maandag 27 februari 2012

Straf spul

Na enige tijd verging het de patiënt alweer merkelijk
beter. (Foto H. Serruys)
Hij ligt in het ziekenhuis, in de afdeling waarin ze dingen wegsnijden. Nadat ze hem een hand zijn komen geven, hebben de dokters zijn voorhuid weggesneden.
Naast hem ligt een rochelende patiënt bij wie ze een halve meter darm weggesneden hebben. Die mens kijkt daardoor tegen een leven aan waarin hij geen varkenspoten meer mag eten, niet meer mag roken en geen alcohol meer mag drinken. De man is van plan zich daaraan te houden, zegt hij, maar die varkenspoten, dat zal niet gemakkelijk zijn. 
Een vakkundig doortastende, driehonderd kilo wegende verpleegster komt het verband rond zijn besneden pik weghalen. Ze zegt dat hij nergens over hoeft in te zitten, dat verpleegkundigen dat gewoon zijn. Ze noemt hem jongen. Hij begrijpt niet goed waarover ze het heeft. Wikkel na wikkel haalt ze het gaas weg tot zijn besneden eikel, rood van het ontsmettingsmiddel, bloot komt te liggen. Ze vindt dat de dokter mooi werk geleverd heeft, zo zonder zwellingen. Ze vraagt of hij zijn voorhuid nooit over de eikel heeft kunnen trekken of dat het van meer recente datum is. Dat hij nergens over hoeft in te zitten, dat ze dat daar gewoon zijn, besneden eikels keuren, dat ze verpleegkundigen zijn en dat het hun werk is. Hij antwoordt niet, kijkt naar zijn eikel en is het met haar eens: de dokter heeft mooi werk geleverd, zo zonder zwellingen. 
De patiënt die naast hem ligt zegt dat hij dat nooit meer zal doen, varkenspoten eten, dat hij zich eraan zal houden, zelfs als het niet gemakkelijk gaat. De man denkt trouwens dat het alcoholverbod niet levenslang zal gelden, alleen maar tot hij weer de oude is, zij het met een ingekort stuk darm.
Met een ruk gaat de deur open. Vier geüniformeerde mannen stormen de kamer binnen. Ze hebben zwarte laarzen aan en rijbroeken. Ze snauwen Duitse woorden: Schweine Füsse! Geschwollen Eicheln!  Ze duwen de driehonderd kilo wegende verpleegster weg alsof het niets is en rijden hem in looppas, twee vooraan, twee achteraan, met bed en al naar het einde van de gang waar nog dertig andere bedden staan waarop mannen liggen, allemaal besneden mannen, allemaal mooi werk, allemaal zonder zwellingen; geknipte mannen die verwilderd om zich heen kijken terwijl ze door de uniformen toegesnauwd worden: Schweine Füsse! Schweine Füsse!
Zie je wel, zo zegt hij in zichzelf, zie je wel dat het geen goed idee was. Die jonge doktoren weten er niets van, ze kennen hun geschiedenis niet.  Hij probeert recht te staan, uit bed te komen, hij wil ontsnappen, want hij weet maar al te goed waar dit soort razzia’s heen leidt.  Hij hoort de stem van de verpleegster die hem kordaat toeroept: Blijven liggen, rustig blijven liggen, gewoon blijven platliggen.
Flor Vandekerckhove
Een reactie posten