Links, een heruitgave uit 2007 van een strip uit 1948. Van dat verhaal bestaan verschillende uitgaven, telkens onder een andere serienaam, soms (midden) blijken de stripfiguren hertekend.
Een privédetective loopt in de val. Willoos wordt hij ingezet in een poging tot staatsgreep. Dan is het mijn beurt. De dokter bezorgt me mijn voorschriften en deelt vervolgens mee dat hij met pensioen gaat, de strip mag ik naar huis meenemen. Thuis lees ik meteen verder en ontdek alzo dat de detective onderweg kennis maakt met iemand die zich voorstelt als keizer Nero. Waardoor ik op hoge leeftijd verneem dat De avonturen van Van Zwam deze van Nero voorafgaan. Ik zoek een en ander op en ontdek dat Marc Sleen De avonturen van Van Zwam al vanaf 1947 tekent. Zelfs De hoed van Gerard de duivel↗︎ — verhaal dat ikzelf sinds kindsbeen als dat van Nero ken — is eigenlijk een van de negen avonturen van Van Zwam. Vanaf 1950 verandert de reeks van naam: De avonturen van Nero en zijn hoed. Pas daarna wordt het De avonturen van Nero & Co. Nu nog een nieuwe huisarts vinden. Flor Vandekerckhove
Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalenwordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.
De e-boeken van Flor Vandekerckhove zijn gratis voor wie erom vraagt. Vooraf bestellen kan. Het boek wordt u dan per e-mail toegestuurd zodra het in het rek van De Weggeefwinkel komt te liggen. Vraag erom vialiefkemores@telenet.be↗︎
Het woord prozagedicht is een oxymoron, het bestaat uit twee delen die elkaar tegenspreken. Zelf toef ik graag in zo’n grensgebieden. Dan schrijf ik bijvoorbeeld een prozaverhaal van één paragraaf, probeer er een beetje ritme in te steken, voeg er al eens een stijlfiguur aan toe, her en der heb ik zelfs oog voor een (half)rijm. En nadien vraag ik me af: is ’t nog een eenparagraafverhaal — proza — of is ’t gaandeweg een prozagedicht geworden — poëzie. Ook omdat ik een luie denker ben, kom ik veelal niet tot een eenduidig antwoord. Overigens doe ik het niet alleen met genres, ik experimenteer ook graag met vormen, zoals hieronder: één alinea, lettertype Verdana, corps 16 pt, sierletter, paarse achtergrond, 30 cm breed. Gemakshalve, en verwijzend naar de achtergrondkleur, noem ik ze ‘Twee keer paars’. [Eerder publiceerde ik in dit onderzoek alTwee groene↗︎,Twee roze↗︎, Twee gele↗︎, Twee oranje↗︎, Twee keer cyaan↗︎, Twee blauwe↗︎ en Twee keer magenta↗︎.] Beide 'paarse' verhalen werden opgenomen in mijn nieuwe boekje Honderd eenparagraafverhalen, dat op 1 januari verschijnt. Het eerste van twee onderstaande is oud, het tweede is nieuw en er werd een filmpje van gemaakt, ik plaats het onderaan. (Flor Vandekerckhove) [124]
Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalenwordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.
De e-boeken van Flor Vandekerckhove zijn gratis voor wie erom vraagt. Vooraf bestellen kan. Het boek wordt u dan per e-mail toegestuurd zodra het in het rek van De Weggeefwinkel komt te liggen. Vraag erom vialiefkemores@telenet.be↗︎
Oktober 2019. Flor Vandekerckhove declameert poëzie in O.666. Aan de piano: Dimer Geedts. Op de voorgrond: een walrus, verre familie van de zoveel grotere walreus. (Achtergrondfoto Yvan Mahieu) — De drie rechtse beeldjes verwijzen naar de Beatlessong I Am The Walrus↗︎, inspiratiebron van het gedicht De walreus.
