n experimenten waardeloos vinden, bijvoorbeeld Pier Bossuyt↗︎ die over mijn experimenten met drabbles↗︎ zegt: ‘Stilistisch vind ik het onzin, de woorden van een tekst te tellen. (…) Het aantal woorden bepaalt juist niets (…).’ Nu ik zelfs een boekje met 100 titelloze eenparagraafverhalen↗︎ liggen heb — verhalen beperkt tot één paragraaf — weert Pier me zelfs uit zijn tijdschrift: hij vindt wat ik doe ‘te minimaal’. Zelf neig ik meer naar Georges Perec die zegt dat zo’n vormbeperkingen — ‘contraintes’ — ‘een soort directe toegang tot het onbewuste zijn (…). Het feit dat je woorden produceert via die zeef, via dat filter. Wat daar doorheen komt…’

Flor Vandekerckhove↗︎

(°) Hier↗︎ staat meer over deze haiku voor Bredene.
(°°) Zoals ik eerder al heb gedaan in een boekje met drabbles↗︎; in een bundel met rijmloze kwatrijnen↗︎; experimenten met het provovers↗︎; en driezinnenverhalen↗︎ waarvan ik er 200 wil schrijven.

Deze oneliner op Youtube

www.youtube.com/watch?v=1Z7b4E_yoLM

[46]

Who the fuck is Eliot Katz

Eliot met Vivian Demuth, dichters voor de vrede, op een anti-oorlogsbijeenkomst in de Verenigde Staten. Rechts Affiche voor een poëzieavond in 1986,  Eliot Katz leest voor, samen met de beatdichters Allen Ginsberg en Gregory Corso.

Wikipedia toont me geen lemma Eliot Katz (°1957). Het is zijn website↗︎ die me leert dat de man een Amerikaanse activist en schrijver is. Hij schreef zeven dichtbundels en drie e-prozaboeken. Katz' recentste werk heet The Poetry and Politics of Allen Ginsberg. (°) Dat boek heb ik nu in Amerika besteld en omdat het later ongetwijfeld sporen in de blog zal nalaten, wil ik die Katz eerst een beetje leren kennen.
De ouders van zijn moeder en vijf van haar zeven broers en zussen zijn omgekomen in Auschwitz, waar ze in 1944 uit Hongarije met een veewagen naartoe werden gevoerd. Eliot is kind van een overlevende van de Holocaust. 
Katz, die een doctoraat in de literatuur heeft, woont nu, met zijn partner, schrijfster  Vivian Demuth↗︎ in Hoboken↗︎. Katz heeft veel activisme in de kuiten: vredesbeweging, daklozen, anti-apartheid, PEN, Occupy Wall Street, recht op gezondheidszorg… Alhoewel hij van een volgende generatie is, lijkt hij nauw verbonden met de beatgeneration↗︎. Hij ging vriendschappelijk om met wijlen Allen Ginsberg. Een jaar na diens dood (1997) was Katz mede-organisator van A Tribute to Allen Ginsberg's Poetry and Social Activism, evenement in New York City, dat meer dan 2500 man trok. Op het podium: Patti Smith↗︎, Philip Glass↗︎, The Fugs↗︎, Stephan Smith, Natalie Merchant, David Greenberg, Anne Waldman↗︎, Ed Sanders↗︎, Jayne Cortez, Bob Rosenthal, Eileen Myles↗︎, Dave Dellinger, Andy Clausen en ook Eliot Katz zelf. Lijst die me leert dat Katz en ik wel meer interesses delen, zo ook in dichter Adrienne Rich (van wie ik hier↗︎ een gedicht vertaal). In Logos, a journal of modern society & culture↗︎ schrijft Eliot Katz over haar iets, waarvan ik vermoed dat hij 't ook over Ginsberg zal zeggen:

‘Gedurende haar hele literaire leven was Adrienne bezig om de grenzen te verleggen van wat als menselijk mogelijk kan worden beschouwd, wetend wat William Blake wist, dat wat kan worden ingebeeld ook gerealiseerd kan worden, dat er smakelijke democratische stoofschotels bereid kunnen worden met de juiste inventieve mix van subjectieve en gemeenschappelijke ingrediënten.’

