zaterdag 23 april 2016

Het bestuur


Er bestaat een grote gelijkenis tussen bovenstaande foto en Het Laatste Avondmaal, de muurschildering van Leonardo da Vinci. Beide beelden tonen een exclusief mannelijk gezelschap en in beide gevallen bevinden die mannen zich aan gene kant van de dis. Ze tellen elk ongeveer evenveel mensen en in de twee gevallen mag je van de meesten zeggen dat ze christelijk geïnspireerd zijn.
Zelf sta ik daar niet op, noch op da Vinci's muurschildering, noch op de foto, maar ik ken wel, op één na, de jongens die hier als het bestuur van Patro Bredene-Duinen vereeuwigd werden Zittend van links naar rechts zien we Marcel Derdeyn (met pijp!), Willy Versluys, Ronny David, Ivan Schamp (met ferme manchetten), Serge Schaut (met balpen, klaar om notities te nemen) en Marc Loy. Staand, van links naar rechts: (volgens Vanmassenhove is dat misschien) Bob Coninck, Roland Vanmassenhove, Hugo Pauwels, Danny Crabeels (met veterdas), Honoré Pitteljon, Erik Poppe en Danny Kerkaert.
Ivan Schamp weet zeker dat de foto gemaakt werd in de eetzaal van het Europa hotel te Bredene en bijna zeker dat hij van 1967 dateert.
De naam Patro vraagt enige verduidelijking. De term komt van patronaat, een instituut dat oorspronkelijk dient ter vorming van de rooms-katholieke jeugd. In België ligt die oorsprong omstreeks 1850, maar in Bredene is het iets van halverwege de jaren zestig van de vorige eeuw. De patronaten zijn parochiaal gebonden en, naar oude katholieke gewoonte, gescheiden in jongens en meisjes. Dat laatste verklaart waarom bovenstaand gezelschap exclusief mannelijk is. 
Wanneer de foto gemaakt wordt loopt het verschijnsel van de patronaten al op zijn laatste beentjes. Ze zijn opgeslorpt door meer gestructureerde jeugdbewegingen. In Bredene-Duinen gaat het evenwel een andere richting uit.
U zou het die jongens op de foto niet toegeven, maar ze zijn afscheid aan ’t nemen van de kerk. Letterlijk, want dat patronaat heeft oorspronkelijk de crypte van de parochiekerk als lokaal. Willy Boey herinnert zich die crypte erg goed: Ik heb de poten van onder mijn gat gelopen, eerst naar de onderpastoor, dan naar de pastoor, om een lokaal af te bedelen, er was immers ruimte genoeg. Ten slotte kregen we de crypte onder de kerk als lokaal; een vochtige, koude, smerige ruimte, met de belofte dat we het zouden kuisen en onderhouden. Marcel Derdeyn heeft er het meeste aan gedaan om dat in orde te krijgen. Ik werkte intussen immers bij de spoorwegen in Brussel, en kon daar slechts in de weekends zijn.’
In 1967 hebben de jongens op de foto van die crypte afscheid genomen. Dat heeft minder met een geloofscrisis te maken dan met het opspelen van de hormonen, waardoor een jeugdwerking zonder meisjes niet langer een optie is. Patronaat wordt Patro en de doelstellingen worden deze van een moderne jeugdclubwerking. Het lokaal verhuist eerst naar een tearoom en later naar de dancing Djinn, alwaar de katholieke jeugd ongepatroneerd aan ’t dansen slaat, tijdens fuiven die tot diep in de nacht Thé Dansant genoemd worden en waarop La Bamba ongetwijfeld de meest gedraaide plaat is.

Flor Vandekerckhove

— 1969. La Bamba, tijdens een sinterklaasfuif van Patro, de door jongeren zelfbeheerde jeugdclub die de bevoogding van het patronaat achter zich gelaten heeft. (Still uit een super 8 film.) —


Een reactie posten