Cuistot

IK KEN EEN mens die een stuk van de maan gekocht heeft. Hij liegt niet, hij toont me een document waarop de verkoper van maangronden het bevestigt. Bob is dan ook een merkwaardig man. Hij heeft in Parijs gewoond, in een container of onder een brug, daar wil ik vanaf zijn, en hij heeft in Amerika geëxposeerd, want hij is naast veel andere dingen ook kunstschilder. Ook in Afrika heeft hij iets gedaan, maar ik ben vergeten wat.

Ik leer Bob in 1988 kennen als uitbater van Au Chicon, restaurant dat ik hier al vermeld. Bekendheid verwerft hij als uitvinder van een witloofkookpot die gedurende een korte wijl, onder de wervende merknaam Cuistot, de markt bestormt.

Omdat de producenten van kookpotten niet erg in zijn product geloven, doet Bob het allemaal zelf. Hij neemt een wereldwijd patent, wat enigszins overdreven is, want er zijn maar weinig contreien waar witloof gekookt wordt. Vervolgens schooit hij geld bijeen om de ongelovige producenten te betalen die zijn Cuistot willen produceren. En hij zet een systeem van thuisverkoop op punt, waaraan Tupperware een punt kan zuigen.

Ik bespaar u de promotionele activiteiten, dit moet kort blijven, maar weet dat ze in een indrukwekkend feest culmineren dat twee (!) tenten nodig heeft om al de genodigden te herbergen. Herauten van de vrije markt komen op het podium woorden te kort om de pot van Bob te bezingen. Er is een showorkest en we dansen de pannen van het dak. Bob en zijn echtgenote gaan ons in de dans uiteraard voor. Ze doen dat op de tonen van New York New York, hit van de heer Sinatra Frank: I wanna wake up, In a city that doesn't sleep. Met dat feest had de bestorming van de markt zijn hoogtepunt bereikt. Alsmede zijn eindpunt.

Achteraf probeert Bob nog eens de markt te veroveren. Deze keer met paletten uit materiaal waarmee ook NASA-raketten gemaakt worden. Beresterk! Bijna weet hij daarmee Freddy Heineken te overtuigen. Bijna.

Flor Vandekerckhove⇲