Ook ik wilde wel een paperback writer zijn

In 2015 schreef ik Paperbackschrijver, geïnspireerd op mijn ervaringen in een dynamische Vlaamse onderneming. Vandaag declameer ik het verhaal, geritmeerd met muziek van Llittle red rooster, in een instrumentale versie van de Rolling Stones⇲. De foto’s van de video werden gemaakt in Studio Kris J.Y. Verdonck. Hierboven staat hoe de machinerie van de artificiële intelligentie het verhaal interpreteert.

HET WAS EEN dynamisch bedrijf, wekelijks werd het kader uitgebreid. Een marketing manager, een public-relationsman, een beheerder van het wagenpark, een promotiechef, een inkoopdirecteur, een webmaster, een IT-specialist. Een financieel directeur, een verantwoordelijke voor de automatisering, een supervisor en een downsizer. Hoe het verder gegaan is, weet ik niet, de downsizer ontsloeg mij. Op mijn laatste werkdag overhandigde de financieel directeur me mijn maandloon en een forse premie bovenop, omdat het anders de moeite niet waard was. Ik dankte de man, maakte mijn bureau leeg en trok naar huis. Onderweg passeerde ik de Aldi waar ik een groot pak chocola kocht. Thuis ging ik voor het raam zitten en terwijl ik heel dat pak chocola soldaat maakte, schreef ik dit verhaal dat merkwaardig genoeg eindigde met: So I wanna be a paperback writer.’ (Flor Vandekerckhove⇲)

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens met wie ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. 

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar.

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.) 

Zo leren we Ronny Beyen weer kennen

Jean Paul Deboom, oud-klasgenoot van Ronny Beyen bezorgde ons de groepsfoto van de Eerste Economische, 1967-68, O.L.V-college Oostende. In alfabetische volgorde: Ronny Beyen (middenrij, 2de van rechts), Ghislain Bourgois, Georges Constandt, Jean-Paul Deboom (boven, nummer 5, tellend van links,), Albert Declercq (bovenaan, 2de van rechts), Marc Deraedt, Johnny Doom, Eric Dubois, Marc Heddebauw, Erik Laga, Frank Nollet, Wilfried Reynaert, Luc Spriet, Marc Van Daele, Norbert Vandamme (bovenaan, 3de van rechts), John Vandenbroele, Bernard Vanneuville (middenrij, 1ste links), Norbert Vanneuville, André Verburgh (bovenaan, 3de links?), Eddy Verhaeghe, Edgar Vileyn. Centraal op de onderste rij: principaal Arsène Carron en klastitularis Marc Vanhecke.

OP 15 APRIL was mijn nieuwe boek (°) omzeggens klaar, soortement kroniek van de jaren die ik als schooljongen in een Oostends college had doorgebracht. Ik moest alleen nog iets over Ronny Beyen (°1949-04.21 - 2001-04-11†) toevoegen, jongen die op school indruk op me had gemaakt als jonge sportreporter. Hem was ik, halverwege die collegejaren, uit het oog verloren. Ik ging naar hem op zoek en kreeg via Facebook massaal veel reacties toegestuurd, zoveel zelfs dat ze deze nieuwe post opriepen. 
De reacties leerden me dat Ronny als jongen in de Schippersstraat van Oostende had gewoond, hart van de Oostendse visserij. Later kwam hij met Marleen Hosten in Bredene wonen. Hij was inderdaad vroeg overleden, Ronny liet nog jonge kinderen na.
Na zijn middelbare schoolopleiding was hij al vlug in de Regie voor Maritiem Transport (RMT) terechtgekomen: ‘Ronny is laag gestart bij de RMT en heeft zich daar opgewerkt tot op het directieniveau.’ Johan Geuvens zei: ‘ik werkte bij de RMT als controleur tot de sluiting in 1997 en had dikwijls contact met Ronny Beyen. Hij werkte, als ik mij niet vergis, bij de directie Productie. Zijn eigenlijke functie weet ik niet meer, maar hij had alleszins zijn eigen bureau, hij had te maken met quality control. Een stille en heel correcte man, beetje timide maar heel hulpvaardig. Ik vernam indertijd dat hij eerst nog bij Lebon op de Torhoutsesteenweg gewerkt had. Op het einde van de RMT verzorgde hij ook de contracten voor 'Holyman Sally’, de nieuwe uitbater. Later, na het opdoeken van de RMT in 1997, werd hij ‘directeur personeel in het penitentiair complex Brugge.’ 
Veel respondenten vertelden ook over Ronny’s actieve inzet voor het basketbal, afwisselend als penningmeester, secretaris en voorzitter van basketbalclubs MJA en VOSO, tevens als scheidsrechter, iemand zegt ook ‘coach’.
Flor Vandekerckhove⇲

(°) Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens met wie ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. 

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar.

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.) 

Kunst en artificiële intelligentie (Uit de bol gaan)

Atlas, de bol, de circu, de kalligrafie.

EEN IJZEREN BOL. Mooi object, gevonden op ’t strand, maar wat was het? Ik dacht: ik maak er kunst van, geen objet trouvé, maar een Gesamtkunstwerk. Rond de bol zou Rik Allewaert een door mij bedachte circu aanbrengen: zeezout zand zonnehoed zonovergoten o zon zonnezomer. Lieven Debrabandere van zijn kant zou er een mythologische Atlas onder kappen, zo een die mijn bol als hemelgewelf in z’n nek torst. Als bestemming had ik het Dunegat van Bredene voor ogen, waar we het werk als guerrilla art zouden achterlaten. (Annick van de strandbar had dat ongetwijfeld geapprecieerd.) Vervolgens kwam van dat alles niets in huis, ook omdat de artificiële intelligentie plotsklaps al mijn aandacht opeiste. Ik zette de bol in een hoek alsmede uit mijn gedachten en daagde de artificiële intelligentie uit: wie maakt het beste SF-verhaal? Gij of ik? De beste horror? De beste western? De beste noir? Daarna oversteeg ik die genres en schakelde ChatGPT in om samen met mij een echt literaire blogpost te creëren, het werd een licht surrealistisch verhaal. Alzo experimenterend kwam ik tot merkwaardig conclusies. Ik haalde de bol weer uit zijn hoek en produceerde, nu samen met AI, een nooit eerder gezien staaltje van conceptuele kunst. Ik leverde het concept, de machine voerde uit. En kijk: Atlas, bol, circu, kalligrafie. Perfect!

Flor Vandekerckhove⇲

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens met wie ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. 

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar.

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.) 

Over de dienstplicht van onze vaders

Links: Marcel Vandekerckhove op de rolschaatspiste in Bredene (1939, hij is 17 jaar). Midden: tijdens een bezoek aan de dierentuin in Dresden (1943, hij staat links op de foto). Rechts: als soldaat milicien in het bezettingsleger in Duitsland (hij is de man met het omgekeerde soepbord op het hoofd,1946?) 

OP DE WANDELING ontmoet ik een oud-schoolmakker. We hebben dezelfde leeftijd en dat gold ook voor onze vaders, zij waren van 1922. ‘Hoe komt het,’ vraagt hij, ‘dat onze vaders tijdens de oorlog niet gevochten hebben? Waren zij niet dienstplichtig?’ Goede vraag. 
Op 10 mei 1940 valt Duitsland België binnen. Marcel Vandekerckhove (°22 juni 1922 - 2 januari 1989†) - in de familie gemeenzaam ‘onze Marcel’ genoemd - is bijna 18 jaar. Wellicht is hij net te jong voor de legerdienst. België capituleert al op 28 mei 1940 en nog steeds is onze Marcel geen achttien jaar. 

Daarna komt het land in handen van de bezetter. Van legerdienst is voor Belgen geen sprake meer, maar er komt iets anders. Jonge Belgen worden vanaf 6 maart 1942 gedwongen tewerkgesteld (Arbeitseinsatz) in Duitsland. In 1943 zijn dat er 310.000. Daaronder ook mijn toekomstige vader. Ik postte daar al een stukje over: ‘De reuzen bleven maar lopen en lopen.’ In 1943 verblijft hij in Brand-Erbisdorf, nabij Dresden. Hij werkt er in een fabriek. Ik weet niet wat daar gemaakt wordt, oorlogstuig wellicht. Hij is eenentwintig jaar. Op ’t einde van de oorlog vlucht hij fietsend uit dat dorp weg en ik herinner me dat hij meer dan eens vertelt dat hij ’s avonds aan de horizon de gloed van een brandend Dresden ziet. Als dat waar is, dateert zijn vlucht van 13 februari 1945. 

Later is vader toch nog soldaat geweest. Ook daar heb ik een foto van. Ik heb geen exacte datum, maar hij maakt deel uit van het bezettingsleger in Duitsland dat op 7 en 8 mei 1945 gecapituleerd heeft. De jongeman die vier jaar later mijn vader worden zal, is in 1945 drieëntwintig jaar.
Flor Vandekerckhove⇲

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik moegestreden in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens met wie ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. 

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar.

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.) 

Over mijn gemoed, vlak na het schrijven van een boek

NA HET SCHRIJVEN van een boek overvalt hem telkens weer die gemoedstoestand. Even heeft hij niets om handen, even is er niets, even is er alleen maar leegte. Omdat ‘niets om handen’, 'niets' en ‘leegte’ nauwelijks in een korte blogpost te vatten zijn, vraagt hij het aan een AI-machine: ‘Maak er een tekening van als ge kunt!’

Daar draait die machinerie haar hand niet voor om. Drie seconden en ‘k weet niet hoeveel kilowattuur later ziet hij zijn gemoed op een prent verschijnen, perfect afgebeeld. Zo stijf van leegte ziet gij deze schrijver anders nooit. Zijn priemende blik doorboort le néant van Sartre. Let ook op 's mans handen, doelloos liggend in zijn schoot. Naast hem, in ’t zand, ligt het kersvers afgewerkte boek. Zijn troostgezellen zijn er ook: Polleke de kat en Jonathan de meeuw. 

Inmiddels doen de juffrouwen van De Weggeefwinkel hun werk. Het boek vindt zijn weg naar menig lezer. De eerste reacties vallen in zijn e-box, zoals ook deze van Ignace Pollet, een schrijver: ‘De opstandige jaren '60 zoals gezien en destijds beleefd door de auteur in zijn schoolgaande jeugd. Het hele universum in een graankorrel, zoals José Marti schreef. Je taal is impeccable en je stijl & vertelritme fris. Ik ben zo'n 10 jaar jonger, maar bepaalde dingen herken ik wel, zoals de tv die steevast op Rijsel stond, de greep die de kerk toen nog op de mensen had, de dominantie van de klasse waarin je geboren was. (…)’ En kijk, daar ebt de beschreven gemoedstoestand alweer weg.

Flor Vandekerckhove⇲ 

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik moegestreden in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens met wie ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. 

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar.

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.) 

Oneliner van de drone

in ’t passeren kraait een drone uit Rusland krasser dan de Vlaamse gaai

MIJN ONELINERS (altijd 17 lettergrepen, geen kapitalen [behalve bij eigennamen], geen leestekens) zijn experimenten in het maken van extreem korte literaire teksten. Verhaal? Poëzie? in ’t oude Griekenland deed men al aan soortgelijke teksten en Guillaume Apollinaire kende er ook wat van. Beatdichter Allen Ginsberg creëerde in de jaren tachtig zijn eigen variante. Hij noemde zijn oneliners American Sentences. Zo’n poëzielijn van Ginsberg telt zeventien lettergrepen, evenveel als de haiku. Hij verdeelt die zeventien niet in de drie obligate 5-7-5-haikulijnen, maar legt het gedicht in één horizontale lijn neer. Dat doe ik ook. Bovendien maak ik er een filmpje van en dat staat in dit geval hier op YouTube⇲. 

(Flor Vandekerckhove⇲). 

Nadat het leven me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik moegestreden in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens met wie ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde. 

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar.

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.)

Caught Stealing, neo noir en zwarte humor

Henry 'Hank' Thompson en de kat Bud. Je zou ze vijf frank geven, maar ’t zijn wel de enigen die het verhaal overleven.

WIKIPEDIA BESCHRIJFT HET filmverhaal, dat hoef ik niet over te doen, maar weet dat Caught Stealing (2025) me meteen te pakken had. Ik had maar twee minuten nodig om het te weten: goed verhaal, goede film. Meteen dacht ik ook aan Isaak Babel die zei: ‘Een zin wordt geboren onder goed en tegelijkertijd slecht gesternte. Het geheim schuilt in een nauwelijks waarneembare wending. De hendel moet in je hand liggen en warm worden. Je moet hem één keer overhalen, niet twee.’ Dat geldt, weet ik nu, ook voor een scène, een personage, een verhaal, een film: je moet de hendel op ’t goede moment één keer overhalen, niet twee. 
100 minuten later zie ik in de aftiteling dat Darren Aronofsky de film geregisseerd heeft. Vandaar dus. Aronofsky had me eerder al geïmponeerd: De film Mother!, een allegorie. Nu doet hij het weer. Wat me opvalt: Aronofsky wordt deze keer gestuurd door zijn scenarist Charlie Huston, ook auteur van dit verfilmde boek.
Zo’n goed verhaal doet je zin krijgen om het vervolgens ook te lezen. Ik zoek het boek (2005) op en ontdek dat het deel uitmaakt van een trilogie: Caught Stealing, Six Bad Things, A Dangerous Man. Net op tijd realiseer ik me dat ik dat alles nooit gelezen krijg. Ik probeer de bib, maar daar hebben ze van die mens nog nooit gehoord, ik zoek het net af naar iets wat ik wel kan lezen, maar korte verhalen zijn er niet. Hustons website biedt uitkomst. Die leidt me naar  Charlie Huston On Writing His Way To Sobriety. De man lijdt zwaar aan het leven. Straf hoor! 
Flor Vandekerckhove⇲

Caught Stealing. Regie: Darren Aronofsky | Scenario: Charlie Huston | Cast: Austin Butler (Hank Thompson), Regina King (Roman), Zoë Kravitz (Yvonne), Matt Smith (Russ), Liev Schreiber (Lipa), Vincent D'Onofrio (Shmully), Bad Bunny (Colorado), Carole Kane (Bubbe), Griffin Dunne (Paul), e.a.| Speelduur: 107 minuten | Jaar: 2025. De film is te zien op Netflix.

Tienerklanken nu beschikbaar

NADAT HET LEVEN me van stad naar stad had gebracht, van werk naar werk en van vrouw naar vrouw, streek ik moegestreden in Bredene neer, waar ik ook mijn jeugd had doorgebracht. Daar startte ik een schrijfproject dat onderzocht hoe het anderen vergaan was. Ik delfde sporen van schoolmakkers op, jongens met wie ik tijdens m’n tienerjaren de schoolbanken in een Oostends college deelde en ik herinnerde me de meisjes die in die tijd mijn pad kruisten.

