zaterdag 5 juli 2014

Lees De Rode Kut

In Oostende wordt de VFP opgericht. Van links naar rechts: staande Nelly Voets, 
Yvette De fraeye, x, Lea Pynaert, Annie Vanhee, Landi Vanrenterghem, x, rechtstaand
Veerle Vanmaercke, x, Raf De Boever, x.
In Brussel loopt nog tot 31 augustus een fototentoonstelling in de reeks Summer of Photography. (*) Onderwerp van deze aflevering: feministische foto’s; 450 werken van 29 kunstenaars. In de krant lees ik dat curator Gabriele Schor een officieel statuut bepleit voor de kunst ten tijde van de tweede feministische golf. De term smijt me terug in de tijd. 

De jaren zeventig van de vorige eeuw. Zo gaat het eraan toe, zij het daarom niet in deze volgorde. Iedereen leest De schaamte voorbij van Anja Meulenbelt. Vanuit Oostende krijg ik een telefoontje waarin een makker memeedeelt dat onze vriendin Annie Vanhee aldaar medestichter geworden is van de VFP, de Verenigde Feministische Partij. In Gent is mijn echtgenote dan weer toegetreden tot Dolle Mina ('Vrouwen vooruit! Voor een klasseloze maatschappij!') Nog in die stad spot ik mijn kameraad Karin die, tijdens de weinige vrije tijd die ze heeft, een bord meezeult waarop ze haar dubbele dagtaak aanklaagt, de combinatie van werk en huishouden.
In mijn eigen huishouden heeft mijn echtgenote het recht afgedwongen om evenveel uithuizig te zijn als ik. Dat is niet weinig. Elke onpare avond trekt ze erop uit, mij achterlatend met een takenlijst die indrukwekkende proporties aanneemt. Ik buig deemoedig het hoofd en krom de rug om al die taken tot een goed einde te brengen. Ik doe mijn best, zo vind ikzelf, maar dat is niet genoeg: de takenlijst wordt langer.
In Gent klaagt Karin Criel de dubbele dagtaak aan.
Weer krijg ik een telefoontje uit Oostende. Daar is nu een nog radicalere groep opgericht die LOV heet, Linkse Oostendse Vrouwen, aangevuurd door Linde Van de Velde die enkele jaren eerder wegens gauchisme uit de VuJo gesmeten is, de jongerengroep van de nationalistische Volksunie. Linde en de haren gaan er, zo wordt me meegedeeld, hard tegenaan. Daar bestaat een leuke anekdote over.
Linde leeft gescheiden van haar man, een advocaat die ze in die dagen, helemaal in overeenstemming met de tijdgeest, als male chauvinist pig omschrijft. De woning wordt heringedeeld. Linde woont voortaan op de eerste verdieping. De man leeft elders, maar houdt op de benedenverdieping zijn kantoor. De kelderverdieping wordt het lokaal van de Linkse Oostendse Vrouwen. 
In die kelder wordt ook het blad van de LOV geproduceerd.
Ik herinner me dat er nogal wat te doen is om dat blad en dan vooral om de naam ervan: De Rode Kut. Ja, dat zou vandaag niet kunnen, maar in die tijd kan alles. 
Heb ik je al gezegd hoe moeilijk mannen het in die tijd hebben? Deze anekdote zal het verduidelijken. Op het kelderraam van LOV wordt een reclametekst gekleefd: LEES DE RODE KUT en daaronder staat: HIER TE KOOP. Voor de Linkse Vrouwen is de boodschap duidelijk, maar het advocatencliënteel is niet helemaal mee. Dat bestaat voornamelijk uit mannen die nu vermoeden dat er in dat kantoor porno verhandeld wordt. 
De advocaat probeert het zijn ex uit te leggen, hij windt zich op, maakt zich kwaad, schreeuwt het uit, maar het mag niet baten. Zegt Linde: ‘Als gij hierboven de macho mag uithangen, dan mag ik dat hieronder met De Rode Kut doen.’
Flor Vandekerckhove
Een reactie posten