Twee jaar geleden plaats ik voor ’t eerst een filmpje op Youtube. Ik wil het medium gebruiken om mijn verhalen en gedichten te populariseren. Inmiddels heb ik al meer dan 160 video’s gepost. ’t Wordt tijd dat ik een beetje schift: wat al te slecht is, gaat naar ’t containerpark. Onderweg daarheen denk ik wel eens: hier valt toch nog iets van te maken. Dat is het geval voor het gedicht Ik Ben De Walrus Koe Koe Ke Sjoeb, geïnspireerd door The Beatles. Slecht gemaakt filmpje, veel te lang gedicht. Weze het met potentie. Ik smijt het filmpje weg, wat ik ook doe met meer dan de helft van het gedicht, ik vertimmer de walRUS tot walREUS. Een boude onderneming, die u des te meer stimuleert om onderstaand gedicht te lezen en / of op onderstaand filmpje te klikken. [66]
De walreus
En dit is wat mij hoog in de laatste vuurtoren overkomen is naast
De laatste lamp voor het laatste raam dat uitkijkt over ’t laatste strand
Dat eindigt in de laatste zee en waaruit ik een dier zie oprijzen zo hoog
Dat ik er ten onrechte een voorhistorisch monster in meen te herkennen
We staan oog in oog met elkaar dat beest van wel dertien meter lang met
Slagtanden van vier meter en ik met alleen maar mijn vuurtorenlamp en
‘t Mag alom nacht zijn toch weten we dat we oog in oog staan en alleen
Gescheiden worden door een dun laagje laatste vuurtorenwachterglas.
Dan hoor ik hoe het beest met zijn slagtanden van vier meter lang
Zachtjes klop klop tik klop op het vensterraam tikt in een ritme dat me
Niet onbekend is maar dat ik gezien de spanning die de situatie oproept
Niet thuis kan brengen hoezeer mijn hersenen dat ook proberen
En dat beest van dertien meter lang met slagtanden van welhaast
Vier meter en een snor zoals meneer Pheip en flippers waarmee hij
Snel beweegt blijkt een extreem lieflijke stem te hebben waarmee hij
Zachtjes neuriënd tot me zegt ik ben de walreus koe koe ke sjoeb
Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalenwordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.
De e-boeken van Flor Vandekerckhove zijn gratis voor wie erom vraagt. Vooraf bestellen kan. Het boek wordt u dan per e-mail toegestuurd zodra het in het rek van De Weggeefwinkel komt te liggen. Vraag erom vialiefkemores@telenet.be↗︎
Édouard Louis↗︎ is een fenomeen in de Franse letteren. De Laatste Vuurtorenwachter postte eerder al over diens anti-literatuurvisie in Aan het sterfbed van de literatuur↗︎, en over zijn afkeer van de ‘middenklassestaal’ schreef ik Over een taal die sommingen niet willen begrijpen↗︎. Hij vertelt over zijn jeugd in ‘Weg met Eddy Bellegueule’, over zijn vader in ‘Ze hebben mijn vader vermoord’ en nu over zijn moeder in ‘Strijd en metamorfose van een vrouw’. ’t Is uit dat laatste boek dat ik citeer.
Er is me verteld dat literatuur de werkelijkheid nooit mag proberen uit te leggen, maar alleen mag proberen te illustreren, en ik schrijf om haar leven uit te leggen en te begrijpen.
Er is me verteld dat literatuur nooit in herhaling mag vallen en ik wil alleen maar keer op keer hetzelfde verhaal schrijven, erop terugkomen totdat er fragmenten van het ware verhaal te zien zijn, er het ene gat na het andere in maken tot het moment dat wat eronder ligt begint door te schemeren.
Er is me verteld dat literatuur nooit mag lijken op het etaleren van gevoelens en ik schrijf alleen maar om gevoelens op te roepen die het lichaam niet kan uitdrukken.
Er is me verteld dat literatuur nooit mag lijken op een politiek manifest en toch slijp ik nu al elke zin bij zoals je het lemmet van een mes slijpt.
