maandag 30 mei 2016

Speelplezier

— Na afloop vallen Martin Heylen en Serge Feys elkaar in de armen. (Foto Jo Clauwaert). —

In het Oostendse cultureel centrum De Grote Post ging op 26, 27 en 28 mei Tussen Haven & Storm door, een avondvullende show, met tekst en muziek, een imposante ode aan de zee en de vissers.
Ik mocht eraan deelnemen. Het werd voor mij een beklijvende ervaring. Nog voor de voorstellingen afgelopen waren, uitte ik tegenover de organisatoren Serge Feys en Martin Heylen mijn dankbaarheid. Vlak voor ik voor de derde keer naar de zaal trok, schreef ik hun dit berichtje:
‘Straks trek ik een propere broek aan, want vanavond gaan we weer optreden. Het wordt de laatste voorstelling. We naderen de haven, ik hoor de klokken al, het volk jubelt. Die zin is niet van mij, hij komt uit O Captain! My Captain! van Walt Whitman: The port is near, the bells I hear, the people all exulting.’
‘We hebben dat gedicht allemaal leren kennen doordat we destijds de film Dead Poets Society gezien hebben. Ik denk niet dat iemand de filmzaal toen ongeïnspireerd verlaten heeft. Ik heb er meermaals aan zitten denken terwijl ik in de coulissen van De Grote Post mijn beurt aan ’t afwachten was, want nu al staat vast: ik ga dit gebouw niet ongeïnspireerd verlaten.’
‘Martin en Serge, Ik ben geen kostschoolstudent en jullie gelijken gelukkig niet op Robin Williams (alhoewel Martin er enige trekken van heeft), maar toch. Jullie hebben deze mens van 67 iets geleerd, al weet ik nog niet goed wat. Ik probeer het woord te ontwijken, maar het lelijk klinkende initiëren dringt zich op. Het voelt aan alsof jullie me ergens in geïnitieerd hebben. Die Grote Post, Martin en Serge, dat is de Dead Poets Society van deze morzel grond aan het Noordzeestrand.’
Ja, bevangen door gevoelens van verhevenheid schreef ik waarlijk deze poëtische woorden.
Serge Feys antwoordde meteen, hij deed het kort & bondig: ‘Schoon!’ Martin Heylen liet me gisteren zijn antwoord kennen: ‘Ik vind dat een mooi compliment, waarvoor dank. Overigens heb ik ervan genoten om je de afgelopen dagen te zien evolueren van een gestrenge mens die zichzelf als kortaf en knorrig typeert, naar een stille genieter in de coulissen die telkens weer enthousiast een zeemeermin (ik herhaal: een zeemeermin) het podium opduwt, af en toe met een receptiebel van achter de schermen de zaal aan het lachen brengt en zelfs de hele groep aansteekt om, na het laatste applaus, a capella nog eens 'Op de Vismarkt' te zingen. Mocht je er ooit uit geraken wat je geleerd hebt, verwoord het en laat maar weten, ik ben benieuwd. Ik denk dat speelplezier en elkaar beter maken in de buurt komt.’

Flor Vandekerckhove

— Flor Vandekerckhove leest zijn verhaal 'Camiel De Visscher en Celine Mermaid'. De zeemeermin denkt er het hare van. (Foto Jo Clauwaert) —

Een reactie posten