Had het iets te betekenen, het leven van die babyboomers in de sixties? Ik schreef er een boekje over, Tienerklanken, zo genoemd naar een TV-programma dat in die tijd voor ons gemaakt werd. Dat boekje is nu beschikbaar. (Flor Vandekerckhove⇲)

Tienerklanken is een e-boek (117 pagina’s in pdf of epub naar keuze), uitgegeven door De Lachende Visch en gratis verspreid door De Weggeefwinkel. Vraag ernaar via liefkemores@telenet.be en het boekje valt vandaag nog in je mailbox. GRATIS! (Vermeld: ‘Tienerklanken’ en zeg epub of pdf.) 

Zoeken naar Ronny Beyen (†)

Het onderschrift van deze op FB gevonden foto luidt: Ronny Beyen zaliger, Wendy Van Wanten en Jacques Lannoye.

IN EEN POST over jongens van de Opex staat een foto. Trots poseren die jongens naast hun koersfiets. Paul Joye stelt een vraag over een van hen: ‘Is dat de Ronny Beyen die in ’t college in onze klas zat?’ Goeie vraag.
Met Ronny Beyen deel ik, vanaf het zevende studiejaar, een klas in dat Oostendse college. We trekken vervolgens samen op tot aan de grens met het hoger middelbaar. Daar scheiden zich de wegen. Ronny Beyen kiest voor ’t Economische, ik volg wiskunde.
Ronny is, zoals zovelen in de klas, erg geïnteresseerd in wielersport. Hij brengt een foto mee naar school. Daarop zien we hem op het middenplein van de Oostendse velodroom, in 't rennerskwartier, plek waar het publiek geweerd wordt. Dichter bij de koers kun je niet komen. Ronny staat er naast Benoni Beheyt, de renner kijkt lachend in de lens. Beyen heeft een notitieboekje ter hand en een balpen, hij interviewt de wereldkampioen. Ik ben onder de indruk van mijn klasgenoot die als jonge tiener al het lef heeft om zo’n dingen te doen.

Wanneer ik de anekdote aan Paul Joye vertel, reageert die met: ‘Er zat toch veel verborgen en ongebruikt talent in dat college.’ Ja, da’s waar. Is het niet juist een taak van ’t onderwijs om zo’n overduidelijk aanwezig talent tot wasdom te brengen: lef, ondernemingszin, aanleg voor journalistiek? Is dat ook zo gebeurd voor Ronny Beyen? Ik weet het niet.
Tientallen jaren later fietst Ronny Beyen me voorbij. Hij woont in een verkaveling bezijden Bredene Dorp. Daar, op straat, heb ik het met hem over dat velodroomgebeuren. Nog enkele jaren later verneem ik van zijn overlijden. (°) Ook dat is alweer lang geleden. 
Is ’t vandaag voor mij nog mogelijk om meer over Ronny Beyen bijeen te sprokkelen? Ik roep de hulp in van Jozef Passchyn die me in dergelijke queesten terzijde staat.
We hebben een oude lijst met ‘toekomstplannen’. Die vermeldt de namen van de Economische afstudeerklas in 1968. (°°) Niet iedereen blijkt van plan om hogere studies aan te vatten. Zes leerlingen uit die klas kiezen voor het staatsexamen, waaronder Ronny Beyen. Waar komt Beyen daarna terecht? 

Op een FB-profiel gewijd aan de RMT vinden we een foto met als onderschrift: ‘Ronny Beyen zaliger, Wendy Van Wanten en Jacques Lannoye.' De daarop afgebeelde Beyen vertoont wel degelijk gelijkenis met de jongen die we vanop school kennen. Werkte Ronny bij DAB Vloot, werkte hij op/voor de maalboten? In de commentaren bij die FB-post zegt iemand: ‘Ronny heeft ook in pcb Brugge gewerkt.’ (pcb, penitentiair complex Brugge, de gevangenis?) En waarom staat Wendy Van Wanten op de foto tussen die twee mannen? 