Omdat de tijd niet stilstaat is het boek van Katz intussen tot mij gekomen. Ik lees Poetry and Politics of Allen Ginsberg nu samen met Barricadepoëzie (°°), dat over activistische dichters in Vlaanderen en Nederland gaat. Hoe komt het toch, vraag ik me daarbij af, dat het eerste me zo boeit en het tweede me zo saai lijkt. Misschien kom ik al lezend tot een antwoord.
Flor Vandekerckhove↗︎

(°)  Eliot Katz. The Poetry and Politics of Allen Ginsberg. Beatdom Books. 2016.329 pp.

(°°) Johan Sonnenschein en Kornee Van Der Haven. Barricadepoëzie. Lyrisch activisme sinds 1848. EPO Berchem. 2022. 449 pp.

Sinds kort is er op Facebook een pagina Flor in spoken word. Hij dient om de gedeclameerde versies van mijn verhalen beter kenbaar te maken. Wie op Facebook zit, klikt hier↗︎.

Iedereen kent Holly Golightly

Links: Audrey Hepburn als Holly Golightly in de film die in 1961 naar Truman Capotes boek gemaakt werd.
Rechts lees ik de paperback waaraan herinneringen kleven.

BESTAAT ER EEN Nederlandse vertaling? Met die vraag sla ik het boek dicht, Breakfast at Tyffany’s (°). Daar wil ik nu een lang stuk uit citeren en me tegelijk de moeite van ’t vertalen besparen. ’t Internet leert me dat zo’n vertaling inderdaad bestaat — Ontbijt bij Tiffany en andere verhalen — maar de bib heeft die niet in huis, het Engelstalige origineel trouwens evenmin. Soms stelt een mens zich vragen bij de inkooppolitiek van zo’n bib.

Ik wil dat stuk citeren omdat de heldin Holly Golightly me aan iemand laat denken. Ik ga op zoek naar een omweg en haal de biografie van Truman Capote uit m’n boekenkast. (°°) Daarin zoek ik naar passages die me zeggen waarom Holly Golightly me aan dat meisje laat denken. 
Na de succesvolle publicatie van dat boek volgde wat Truman de ‘Holly Golightly sweepstake’ noemde. De helft van de vrouwen die hij kende en een aantal die hij niet kende, beweerden model gestaan te hebben voor zijn mesjogge heldin. Elders somt de biograaf enkele namen op: Carol Marcus, Doris Lilly, Phoebe Pierce, Oona Chaplin en Gloria Vanderbilt. Ik pik er Doris Lily uit:

Ze was lang en knap, had lange benen en blond haar met strepen erin en behoorde tot het slag dat spoedig uitgestorven zou raken: het meisje dat op alle feestjes plezier heeft en wier enige doel het was, zonder dat ze er doekjes om wond, een rijke man te vinden. Dat was een streven waarvoor ze uitstekend was toegerust. (…)

Op een keer kon ze haar huur niet betalen en sloot haar huisbaas de verwarming en het licht af. (…) ‘Uiteindelijk werd het zo koud dat Truman en ik de planken uit de keukenkast hebben gesloopt en ze in de open haard hebben opgebrand.’ (…)

Zo’n meisje heb ik dus gekend. En misschien kende jij haar ook, een it-girl↗︎.
Flor Vandekerckhove↗︎