Want ik weet nu: wat literatuur wordt genoemd, is zo opgebouwd dat er geen plaats is voor levens en lichamen als die van haar. Want ik weet voortaan dat als ik schrijf over haar en schrijf over haar leven, ik tegen de literatuur schrijf. (°)
Dik zestig bladzijden verder staat daar de metamorfose die moeder en zoon ondergaan hebben:
Vreemd, wij waren allebei ons leven begonnen als verliezers van de Geschiedenis, zij als vrouw, en ik als afstotelijk buitenbeentje. Maar net als bij een wiskundige vergelijking, een perfect symmetrische omkering van zaken, werden de verliezers van de wereld waar we toe behoorden de winnaars, en de winnaars werden de verliezers. Na de breuk ging de gezondheid van mijn vader hard achteruit. Hij bleef eenzaam achter, en nog armer dan toen hij bij haar woonde. Terwijl hij in het eerste deel van zijn leven alle macht over ons had, was hij nu alles kwijt, en de ongelukkige uitdrukking verdween nooit meer van zijn gezicht. Alles wat zijn kracht was geweest, werd zijn zwakte: de alcohol die hij zijn hele leven had gedronken, had zijn lichaam gesloopt, zijn organen waren verzwakt door zijn levenslange weigering om voor zichzelf te zorgen — medicijnen waren iets voor vrouwen, vond hij, zijn rug was kapot door het jarenlange werk in de fabriek en daarna als straatveger, maar hij zei wel dat het de taak van de man is om geld in ’t laatje te brengen.
Mijn moeder belde me sindsdien een paar keer per maand. Ze zei: ‘Als je eens zag hoe vrij ik nu ben. Dan zou je me niet herkennen.’
Flor Vandekerckhove
(°) Édouard Luis. Strijd en metamorfose van een vrouw. Vertaald door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre. 2021. Uitg. A’dam. De Bezige Bij. 107 pp.
Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalenwordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.
De e-boeken van Flor Vandekerckhove zijn gratis voor wie erom vraagt. Vooraf bestellen kan. Het boek wordt u dan per e-mail toegestuurd zodra het in het rek van De Weggeefwinkel komt te liggen. Vraag erom vialiefkemores@telenet.be↗︎
In 2017 postte De Laatste Vuurtorenwachter een verhaal dat bijzonder succesrijk was tekens ik het op scène voorlas. Hoe goed het in een zaal ook bekte, aan de normen die ik aan een goed geschreven verhaal stel, voldeed het niet. Dus herschreef ik dat verhaal en gaf er een nieuwe titel aan: De meiden van slager Renmans↗︎. Ge moet dat maar eens aanklikken, deze versie voldoet, denk ik, wél aan de literaire normen. Maar ’t is ook waar dat het minder zou bekken mocht ik het op een podium declameren. Wat ik zeggen wil: er is een verschil tussen een goede vertelling en een goedgeschreven tekst. Iets wat ik onlangs weer ervaren heb als ik me tot de aankoop liet verleiden van Volgens Fran↗︎. Onlangs keek ik naar Rolling Thunder Revue↗︎, waarin Bob Dylan over zijn kompaan Allen Ginsberg zegt: ‘Allen is een dichter. Hij wil een songwriter zijn, maar dat is hij niet, hij is een dichter. En een goede.’ Waaronder te verstaan: Allen Ginsberg schrijft wel mooie gedichten, maar goede songs, da’s een ander paar mouwen. Daarop voortbordurend dacht ik: wat kun je doen om van een goed geschreven verhaal een goede songtekst te maken? Om dat uit te testen nam ik De meiden van slager Renmans↗︎ weer ter hand en kneedde er een songtekst uit. Om het verschil te benadrukken noemde ik die songtekst De meiden van de Vistrap. Ook straffe vrouwen! Straffe muziek ook! Straffe lyrics! Luister ernaar, klik het filmpje aan.
— Welk boek is beter? Volgens Fran (links), boek dat alleenlijk dient om er geld aan te verdienen?
Of Honderd titelloze eenparagraafverhalen dat als gratis nieuwjaarscadeau in uw mailbox kan vallen? —
Ze is, zegt de flap, bekend van de serie Pretend it’s a city. De achterflap bloklettert: ‘DE GRAPPIGSTE VROUW VAN AMERIKA.’ Het boek tussen die flappen — een vertaling van The Fran Lebowitz Reader — heet Volgens Fran. En ik voel me bekocht. Want, want, want. ’t Is ongetwijfeld waar dat Fran Lebowitz als twintiger beter schreef dan ik dat op die leeftijd deed. Maar ’t is ook waar dat ik vandaag beter schrijf dan wat dat boek me te lezen geeft. Waarom doet een Nederlandse uitgever, en met hem de vertaalster, de boekhandel, de literaire kritiek… al die moeite om ons dit niet heel goed geschreven boek aan te praten? Ik probeer het uit te vissen en schaf me een aflevering van Pretend It’s A City aan, documentaire serie van Martin Scorsese. Daarin leer ik Fran Lebowitz kennen als een geestige verteller, waarnaar het aangenaam luisteren is. Wat me weer eens laat inzien dat goed schrijven nog iets anders is dan goed vertellen, dat goede vertellingen géén goed geschreven verhalen garanderen. ‘t Is zo’n beetje als met songtekst en gedicht: een songtekst op papier is haast een belediging voor de lezer; omgekeerd evenzeer: goede gedichten produceren slechte liedjes. ‘k Weet het wel, Bob Dylan is een uitzondering, maar Fran Lebowitz is dat zeker niet. En ze weet het. In De Standaard zegt ze: 'Ik vind praten veel makkelijker dan schrijven. Praten is leuk, maar schrijven is moeilijk en ik doe niet graag moeilijke dingen.’ Ze schrijft al veertig jaar niet meer en da’s maar goed ook. Dus ja, ik voel me bekocht. De enige reden waarom deze Nederlandse vertaling in de rekken ligt is om eraan te verdienen. Dan richt u de aandacht beter op Honderd titelloze eenparagraafverhalen. Die zijn niet geschreven door de grappigste vrouw van Amerika, eerder door de saaiste man van West-Vlaanderen, maar dat boek staat wel vol goedgeschreven verhalen. Let wel: niet tevreden, geld terug (wat van Lebowitz’ boek helaas niet gezegd kan worden.)
Flor Vandekerckhove
Fran Lebowitz. Volgens Fran. Nederlandse vertaling Irving Pardoen. Uitg. Podium A’dam. 287 pp. 22,5 €.
Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalenwordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.
De e-boeken van Flor Vandekerckhove zijn gratis voor wie erom vraagt. Vooraf bestellen kan. Het boek wordt u dan per e-mail toegestuurd zodra het in het rek van De Weggeefwinkel komt te liggen. Vraag erom vialiefkemores@telenet.be↗︎
In Praag overleed op 1 december Petr Uhl, een van de boegbeelden van de opstandige generatie van ’68. Zijn naam maakt deel uit van een lijstje generatiegenoten, iets ouder dan ik, die me op weg zetten: Rudi Dutschke↗︎, Bernadette Devlin↗︎, Alain Krivine↗︎, Tariq Ali↗︎ … lijstje dat ook aantoont hoe internationaal Mei 68 was. Ook in de Praagse Lente↗︎ vierde deze hoopvolle periode een hoogtepunt. Daar verdedigde Petr Uhl een ‘socialisme van onderaf’↗︎, dat hij tegenover de ‘hervormingen van bovenaf’ van Dubcek↗︎ plaatste. In Tsjecho-Slowakije deed je zo’n dingen niet ongestraft en hij is meer dan eens in de gevangenis terechtgekomen, vaak in barre omstandigheden. In de context van 1968 gebeurde dat voor ‘trotskistische samenzwering’. Dat komt mede doordat Petr zijn sympathie voor de Vierde Internationale↗︎niet onder stoelen of banken stak. Wat hem écht kwalijk genomen werd, was dat hij mensen opgeroepen had om in de context van ‘bewegingen van onderaf’ politiek actief te worden.
Het was in de gevangenis dat Uhl kennis maakte met de schrijver Vaclav Havel↗︎ die een vriend werd. Met laatstgenoemde en vele andere intellectuelen vormde hij in 1977 Charta 77↗︎. In tegenstelling tot Havel was Petr Uhl geen anti-communistische dissident. Integendeel, hij beschouwde de strijd voor een die naam waardig socialisme als zijnde essentieel. In 1989 maakte de fluwelen revolutie een einde aan het regime in Tsjecho-Slowakije. Vaclav Havel kwam aan de macht. Petr nam toen een tijdje deel aan het opkomende politieke pluralisme door afgevaardigde te worden van Burgerforum↗︎.Ontevreden met het politieke partijleven (terwijl hij dichter naar de Groenen toe groeide) concentreerde hij zich verder op zijn werk als journalist en zijn engagement als verdediger van de mensenrechten; twee sterke kanten die hij door wist te geven aan zijn dochter Sasa, zoals blijkt uit dit artikel↗︎ in Le Monde, verslag van haar infiltratie in Tsjechische bedrijven die er de kantjes van aflopen. Flor Vandekerckhove
Uhl, Petr. Le socialisme emprisonné. Editions Stock/La Brèche – 1980 – 350 pp. Alleen nog antiquarisch te vinden.
Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalenwordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.
De e-boeken van Flor Vandekerckhove zijn gratis voor wie erom vraagt. Vooraf bestellen kan. Het boek wordt u dan per e-mail toegestuurd zodra het in het rek van De Weggeefwinkel komt te liggen. Vraag erom vialiefkemores@telenet.be↗︎
Links: Angelus Novus (1920, 31,8 x 24,2 cm) van Paul Klee (rechts boven). Rechts onder: Walter Benjamin.
Walter Benjamin is fan van Paul Klee↗︎. Die kunstenaar staat hem voor ogen wanneer hij in 1935 Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid↗︎ schrijft, essay waarin hij het begrip aura van een kunstwerk↗︎ ontwikkelt. In 1921 koopt hij Klee’s Angelus Novus, een monoprint. Hij betaalt er 1000 marken voor — veel geld voor Benjamin die voortdurend in geldnood zit. Hij hangt het in zijn bureau en noemt het zijn kostbaarste bezit. Waarom eigenlijk? Zeker niet omwille van de lieflijkheid: hangkaken, grote voortanden, grote oren, krulhaar dat op perkament lijkt, kippenpoten. Niet bepaald gracieus opengespreide vleugels. ‘Dit’, schrijft Walter Benjamin in 1940 (°),’is hoe men zich de Engel van de Geschiedenis voorstelt.’ Woorden die Paul Klees Angelus Novus wereldberoemd maken, zij het bij een al bij al klein publiek. Benjamin duidt die engel als volgt:
‘Zijn gelaat is naar het verleden gewend. Waar wij een reeks gebeurtenissen waarnemen, ziet hij één enkele catastrofe en daarin wordt zonder enig respijt puinhoop op puinhoop gestapeld, die hem voor de voeten geworpen wordt. De engel zou wel willen blijven, de doden tot leven wekken en de brokstukken weer helen. Maar zijn vleugels vangen de wind die uit het paradijs waait, een storm zo hevig dat hij ze niet kan stuiten. Deze storm stuwt hem onweerstaanbaar voort, de toekomst in die hij de rug heeft toegekeerd, terwijl de stapel puin vóór hem tot aan de hemel groeit. Deze storm is wat wij vooruitgang noemen.’ (°)
Benjamin die al een wereldoorlog achter de kiezen heeft en nu met het fascisme geconfronteerd wordt, ziet geen vooruitgang; hij ziet chaos en onnodig lijden. Er bestaat niet zoiets als een objectief begrip van het verleden, zegt Benjamin, ’t is altijd interpretatie van de overwinnaars, geschiedenis is een verhaal dat het leed vergoelijkt. Daar valt veel over te zeggen en dat is ook gebeurd, ik zou mijn hand overspelen mocht ik proberen er iets van mezelf aan toe te voegen. Liever zoek ik verder naar de monoprint waardoor Benjamin zich laat inspireren. Hij schrijft over die engel in Parijs in 1940. Hij is op de vlucht voor de nazi’s en de val van Frankrijk is een ramp voor Joodse vluchtelingen zoals hij. Nog geen jaar later, in een grensstadje tussen Spanje en Frankrijk, dreigt men hem terug te sturen, er komt een einde aan zijn vlucht: zelfmoord (°°); anderen zeggen vermoord in opdracht van Stalin↗︎. Maar mij is het hier om die Angelus Novus te doen. Voor hij Parijs verlaat, vertrouwt hij zijn engel toe aan Georges Bataille, die de prent bewaart tot de bevrijding. Na de oorlog worden Benjamins bezittingen overgedragen aan diens collega-filosoof Theodor Adorno, later komt de engel in handen van de Kabbalist-geleerde Gershom Scholem; en ten slotte, in 1987, in het Israel Museum.
