donderdag 23 juli 2015

Herinneringen aan Mon Castel


In Bredene-Duinen, in de Prinses Marie-Josélaan, komt er, ter hoogte van het park Ramakers, een straat uit die Kasteellaan heet. Da’s geen toeval, die straatnaam heeft te maken met een villa die indertijd op ’t einde van die Kasteellaan stond en Mon Castel heette. Dat ‘kasteeltje’ (links op de historische foto), dat in de jaren twintig gebouwd werd, was eigendom van een Gentse ondernemer die nog meer villa’s in die Marie-Josélaan bezat, zoveel zelfs dat de laan tot in 1939 zijn naam droeg, de Marc Samdamlaan. In heel die wijk verwezen de straatnamen trouwens naar rijkaards die er de hand op gelegd hadden. Ik schreef daar eerder al een stukje over dat je hier vindt. Maar wat ik me nog altijd afvraag: zou deze Samdam deze van de lederwaren zijn; naam die ook vandaag nog op winkeletalages te lezen valt? Ik zal het eens aan architect Erwin Mahieu vragen, die zo’n dingen weet.
Ik herinner me de tijd dat Mon Castel bewoond werd; niet door Samdam, maar door een familie die het huis huurde en waarvan het zoontje, Joost, bij mij in de (kleuter?)klas zat. Die mensen waren geen Bredenaars — ze waren een beetje anders dan wij, ze hadden een soort joviale openheid — frivoliteit? — die me als kind opviel en die ik misschien wel kosmopolitisch mag noemen, of tenminste ‘steeds’, als ‘van de stad’ — en ik denk ook niet dat ze er lang gebleven zijn. De vader had, zo meen ik me te herinneren, een vertegenwoordiging in koffie en/of koffieserviezen; misschien was zo’n servies wel de premie bij aankoop van een hoeveelheid koffie. Ik denk dat mijn moeder zich daar zo’n servies aangeschaft heeft, wat ik als kind eigenaardig vond, want zij verkocht zelf koffie in haar winkel. In elk geval is het zo dat ik met mijn moeder in dat huis geweest ben en dat die aanwezigheid in mijn herinneringen met een koffieservies verbonden is. Ik herinner me het stro dat in Mon Castel zomaar op de vloer lag en dat uit de kisten kwam waarin die serviezen verpakt waren. Hoe dan ook, Ik denk dat die familie de laatste was die het huis bewoonde.
In 1981 werd het inmiddels vervallen Mon Castel aangekocht door de gemeente en gesloopt; de gronden worden omgevormd tot het huidige Park Ramakers dat in 2009 heringericht werd; vandaar de weelderige bomen op de hedendaagse foto.
Bewaard zijn daar wel de twee, in cottagestijl opgetrokken villa’s die daar al eerder gebouwd werden. Ze heten respectievelijk Onze Rust (nummer 15) en Joséphine (nummer 17). Boven de deur van deze laatste is de naam te lezen en hoger wordt het bouwjaar 1912 vermeld. Ik heb de foto niet helemaal onder dezelfde hoek kunnen nemen, want wat destijds braakliggende grond was, is nu de tuin van een woning.
Flor Vandekerckhove
PS.: Intussen kreeg ik verschillende interessante reactie die me weer iets bijgeleerd hebben over Mon Castel (wie er meer over wil weten, drukt op 'reacties', hieronder).
Een reactie plaatsen