Misschien ligt het antwoord op die laatste vraag opgeborgen in de archieven van een Oostendse serviceclub, want we vinden de naam Ronny Beyen meermaals weer in lijsten van serviceclub Fifty-One Oostende - Lange Nelle vzw., club die ijvert voor 'het goede doel'. Beyen (°) neemt er tussen 1987 en ’97 verschillende bestuursfuncties waar: voorzitter, ondervoorzitter, secretaris, protocolchef. Is ’t in een van die functies dat Ronny Beyen op de brug van dat schip present tekent, naast Wendy, samen ijverend voor 'het goede doel'?
Flor Vandekerckhove⇲ 

(°) Op ’t internet vind ik in een lijst met overlijdens. Ook bij de bestuursleden van Serviceclub 51 wordt Ronny Beyen vermeld als overleden, telkens staat er: °1949-04.21 - 2001-04-11†.
(°°) Zaten in 1968 samen in die afstudeerklas van de Economische afdeling: Ronny Beyen, Ghislain Bourgois, Georges Constandt, Jean-Paul Deboom, Albert Declercq, Marc Deraedt, Johnny Doom, Eric Dubois, Marc Heddebauw, Erik Laga, Frank Nollet, Wilfried Reynaert, Luc Spriet, Marc Van Daele, Norbert Vandamme, John Vandenbroele, Bernard Vanneuville, Norbert Vanneuville, André Verburgh, Eddy Verhaeghe, Edgar Vileyn. Help, we zoeken een klasfoto.

Sta toe dat ik u heden ietwat ophits

Van het mooie weer maakten Polleke, Jonathan (in de lucht) en ik gebruik om de branding op te zoeken. Voor ’t eerst in 2026 weer met de voeten in ’t water, over en weer naar Lange Nelle.

HET WAS EEN uitzonderlijk warme dag voor de tijd van het jaar. En omdat ik van aanpakken weet, deed ik op die dag twee dingen tegelijk, ook omdat die twee op 't zelfde neerkomen: ik smeedde het ijzer terwijl het heet was en vatte de koe bij de hoorns. Gedrieën togen we naar ’t strand, Jonathan, Polleke en ik. Om daar voor ’t eerst dit jaar weer door de branding te waden. Daarna zocht ik in mijn omvangrijk oeuvre naar tien redenen om u te overtuigen ’t zelfde te doen. (Flor Vandekerckhove⇲)

1. Waden in de branding is gezond en dat is nu ook wetenschappelijk bewezen: Opspattend water versterkt het immuunsysteem⇲. 

2. Als mijn beperkte verstandelijke vermogens u niet overtuigen, is er nog altijd de artificiële intelligentie om het u uit te leggen: Pootjebaden is gezond, zegt ook ChatGPT⇲.

3. Pootjebaden is ook belangrijk om de Europese defensie te versterken, want op Trump moeten we niet rekenen, dat weet gij ook wel: Ook de Vikings waadden door de branding⇲. 

4. Ook als uw gezondheid u niet kan schelen en de landsverdediging nog minder is ’t waden aan te raden. Waden is ook gewoonweg een geneugte.

5. Er zijn doorwinterde waders en occasionele. Je herkent ze aan belangrijke details. Maak kennis met de Ware Waders⇲.

6. Weet u dat muziek en hard zand veel met elkaar gemeen hebben? Waden in de branding, da's muziek in d'oren⇲ 

7. Hoe komt het dat je in de winter zo weinig waders in de branding ziet? Ik zocht het voor u op en dit is wat ik vond⇲.

 8. Waders herken je aan hun klederdracht. De outfit is belangrijk. Daarom is ’t goed dit te lezen: Hoe kleed ik me als ware wader?⇲.

 9. Niet alle waders zijn te goeder trouw. Je dient het kaf van het koren te scheiden. De verdachte wader is De man met het voetje⇲.

 

10. Laat de leeftijd u niet tegenhouden. Het is nooit te laat om een ware wader te worden. Zelfs op hoge leeftijd heeft een mens nog een taak te vervullen. Waardig ouder worden doe je met de voeten in de branding⇲.