vrijdag 21 februari 2014

Laika


Marc en ik hadden het verfrommelde pakje in mijn vaders auto gevonden. Het was verkreukeld maar niet leeg. En een doosje halfgevuld met lucifers, dat lag daar ook.
Het was november en het was koud. Een gure wind, noordnoordoost, woei het zand de lucht in, nam het over de duintoppen met zich mee en smeet het uiteindelijk honderden meters verder neer in de straten van onze kindertijd, waar het onze benen geselde.
We liepen ons warm en stopten daar niet mee voor we ons kamp in de duinen bereikt hadden. We effenden de plek, scheurden het pakje helemaal open en legden de buit voor ons neer. Netjes naast elkaar lagen daar nu twee gekreukte sigaretten van het merk Sprint, de filtersigaret van de sportman.
Marc was intussen het duin verder opgelopen. Op de top had hij met half dichtgeknepen ogen het terrein gemonsterd. Daar was alleen maar wind die van overal scheen te komen. Hij zag strandzand dat ervandoor ging en zee die schuimend op dat strand te pletter sloeg. Geen mens te zien, niet in het oosten en niet in 't westen, de kust was vrij.
De spanning steeg samen met de windsnelheid. Het zand nestelde zich in ons haar, de lucht werd zwart van het onweer dat het in zich droeg en wij telden af. Iene Miene Meute / Piem Pam Preute / Iene Miene Maas / Is De Baas. Marc mocht de lucifers aansteken.
Dat lukte niet zo goed. De wind blies de eerste meteen weer uit en dat deed hij ook met de vier die daarop volgden. Ik zei dat ik daar dan toch wel beter in was, in het ontsteken van lucifers, en liet er vervolgens op mijn beurt vier uitwaaien. Hoe & waar we ons ook draaiden & keerden, hoe we ons ook van de wind probeerden af te schermen, het lukte ons niet. Het lukte evenmin met onze allerlaatste lucifer. Pech.
Zo komt het dat 3 november 1957 geboekstaafd staat als de dag waarop we onze eerste sigaret niet rookten. Het belette ons niet om daar in de duinen nog een beetje te blijven doen alsof en terwijl we de denkbeeldige sigarettenrook nastaarden die in de wind verdween, dwaalden onze gedachten af naar de straathond Laika die op datzelfde moment in een spoetnik rond de aarde aan ’t cirkelen was. In zo'n weer!
Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen