woensdag 15 juni 2016

Foltercursus

In de tijd dat ik voor de Russen werkte nam ik deel aan wat wij onder elkaar de foltercursus noemden. Je kwam er veel te weten over het beroep, maar het was geen opleiding om beul te worden. Wat ze je leerden waren manieren; manieren om het hoofd koel te houden in moeilijke omstandigheden.
Hoe reageer je wanneer je familie iets over je activiteiten vernomen heeft, wat moet je doen wanneer de wijkagent je vragen komt stellen, hoe gedraag je je voor de rechter, wat vertel je je geliefde, wat kan je doen wanneer je in hechtenis genomen wordt, welke antwoorden geef je aan je ondervragers, ook in het geval je gefolterd wordt? Vandaar de naam foltercursus.
Ik was niet verplicht om eraan deel te nemen, want, in tegenstelling tot je van hen verwacht, verplichtten de Russen je tot niets. maar ik deed het toch, want het was een interessante opleiding.
Folteren heeft een sterke psychologische kant, zo blijkt, Instorten doe je minder door de pijn, dan wel door de vrees voor wat gaat komen. Je kunt je ook oefenen in het gefolterd worden. Wie zichzelf regelmatig een klein schokje toedient, zal niet meteen doorslaan wanneer een ondervrager de elektroden bovenhaalt. IJskoude douches sterken niet alleen je lichaam maar ook je geest en je weerstand. Yoga helpt wanneer je met waterboarding te doen krijgt.
De Russen gaven alleen maar theorie. Oefenen was iets dat je zelf moest doen, maar ze gaven wel tips. Op hun aanraden ging ik in een ijskoud bad zitten om te observeren hoe blauw ik werd. Zo waren er nog een aantal oefeningen, met materialen die in elk huis voorradig zijn.
Wanneer ik naar de tandarts ging, vroeg ik expliciet om niet verdoofd te worden. Ik zat daar dan met tranen in de ogen die pijn te verbijten — wat bij de tandarts ook al geen optie is —  me vastklampend aan de stoel. Ik kan je verzekeren…
Op een dag vroeg ik mijn vriendin om me de duimschroef aan te draaien. Dat was uiteraard niet echt een duimschroef. Ik gebruikte een klein G-klemmetje dat je normaliter inzet om iets vast te zetten of om twee stukken bijeen te houden.
Mijn lief kreeg in deze de rol van de beul. Het doel ontsnapte haar volkomen, want ze was niet op de hoogte van mijn werk voor de Russen. Het was met grote weerzin dat ze het heft in handen nam.
Ik keek haar in de ogen, terwijl ze traag maar gestaag de schroef begon aan te spannen. Mijn ogen werden troebel van het traanvocht dat de pijn in me opriep en dat zijn weg naar buiten zocht. Ik had haar eerder mijn andere hand laten boeien om de reflex uit te schakelen die je hebt om datgene wat je pijn doet van je weg te slaan en daarom vroeg ik haar of ze de tranen uit mijn ogen wilde vegen. Ze deed het met een groot gevoel voor liefde en toen ik haar weer aan kon kijken zag ik in haar ogen een gloed die ik nooit eerder bij haar ontwaard had.
De pijn was nu het verdraagzame voorbij. Ik schreeuwde en riep dat het genoeg was. Terwijl ze de duimschroef toch nog een kwartslag aandraaide trok er een rilling van genot door haar lijf.

Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen