woensdag 6 juli 2016

Trage geest ontmoet Wim de buizerd


’t Zou gemakkelijker zijn mocht ik een kwieke geest hebben. Dan zou ik tijdens het wandelen al vastleggen waarover ik achteraf iets schrijf. Ik zou de dingen grondig in me opnemen, al ter plekke een en ander neerpennen, enkele foto’s schieten. Mede daardoor zou ik me achteraf alles haarscherp herinneren. En u zou terecht zeggen: wat een kwieke geest heeft die man! Helaas, zo werkt dat bij mij niet. Ik denk daar tijdens ’t wandelen niet aan. Ik heb een trage geest.
Gisteren vertrok de wandeling in Stavele. Daar is een eetcafé dat alleen tijdens de weekends open is. Spijtig, want er hangt een reclamebord aan de zijgevel dat zegt dat de boterham met beenhesp in Belgische franken betaald kan worden. Er is ook een bedrijf dat de stedeling verwittigt: Tussen twaalf en één eet iedereen. Wat mij aan de film Wall Street laat denken waarin de infame Gordon Gekko dat tegenspreekt: Lunch is for wimps. Alleen watjes eten tussen twaalf en één! Daarover wil ik nu evenwel niets schrijven, want we wandelen. 
We wandelen en wandelen en wandelen.
De wandeling loopt al op zijn einde wanneer we in Beveren de Brouckmolen passeren. We trekken voorbij de natuurkern Gatebeek. De dijk waarop we lopen moest het perceel eertijds droog houden, maar nu de zee zich teruggetrokken heeft, houdt die dijk de percelen juist nat. De vogels zijn er blij om.
We gaan er op een bank zitten, de hond zoekt de schaduw op, mijn vriendin maakt foto’s. Ik had het toen al moeten weten: hier zal ik een stukje over schrijven. Mijn trage geest denkt daar helaas nu pas aan, een dag nadat we er gepasseerd zijn.
Ik speur het internet af en val op de website van Natuurforum Vlaanderen. Daar lees ik de notities die ene Wim over dit stuk zompige natuur gepost heeft. Op 13 september 2012 meldt hij dat de lepelaar er alweer vertrokken is. In andere berichten vermeldt hij spreeuwen, veldleeuweriken, vinken, kieviten, een buizerd, een sperwer en een torenvalk, smienten, wintertalingen, een zeearend (die er toch geen blijkt te zijn), bergeenden, pijlstaarten, wilde eenden, grutto’s, een slechtvalk. Steltkluten en authentieke kluten, huiszwaluwen, boerkes, kwikken… Dat gaat zo door tot 19 april 2013. En dan staat daar, op 23 april 2014, opeens deze bangelijke mededeling: ‘De Gatebeek-Brouckmolen was één van de favoriete plekjes van Wim. Nu is Wim een deeltje van zijn favoriete plekje.’
Verder vind ik geen berichten meer van deze Wim. Wat is er gebeurd? ‘Nu is Wim een deeltje van zijn favoriete plekje.’  Iemand met een kwieke geest zou contact opnemen met dat Natuurforum en ernaar vragen. Ik ga dat niet doen. De mare blijft in al zijn onduidelijkheid in mijn trage geest hangen.

— Wim Parmentier (†10.04.2014) —
Coda: Dit stukje had hierboven moeten eindigen, maar dat doet het niet. Een trage geest heeft tijd nodig. Een dag later kijk ik toch nog eens naar die site. Daar ontdek ik nu dit bericht: Wim Parmentier, gewoon Wim voor de vrienden van het forum, is gisterenochtend 10.04.2014 om 5.00u gestorven aan een hartfalen tijdens een gezinsuitstap met de mobilhome naar het Zwarte Woud. Hij was 51. Mijn jeugdvriend en neef Wim was gebeten door de schoonheid van de natuur. Hij bezag de dingen op een poëtische wijze. Voor alle mooie momenten in het leven of mooie dingen die hij te zien kreeg, had hij snel een gedichtje klaar. Soms zat hij wat complex in mekaar, maar bij de vrienden van de natuur kon hij steevast tot rust komen. Hij was er graag bij. Hij vond het belangrijk zijn kennis en enthousiasme voor de natuur en de vogels in het bijzonder door te geven aan zijn (nog jonge) kinderen. We zullen je missen, Wim. Vlieg dit najaar alvast als buizerd eens over de telpost. We gaan zwaaien.’ (Yann).
Enkele dagen geleden wandelde ik onwetend door het gebied dat deze Wim zo dierbaar was. Daar zag ik ook de telpost van waaruit hij al die vogels observeerde. Ik wist toen nog niet dat ik iets over dit gebied zou schrijven en Wim Parmentier was mij totaal onbekend.
Dank zij mijn trage geest heb ik die Wim nu een beetje leren kennen. Postuum. Als de buizerd zich ooit aan me vertoont, dan ga ik zeker zwaaien. Op het internet ga ik op zoek naar een foto van die mens. Ik draag dit stukje aan hem op. 
Flor Vandekerckhove


(Eigen foto)
(Eigen foto)
(Eigen foto)
Een reactie plaatsen