zondag 20 juli 2014

Marie Claire

Gisteren fietste ze voorbij het huis terwijl ik door het raam naar de straat beneden mij aan ’t kijken was. Eerst had ik haar niet herkend, maar toen ze me toezwaaide wist ik het natuurlijk wel, dat was Marie Claire. U voelt me al van verre aankomen, dit wordt weer een nostalgisch stukje over oude mensen en van dingen die voorbijgaan.
In die voorbije tijd woonde Marie Claire samen met haar ouders boven de krantenwinkel van Paula. Ik woonde enkele meter verder, in ’t huis van mijn ouders, gemeenzaam de kiekenwinkel genaamd. In die tijd hebben wij, Marie Claire en ik, een mooi moment beleefd. ’t Was zomer, ’t was droog & heet en ’t was vooral erg druk vanwege de toeristen die de zee, net als nu, in grote getale kwamen opzoeken om er te verpozen.
Dat verpozen ging altijd al met veel luidruchtigheid gepaard, met luidsprekers, versterkers, opdringerige animatie, wild in ‘t rond schallende zomerhits, lawaaierige aankondigingen van barnumachtige evenementen… Dat was vroeger niet anders dan nu. Ik kijk daar nu wel afstandelijker naar, maar in die tijd was ik een enthousiaste deelnemer. In die tijd keek ik zelfs verlangend uit naar de publicatie van de activiteitenkalender die ik nu ongelezen bij ’t oud papier gooi. Op die kalender stipte ik de datum van het Volksbal aan, een openluchtevenement mét orkest, één in juli en één in augustus, ongetwijfeld geanimeerd door Nonkel Jérome, een medemens die tijdens de zomer van het podium niet weg te branden was. Zo’n Volksbal werd gedanst op het basketpleintje vóór de kiosk en iedereen nam eraan deel.
Openlucht, veel sociale controle, start van het bal: 20 uur. Einde: 22 uur stipt! Daar laat zelfs de meest wantrouwende vader zijn dochter op los, want ja, ze moet toch ergens leren dansen. Ook de prille, autochtone teenager Marie Claire was van de partij, alsmede ikzelf. Hoe het er bij haar later aan toegegaan is, weet ik niet, maar zelf heb ik nooit meer zo hard gedanst als toen. Je had maar twee uur de tijd, je moest die wel compleet benutten. We hadden er ook de leeftijd voor, Marie Claire zag er in haar eerste patte d’éléphant niet meer uit als een klein meisje, wat me eerder niet opgevallen was, en nu dus wel. En er was natuurlijk ook de hit van Chubby Checker die met de twist een dans gelanceerd had waarin we al onze jeugdige, overmatig aanwezige energie op een propere, ongevaarlijke en simpele manier konden kanaliseren.
Ah meneer, hoe hebben we daar gedanst, Marie Claire en ik. We hebben daar getwist van acht tot tien. En toen we na afloop alweer op weg naar huis waren — haastig, wegens tien uur — en achter ons hoorden dat er nog een bisnummer kwam, hebben we elkaar aangekeken in een verstandhouding die maar zelden tussen mensen voorkomt en, zonder ook maar een woord te wisselen, zijn we hand in hand teruggelopen naar dat plein om ook die laatste dans nog mee te pikken. En weet je wat? We waren toch nog op tijd thuis, want Let’s twist again duurt nauwelijks langer dan twee minuten.
Later heb ik Marie Claire nog een keer gesproken. We waren de vijftig al voorbij en we frequenteerden blijkbaar dezelfde tandarts. Natuurlijk herinnerde ze het zich nog, zo’n mooi moment vergeet een mens niet. En ook de tandarts, die erbij was komen zitten, vond ’t best een mooi verhaal. Waarna hij tot de dagorde overging.
Flor Vandekerckhove

Een reactie posten