(°) Walter Benjamin↗︎. Thesis IX in On the concept of history↗︎. (1940) (°°) Wanneer Bertolt Brecht de dood van Benjamin verneemt, schrijft hij Zum Freitod des Flüchtlings W.B., gedicht waarvan ik geen Nederlandse vertaling vind, maar dat hier↗︎ (in ’t Duits) op spitsvondige wijze geanalyseerd wordt.
Op 1 januari 2022 publiceert uitgeverij De Lachende Visch een nieuw e-boek van Flor Vandekerckhove. Honderd titelloze eenparagraafverhalenwordt ingeleid door Flors oud-leraar Nederlands Alfons Vandenbussche.
De e-boeken van Flor Vandekerckhove zijn gratis voor wie erom vraagt. Vooraf bestellen kan. Het boek wordt u dan per e-mail toegestuurd zodra het in het rek van De Weggeefwinkel komt te liggen. Vraag erom vialiefkemores@telenet.be↗︎
‘Magie van Fabiola’ is een herschrijving↗︎ van ‘Magic of Meghan’, lyrics van de debuutsingle (2019) van Dry Cleaning↗︎. De oorspronkelijke tekst is van frontvrouw Florence Shaw. Ze schreef het nummer na een relatiebreuk op de dag dat Meghan Markle en de Britse prins Harry hun verloving aankondigden. De originele Engelse tekst bestaat vooral uit gevonden poëzie↗︎. Ik leerde de groep onlangs kennen en vond het een uitdaging om iets met de song te doen. Een letterlijke vertaling van de lyrics leek me weinig zinvol, zo’n Meghan-Harry-ding heeft alleen zin als ‘t in ’t Engels blijft staan. Om me de tekst toe te eigenen, maakte ik een herschrijving↗︎, ik verplaatste de kwestie naar het België van mijn kindertijd. Na de herschrijving volgt de verfilming. Uiteraard wordt het geen cover van de song. Ik geef er een originele draai aan, haal de Nederlandse tekst naar voor en wissel die af met flarden muziek van de postpunkband↗︎, juist genoeg als eresaluut en net niet teveel, zodat het copyright omzeild kan worden. Ge moet maar eens luisteren, het staat onderaan. Flor Vandekerckhove [27]
De gearceerde Engelse eerste strofe is omzeggens rechtstreeks overgenomen van een interview dat het koppel gaf. De gearceerde en onderstreepte regel in de Engelse strofe 4 komt uit een Facebookbericht dat ’t zelfde zei.
Moe maar tevreden plaatste ik het nieuwe verhaal op YouTube, waarna de slaap mij overmande en ik in een surrealistische droom terechtkwam.
NOG EEN GELUK dat het u geenszins interesseert, anders had u me al lang verweten dat er geen lijn in mijn verhalen te trekken valt. Soms lijkt ’t erop dat er een realist aan ’t werk is, dan weer een surrealist. Zelf vind ik ook wel dat het mijn oeuvre op pingpong↗︎ lijkt en om er iets aan te doen heb ik een eigen genre bedacht: surrealisme light↗︎. Gisteren deed ik nog meer: ik ging in dat almaar uitdijende oeuvre op zoek naar mijn allereerste surrealisme light verhaal en kwam uit bij Hoe de nar aan zijn einde kwam↗︎ uit 2012. Om dat te vieren maakte ik er nog diezelfde nacht een surrealistisch filmpje van. Flor Vandekerckhove↗︎[109]
