dinsdag 23 augustus 2016

Een sportkar van MG

Mijn vriendin heeft er sterk de nadruk op gelegd. Dat het een grote doos moet zijn. Dat ik moet oppassen, dat ze gaan proberen me een kleine mee te geven.
Voor me staat een jongeman van het atletische type. Op de rug van zijn sweater staat reclame voor de Kringloopwinkel. Hij vraagt hoeveel zijn schuld is. De apothekersassistentie zegt 49 euro en verbetert dat meteen in 49 cent.
Daar moeten ze beiden om lachen, de Kringloopwinkelman en de apothekersassistente. Zijn lichaam heeft haar in de war gebracht, dat zie ik wel, en ik zie ook dat ze dat niet wil laten blijken, waardoor het des te meer opvalt. Het spel van de seksen quoi. De jongen heeft vervolgens erg veel tijd nodig om het piepkleine bedrag bijeen te scharten. Hij doet het cent per cent.
Ik ben een ouder wordende man en ken mijn plaats. Ik verbijt mijn ergernis en wacht tot die twee het spel gespeeld hebben. Dat vraagt tijd.
Mijn blik glijdt van de Kringloopwinkelrug over de toonbank naar de apothekersassistente die haar taak in een openstaand, wapperend schort uitvoert. Ik vind dat niet erg professioneel, zo’n openstaand apothekersschort, net zomin als ik dat geflirt met die jongen professioneel vind, maar ik ken, zoals gezegd, mijn plaats en denk: ah, ’t is warm voor iedereen. Onder dat schort draagt ze hotpants. Reclame voor de Kringloopwinkel, een apothekersassistente in hotpants, de distributiesector is niet meer wat hij geweest is.
De jongen tast in zijn broekzak naar drie cent om er op de toonbank 49 van te maken. Om de tijd te verdoen bedenk ik een sportkar bij de apothekersassistente, een sportkar van het Britse merk MG, een T-model.
Die auto’s worden al lang niet meer gemaakt, maar in mijn kindertijd zijn dat gegeerde modellen. Aan het stuur zitten jonge meiden van het type apothekersassistente. Of ze zitten op de passagiersstoel, naast een erg atletisch gebouwde chauffeur.
Het is mijn beurt. Ik leg er de nadruk op dat het een grote doos moet zijn. Dat mijn vriendin daar de nadruk op gelegd heeft. De apothekersassistentie gunt me nauwelijks een blik (onder haar schort). De transactie is in een twee drie geregeld.
Ik kom thuis. Zie je wel, zegt mijn vriendin, dat ze je een kleine doos meegegeven hebben. Ik ben verstomd. Mij leek dat toch een grote doos te zijn. Niet dus. Ik wil die gaan omwisselen, maar daarvoor is het nu te laat, de apotheek is gesloten.
In mijn gedachten passeert de apothekersassistente in haar MG voorbij mijn deur. Haar schort wappert in de wind. Ze is op weg naar haar huis dat boven op een klif staat. Achter het stuur zit de jongen van de Kringloopwinkel. In mijn hoofd is het niet altijd gemakkelijk om een ouder wordende man te zijn. Bijna laat ik de MG-T van die klif storten, ik kan me nog net inhouden.

Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen