maandag 7 december 2015

Tekstschrijver

Van dat schrijven viel niet te leven. Ik moest op zoek gaan naar een inkomen en had daartoe gesolliciteerd bij een bedrijf dat een tekstschrijver zocht. Ik wist niet goed wat dat concreet inhield, maar aan hun advertentie te zien konden ze daar wel een tekstschrijver gebruiken. Wellicht doordat mijn eisen belachelijk laag waren, werd ik onmiddellijk aangeworven. Meer zelfs, ik werd meteen in het kader opgenomen.
's Anderendaags ging ik al aan de slag, maar niet met het schrijven van teksten, want eerst moest ik dat bedrijf leren kennen. Concreet kwam het erop neer dat ik een maand lang over en weer moest lopen. Onderweg sprak ik met andere mensen die daar net als ik over en weer aan ’t lopen waren en die ik almaar beter leerde kennen als klaplopers.
Er waren veel vergaderingen, twee per week, soms meer. Nooit begreep ik waarover men daar sprak, maar ik begreep wel dat ik dat niet moest laten blijken en daarom stelde ik nooit vragen. Aan de anderen zag ik wel dat het onderwerpen waren die alleen maar verteerd konden worden door de drank die in de vergaderzaal overvloedig aanwezig was. Je kon er jezelf een koffie inschenken of cola, whisky of pils. Iedereen dronk whisky.
Het was een dynamisch bedrijf. Wekelijks werd het kader uitgebreid. Naast de mensen van het eerste uur was er na twee weken ook een marketing manager present, en verder een public-relationsman, een beheerder van het wagenpark, een promotiechef, een inkoopdirecteur, een webmaster, een IT-specialist… De lijst was tegen ’t einde van de maand nog langer geworden en uitgebreid met een financieel directeur, een verantwoordelijke voor de automatisering, een supervisor, een secretaris en een zogenaamde downsizer, verantwoordelijk voor het afslanken van het kader. Dat laatste leek me een nuttige functie te zijn, want de vergaderzaal werd echt te klein voor al dat volk en er dreigde daar bovendien een tekort aan whisky te ontstaan.
Hoe het dat bedrijf verder vergaan is, weet ik niet, want ik was de eerste die door de downsizer ontslagen werd. Op mijn laatste werkdag overhandigde de financieel directeur me mijn maandloon. Hij legde er nog een forse premie bovenop omdat het anders ‘t betalen niet waard was. Ik bedankte de man uitvoerig, maakte mijn bureau leeg en toog naar huis. Onderweg passeerde ik een filiaal van de Aldi waar ik een groot pak chocola kocht. Thuis ging ik voor het raam zitten en terwijl ik heel dat pak chocola soldaat maakte, breide ik een einde aan dit verhaal.
Flor Vandekerckhove


Een reactie plaatsen