vrijdag 12 augustus 2016

En eeuwig zingen de jaargetijden (*)

— Krombeke, eertijds tussen de bossen. (Foto www.henderyckx.com) —
Oogsttijd. De boeren halen de tarwe binnen. Overal zijn pikdorsers in de weer. We wandelen door het landelijke Krombeke, een dorp omringd door velden.
Het is daar ooit anders geweest. Ooit heeft dat dorp in een bosrijke omgeving gelegen. Je kunt je dat nu niet meer voorstellen.
De bossen zijn in die tijd zo uitgestrekt dat je er gemakkelijk in verdwaalt. Dat is ridder Cornelius Witsoone overkomen: ‘Drie dagen en drie nachten dwaalde hij door de bossen, zonder de uitgang te kunnen vinden. Toen hij op het punt was gekomen, dat hij van honger en dorst zou sterven, nam hij in zijn angst zijn toevlucht tot de H. Maagd en Moeder Gods Maria. Nauwelijks nadat hij aan de H. Maagd hulp gevraagd had, hoorde hij de klok van Krombeke luiden. Hij geraakte aan de rand van het woud en was gered.’
Het voorval heeft gevolgen die tot vandaag reiken. Zo lang Krombeke bestaat moet de klok daar eens per dag 72 keer kleppen, evenveel als het aantal uren dat de ridder in de bossen rondgedoold heeft. In de zomer gebeurt dat om acht uur ‘s avonds. Horen doen wij dat niet, want tegen dat uur zijn we al thuis.
Cornelius heeft nog een gevolg bewerkstelligd: een eeuwigdurend jaargetij. Wat de fuk is dat?
Het internet weet het: Een jaargetijde of memorie is de naam van een jaarlijks terugkerende kerkdienst die voor het zielenheil van een overledene werd vastgelegd door hemzelf bij testament of door zijn nabestaanden.’
Dat kan een probleem opleveren, waarvan u zich misschien niet heel & gans bewust bent. Dat verneem ik op de site van Kerk&Leven. De missen zijn vandaag duurder dan in de tijd van Cornelius, veel duurder. Ridder Witsoone heeft daar destijds misschien niet bij stilgestaan, maar ook de mis is onderhevig aan inflatie. Daarom denkt men er in kerkelijke kringen nu zelfs aan om eeuwigdurend te reduceren tot 25 jaar. Da's toch erg drastisch, lijkt mij. Wanneer de eeuwigheid maar 25 jaar meer duurt dan loont de hemel, vind ik, echt de moeite niet meer.
Er is gelukkig ook een andere oplossing: ‘Volstaat de opbrengst niet langer dan worden allereerst de nabestaanden gecontacteerd. Zij kunnen desgewenst bijstorten, zodat de opbrengst weer voldoende is voor de jaarlijkse mis. Doen ze dat niet, dan volgt reductie met andere die ook niet genoeg opbrengen. We hebben hier een computerprogramma voor dat alles bijhoudt en herberekent.’ Een computerprogramma dat het eeuwigdurende jaargetijde herberekent! Ik vind dat niet uit hé, het staat op de site van het parochieblad.
Rest de vraag wat de nabestaanden van ridder Cornelius daar nu van denken. Dokken ze of dokken ze niet?
Flor Vandekerckhove

(*) Vrij naar En eeuwig zingen de bossen, het eerste deel van de trilogie Het geslacht Bjørndalvan de Noorse schrijver Trygve Gulbranssen. (Het boek duurt nog langer dan de film; drie boeken, twee films.)

Een reactie posten