(°) Truman Capote. Breakfast at Tyffany’s. Samen met nog drie andere verhalen. 157 pp. First published by Hamish Hamilton Ltd. London. 1958. Sphere Books Ltd. 1982. Reprinted under the Abacus Imprint Paperback. Falmouth 1984. Ik vermeld die bron zo uitvoerig omdat hij me voor een raadsel plaatst. Vooraan in mijn exemplaar (een Abacus Paperback) staat de geschreven handtekening van Ingrid Stasse↗︎, een inmiddels overleden vriendin, van wie ik het boekje leende en aan wie ik het blijkbaar nooit terugbezorgd heb. Onder haar handtekening staat januari 1968. Het vergeelde boekje ziet er ook zeer oud uit. Hoe kan dat als Abacus het pas in 1984 uitgeeft? Klein detail dat het mysterieuze in Ingrids leven weer een beetje vergroot.
(°°) Gerald Clarke. Truman Capote. Een biografie. Vertaling Joop van Helmond. 624 pp. Utrecht/Antwerpen Veen uitgevers. 1989.

Achterwaarts (een paardenverhaal)

300 verhalen heb ik nu op YouTube staan. Op den duur weet je de titels niet meer. En zo komt het dat ik er nu twee heb die Achterwaarts heten. Het eerste achterwaartsverhaal dateert van december 2021 en gaat over een mens die achterwaarts door ’t leven gaat. Het tweede is een paardengeschiedenis. Voor de duidelijkheid heb ik de twee verhalen nu een ondertitel gegeven. Het eerste heet nu Achterwaarts (een fopwinkelverhaal), je vindt het daar↗︎. Het nieuwe heet Achterwaarts (een paardenverhaal) en het staat hieronder. Het is het 100ste in een reeks van 200 driezinnenverhalen dat ik aan ’t schrijven ben. Nog 100 te gaan.

100 — Achterwaarts — Er zat twijfel in zijn stem toen hij het dier maande vooruit te gaan. Het paard smeet de ruiter van zich af. En stapte achterwaarts de stal weer in. (Flor Vandekerckhove)

Achterwaarts op Youtube

www.youtube.com/watch?v=pCU6ZaBMm5E

[120]

Rechts, rechtser, rechtst, rechtsersttttt

De affiche van Frontnacht loog er niet om: klaar om te slaan!

Gisteren postte ik een stukje over De linkerkant van rechts↗︎, marginaal maar eerder sympathiek verschijnsel. Vandaag gaat het hier over de rechterkant van rechts, iets wat tig keer groter is en vooral kwalijker: extreemrechts. 

In Ieper wilde die strekking — genre gesterkte arm — op 27 augustus een muziekfestival organiseren. Probleem: zo’n extreemrechts festival brengt niet alleen lawaai voort, maar ook kwalijker herrie. Er werd kleurlingen en LGTBQ-mensen bijvoorbeeld afgeraden om tijdens dat weekend in de buurt van Ieper te komen. Extreemrechtse festivalgangers zouden, opgezweept door zichzelf, tot daden kunnen overgaan. Gelukkig waren er wakkere Ieperlingen die bijtijds in actie schoten en ervoor zorgen dat het festival verboden werd.

Hier te lande heet de kopman van extreemrechts Dries Van Langenhove. Dat mensen van kleur hier wegblijven vindt hij sowieso een goed idee. ’Misschien moeten we, zuiver bij wijze van wetenschappelijk experiment, eens kijken wat er zou gebeuren met een Vlaamse stad als we er een tijdje enkel nog etnische Vlamingen toelaten en we de “multiculturele verrijking” dus terugdraaien’, aldus deze Dries. Ik had er geen aandacht aan besteed, ware het niet dat er een bericht van mijn oude maat Bert H. in mijn mailbox viel:

De heer Dries Van Langenhove wil een "wetenschappelijk" experiment in een stad met enkel zuiver etnische Vlamingen. Ik vraag me af waar hij die gaat vinden. In Oostende bijvoorbeeld kan hij er wel naar fluiten. Wanneer de Spanjaarden Oostende in de 16de eeuw probeerden in te nemen zijn de oorspronkelijke bewoners gedood. (Wat althans in de garnizoensstad overbleef, Oostendenaars waren allang over zee naar Zeeland gevlucht, waar ze veelal blijven wonen zijn). Vandaag zijn de oudste Oostendse namen allemaal van het Spaans afgeleid, omdat het Spanjaarden waren die met Oostendse vrouwen trouwden. (Voorbeeld: Laga, komt van Del Aqua, De Meyus komt van De Mejesos). Als Van Langenhove in Oostende per experiment alle niet-etnische Vlamingen zou doen vertrekken, loopt de stad leeg. Dries Van Langenhove is, anders gezegd, een complete idioot. Vlaanderen is ettelijke malen bezet geweest (Romeinen, Spanjaarden, Fransen, Oostenrijkers, Duitsers…). Als er ergens een streek bestaat waar er om zo te zeggen geen zuiver ethische bewoners bestaan, dan wel de Vlaanders. 

Wat mij ook de gelegenheid geeft om nog eens te wijzen op een stukje dat ik lang geleden schreef onder de titel: Heel het Beleg van Oostende in 580 woorden↗︎.

Flor Vandekerckhove↗︎

De linkerkant van rechts

Midden: Rahimullah Haqqani (†), links in de Taliban. Rechts: Esmeralda, links in de koninklijke familie (Foto Photonews)

 

De Morgen lees ik niet meer, de tijd dat het een linkse krant was, ligt ver achter ons. Soms lees ik De Standaard, niet dat die links zou zijn, maar hij valt, dag na datum, wel eens gratis in m’n bus. ’t Is in mijn middens van have-nots een traditie: gelezen kranten doorgeven.
Op zaterdag lees ik in DS van vrijdag een interview met prinses Marie Esmeralda van België↗︎, dochter van koning Leopold III. De standbeelden van Leopold II moeten weg, vindt ze. 

‘Wie zegt dat standbeelden altijd moeten blijven staan? Ze hebben vaak een symboolwaarde. Al eeuwenlang worden ze omvergetrokken als er woede groeit over historische figuren. In dit geval begrijp ik heel goed waar de woede vandaan komt. Er is veel geweld gebruikt in Congo en er zijn veel natuurlijke rijkdommen weggehaald. Dat was een enorme aanslag op het milieu en heeft veel ellende bij de bevolking veroorzaakt. Het koloniale systeem was in se racistisch. Het maakte een onderscheid tussen zwarte mensen en witte. Dat is de basis van racisme in ons eigen land. (…) Die beelden horen in musea, met gepaste uitleg erbij.’

Ik blader verder. Mijn oog valt op een zelfmoordaanslag in Kaboel:

‘Sjeik Rahimullah Haqqani, een prominente islamitische clericus, is in de Afghaanse hoofdstad Kaboel om het leven gekomen. (…) volgens aanwijzingen zou het gaan om een zelfmoordaanslag door Islamitische Staat. (…) Haqqani was een opgemerkt man in Afghanistan omdat hij het recht van meisjes op onderwijs had goedgekeurd in een religieuze fatwa. Nochtans stond Haqqani dicht bij de taliban, en hebben die in maart onderwijs voor meisjes ouder dan twaalf verboden.’

Dat alles een rechterkant heeft, moet je mij niet zeggen, ik leef in Vlaanderen. Maar wis en waarachtig, alles heeft ook een linkerkant. Wel is die altijd veel kleiner — zoals ik al zei, ik leef in Vlaanderen — dat is ook zo in de familie van de koning, dat is ook zo in de taliban. ’t Is iets waarmee je moet leren leven (zoals Esmeralda) en sneven (zoals Haqqani.)
Flor Vandekerckhove↗︎

Sinds kort is er op Facebook een pagina Flor in spoken word. Hij dient om de gedeclameerde versies van mijn verhalen beter kenbaar te maken. Wie op Facebook zit, klikt hier↗︎.

Met Albert Camus naar het voetbal

Dit is nummer 99 van de tweehonderd driezinnenverhalen die ik aan ’t schrijven ben, nog 101 te gaan. Een aantal ervan wordt mee geïnspireerd door een filosofische quote. In dit geval uit Albert Camus, De mythe van Sisyphus en andere essays: ‘De strijd op zichzelf tegen de top is voldoende om het hart van een mens te vullen. Je moet je Sisyphus als een gelukkig mens voorstellen.’ Bij de declamatie begeleid ik mezelf op de strumstick, daarbij in toom gehouden door de Wind City Bass en drummer Levi van Garageband. U hoort ook de stem van Camus zelve. 

101 — Voetbal — Albert, toon me eens waar de berg ligt. En waar ligt de rotsblok? Maar eerst voetbal. (Flor Vandekerckhove)

Voetbal op YouTube

www.youtube.com/watch?v=_mmUWyoXnZA

[114]

De lange hete zomer van 2022

Bert helpt z’n zus bij enkele karweien en in ruil knipt Marijke zijn haar. De temperatuur gaat naar de 30. Op ’t koertje vragen we ons af hoe we ons de lange hete zomer van 2022 zullen herinneren. Mijn gedachten dwalen af naar andere lange hete zomers. Deze van 1958↗︎ bijvoorbeeld, waarin Paul Newman zijn toekomstige echtgenote Joann Woodward leert kennen. Of naar de remake↗︎ uit 1985. (°) Ik herinner me de lange hete zomer van 1967: in Frankrijk sterft wielrenner Tom Simpson terwijl hij in een loden hitte de Mont Ventoux beklimt; actrice Phil Bloom↗︎ toont zich naakt op de Nederlandse televisie, 't is er 't weer voor; in San Francisco maken 100.000 hippies er een Summer of Love↗︎ van, de rest van de Verenigde Staten wordt overspoeld door rassenrellen↗︎: 83 doden; ik herinner me de lange hete zomer van 1976: de Hoge Veluwe↗︎ brandt!

M’n kinderen merken unisono op dat er au fond niets veranderd is. Bert haalt zowaar Louis Neefs aan: Laat ons wat gras dat nog groen is. Ah ja, waar is de tijd dat het gras groen was? Echt groen, en nog groener daar aan de andere kant van de heuvel.

Flor Vandekerckhove↗︎

(°) Waarmee ik je naar twee films leid die Long, Hot Summer heten, gratis volledig te bekijken op YouTube, als ’t weer eens te warm is om buiten te komen.

Sinds kort is er op Facebook een pagina Flor in spoken word. Hij dient om de gedeclameerde versies van mijn verhalen beter kenbaar te maken. Wie op Facebook zit, klikt hier↗︎.

Emma nodigt ten dans

‘Dans’ is een van de 200 driezinnenverhalen die ik aan ’t schrijven ben, nauwelijks drie zinnen lang: opening, midden, slot; telkens één zin. Dit is nummer 98, nog 102 te gaan. Dit verhaal werd geïnspireerd door een quote van de anarchiste Emma Goldman. De gifs die ik in het YouTubefilmpje gebruik zijn van de categorie Fair Use, ’t zijn gifs die algemeen beschikbaar zijn (Wikimedia Commons, Pinterest, Wikiart etc) en die ik uitsluitend voor niet-commerciële doeleinden gebruik. Ook in driezinnenverhaal 'Dans' begeleid ik mezelf op de strumstick↗︎, daarin geassisteerd door de bende van Garageband. U hoort ook de stem van Emma Goldman zelve. (Flor Vandekerckhove↗︎)

102 — Dans — ‘Als ik er niet op kan dansen, is ’t mijn revolutie niet’. Emma Goldman betreedt de dansvloer. Het onderscheid tussen revolutionaire vooruitgang en goed gedraaide moves valt volledig weg. (Flor Vandekerckhove)

Dans op YouTube

www.youtube.com/watch?v=7X3irlh7d8s

[91]