dinsdag 17 mei 2016

De parabel van de ijscoman

De vallei stroomde vol mensen en toen die voldoende aaneengeklonterd waren, beklom de voorganger het spreekgestoelte. Aldaar sprak hij de menigte toe. Hij zeide: ‘Iedereen bevindt zich rond de berg. Wij, de katholieken, bevinden ons alhier, terwijl de joden zich aan gene zijde ophouden. De boeddhisten staan links, de protestanten rechts en de moslims ginder achter.’ Zijn armen gingen alle richtingen uit om de vele kanten van de berg aan te wijzen.
Na een korte stonde van gewijde stilte vervolgde hij als volgt: ‘Allen gaan wij een eigen weg, verschillend van de andere. Maar al die wegen leiden naar de top. De wegen zijn voorwaar verschillend, maar het einddoel is voor allen gelijk. Uiteindelijk zullen wij — boeddhisten, protestanten, joden, katholieken en moslims — elkaar ontmoeten, daar op de top, in de nabijheid van God.’ Alle hoofden draaiden zich naar de bergtop.
Mij viel het op dat de voorman de atheïsten onvermeld gelaten had, ongetwijfeld een vergetelheid. Ik baande me een weg door de menigte en beklom op mijn beurt het spreekgestoelte. Aldaar aangekomen schraapte ik mijn keel en sprak als volgt: ‘Ook wij, de atheïsten’, zei ik met luide stemme, ‘beklimmen via onze eigen weg de berg, net als gij, alsmede de boeddhisten, de joden, protestanten en de moslims.’ Zoals de voorman dat eerder ook gedaan had, wachtte ik nu een wijl in gewijde stilte, waarna ik deze gevleugelde woorden uitsprak: ‘Het enige verschil is, waarde gelovigen, dat wij weten dat er boven op die berg niets te zien valt.’
Over het vervolg van het valleigebeuren verschillen de meningen. Sommigen beweren dat er een ijzige stilte over de menigte nederdaalde. Anderen zeggen daarentegen dat er geweeklaag opsteeg, geween en tandengeknars.
Zelf zou ik het niet weten, want op dat spreekgestoelte werd mijn aandacht ten volle opgeëist door ijscoman Florencia die in de verte, vanachter de berg, met zijn triporteur de vallei kwam binnen gereden. Aan mij verscheen op dat moment zowaar de drie-eenheid van chocola, speculaas en mokka, een visioen gevat in een hoorntje. Het was een openbaring zonder slagroom, want ik moest een beetje op mijn suiker letten.

Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen