maandag 12 februari 2018

Whisky en Ricola

Meneer Delanghe is een hoerenloper die geld en smetvrees heeft. Het eerste helpt als je een hoerenloper bent, het tweede werkt dat eerder tegen. Vandaar dat je meneer Delanghe alleen in etablissementen aantreft die proper zijn, de hoeren en de bedden. En dan mag het ook iets kosten.
Meneer Delanghe vertelt me over een bordeel dat hem met twee hoeren naar een studio leidt. Uit de gelagzaal neemt hij een fles whisky mee. Chique studio, chique hoeren. Rollebollen in het salon, stoeien op de divan. Vlak voor het moment suprême laat meneer Delanghe de halflege fles achter de sofa staan, want de roep van het hemelbed is onontkoombaar.
Na afloop wassen ze zich gedrieën in de gesofistikeerde douche en thuis schrobt meneer Delanghe alles nog eens extra van zich af.
De daaropvolgende dagen moet meneer Delanghe een tandje bijsteken om de in dat bordeel gemaakte put te dempen, maar tegen het einde van de maand staat alles weer op punt. Dat viert meneer Delanghe in datzelfde bordeel en weer begeeft hij zich met twee (andere) madammen naar de ons alreeds bekende studio.
Terwijl hij in de sofa van het schouwspel geniet dat die twee voor hem op het tapijt ontvouwen stoot zijn arm op de halflege whiskyfles die hij een maand eerder, achter de sofa, achtergelaten heeft.
Meneer Delanghe ziet er, wellicht terecht, het bewijs in dat het bordeel niet zo proper is als de prijs het laat vermoeden. Hem zullen ze daar niet meer zien.
Zelf ga ik niet naar bordelen, maar ik ga wel naar de cinema. Daar nuttigen mijn lief en ik telkens snoepjes van het merk Ricola. En weet je wat ik doe als zo’n pakje leeg is? Dan leg ik het daar half uit ’t zicht, op een lichtbak of een armatuur. 
Wanneer we later nog eens in die zaal zijn, kijk ik altijd of mijn pakje daar nog ligt. Dat heb ik van meneer Delanghe geleerd.

Flor Vandekerckhove
Een reactie posten