vrijdag 25 december 2015

Geheugen, spreek (*)


'Gelijk een adelaer die door de lucht gaet sweven
Gelijck een vlugge pijl uyt sijnen boogh gedreven'
(Michiel de Swaen, rederijker uit Duinkerke, 1654-1707)

Roland Vanmassenhove stuurt me bovenstaande foto. Het beeld is even vaag als boeiend. Wat we zien is dit: zeven tieners wagen de sprong. De tijd heeft aan het beeld gevreten, de personages zijn ei zo na verdwenen. De foto krijgt er een nieuwe dimensie door, het lijkt er wel op dat die jongens verdwijnen terwijl ze springen. Maar waarheen verdwijnen ze? Naar de toekomst? De vergetelheid? Het leven? Het ongewisse? De volwassenheid? De twilightzone? Alles is mogelijk, tientallen verhalen dienen zich aan.
Vaag als hij is, symboliseert de foto wat er met onze herinneringen aan ’t gebeuren is. Ze vervagen. De gebeurtenissen verdwijnen, net als de jongen die links op de foto staat. Van hem valt alleen nog een restje te zien, bijna is hij helemaal weg. Met man & macht proberen we nu uit te vissen waar en wanneer dat beeld gemaakt werd en we proberen ook namen te kleven op de vage figuren die de sprong wagen. Misschien ben ik daar een van, misschien ook niet
Veel zijn we al vergeten. Dat heb ik goed aangevoeld toen er reacties kwamen op een voorgaand stukje waarin ik (hier) probeer een fietstocht van Bredene naar Lommel te reconstrueren. Er komen gebeurtenissen naar boven die ik helemaal vergeten ben, zoals de trainingssessies van de jongere Roland en Danny, die op die manier hun deelname aan de tocht weten af te dwingen. ’t Zou mij verwonderen dat ik daar toen niets over gehoord heb, van Danny’s zuster bijvoorbeeld. Desondanks weet ik daar niets meer van, helemaal niets. Misschien is dat dan wel de betekenis van deze stukjes: dat we hier vastleggen wat we ons nog herinneren, in het besef dat het binnenkort te laat is. 
Maar, genoeg filosofie van het zevende knoopsgat, want… er is nog een foto. Die heb ik van Ivan Schamp gekregen. We zien Marc Loy die Serge Schaut op de schouders draagt en het beeld wordt geschoten vlak voor Serge languit tegen dek gaat. Marc lacht een beetje verkrampt onder het gewicht, maar Serge… die schreeuwt het uit. Zijn schreeuw concurreert moeiteloos met deze van Edvard Munch. Serge geeft er ons als ’t ware de Monty Pythonversie van.
Aan de vuile knieën van Marc en Serge is te zien dat die twee daar meer dan één keer gesprongen hebben. Wat de volgende vragen oproept. Heeft dat tweede beeld iets met het eerste te maken? Ik denk het wel. Bevinden Marc en Serge zich hier in de restanten van een oude bunker? Staan die twee ook op de foto boven dit stuk? Ik meen daar haast zeker, als derde van links, Serge te herkennen. Vooral dit: weet iemand wie daar nog aan ’t springen is? En waar staan die muurtjes eigenlijk? In de Bredense duinen? In de tuin van café De Blauwe Kei? Te Lourd' in de bergen? Is dit een uniek gebeuren of is dat iets wat we altijd & overal gedaan hebben, van muren springen? U ziet het: het zijn te veel vragen voor één mens.
Flor Vandekerckhove
P.S.: Later heeft Ivan Schamp zijn atoma schriftjes uitgeplozen. Daarin heeft hij ontdekt dat de trektocht van Bredene naar Lommel in 1967 plaatsgegrepen heeft. Deelnemers zijn Marc Loy, Paul Vangheluwe, Erik Poppe, Serge Schaut, Flor Vandekerckhove, Roland Vanmassenhove, Danny Kerkaert, Danny Crabeels, Willy Versluys en Ivan Schamp. Op dat muurtje meen ik van links naar rechts toch wel vijf van die mensen te herkennen: x, Crabeels, Schaut, x, Vangheluwe, Kerkaert, Versluys.

(*) De titel boven dit stukje verwijst naar het boek Geheugen, spreek, een autobiografie van de Russisch-Amerikaanse schrijver Vladimir Nabokov.


Een reactie plaatsen