maandag 20 juni 2016

Stock americain

— Vestimentair protest tegen de Amerikaanse oorlogsstokers. Links, de shirt van John Lennon. Ersatz bij Amazone.com te koop voor 166 dollar. Rechts mijn jacket, origineel te koop bij ’t Amerikaantje à 12 euro. —

Het is iets wat je normaliter alleen tijdens een autoreis in Frankrijk doet, maar wij deden het onlangs in eigen land. We lieten de autosnelweg links liggen en kozen ervoor om via de routes nationales naar huis te rijden.
Daardoor komt het dat we in de omgeving van Sint-Niklaas voorbij ’t Amerikaantje passeerden, een legerstock zoals er in mijn jeugd wel meer waren. Verleden tijd, want samen met de andere restanten van de Tweede Oorlog verdwenen ze gaandeweg uit het straatbeeld alsmede uit de distributiesector. ’t Amerikaantje leek me de laatste der Mohikanen te zijn, een gedachte die nog versterkt werd door de polyester indiaan die ons voor de deur naar binnen stond te lokken.
Deze kans kon ik niet laten liggen, vond ik. We keerden onze kar en parkeerden hem vlak naast de indiaan. Mijn verwachtingen waren even vaag als hooggespannen. Ze werden zowel bevredigd als teleurgesteld.
Ik was nog niet goed binnen of ik werd overvallen door een vlaag van intense nostalgie. De geur, het winkelconcept, de loods, de waren, de schimmel… Alles wierp me een halve eeuw terug in de tijd.
Tussen de legertassen zag ik ook de mijne liggen, die ik in 1969 voor misschien twintig frank gekocht had en vandaag nog altijd met me meetors (geel omcirkeld op onderstaande foto). Hij kost nu vijf euro, zie ik. Da’s een vertienvoudiging, maar nog altijd géén geld voor een tas die, zo mag ik ervaren, de rest van je leven meegaat.
Het deed me er aan denken dat ik in die tijd een licht kaki jasje van ’t Amerikaanse leger droeg, a vintage army jacket in legerstocktermen, een zomerjasje dat destijds tot de standaardkleding van de linkse jongeling behoorde, een vestimentair protest tegen de aanwezigheid van de Amerikanen in Vietnam.
— De legertas die ik in 1969 gekocht heb tors ik vandaag
nog altijd. Hier tijdens een toespraak in 2012, op de
uitreiking van de Arkprijs v/h Vrije Woord aan Peter
Holvoet-Hanssen.  (Foto Sarah Waegemans) —
Ik ben een conservatief. Ik steun nog altijd het partijtje dat me in m’n jeugd wist te bekoren en ik draag nog altijd hetzelfde soort kleren. Maar dat jasje heb ik ooit verloren gelegd, wellicht in een meisjeskamer.
Ik keek om me heen en ja hoor, daar zag ik de rekken staan met wel tientallen, wat zeg ik, honderden kaki legerhemden en -jassen, de ene nog meer vintage dan de andere. Belachelijk lage prijzen: tien, twaalf euro. Mijn dag kon niet meer stuk. Althans dat dacht ik.
Maar weet je wat? Tussen die honderden stukken vond ik geen enkel zomerjasje dat mij paste. ‘Dat komt,’ zei mijn vriendin, ‘doordat het legerkleren zijn. In ’t leger zitten geen mannen van in de zestig. Dat zijn allemaal jonkies, die hebben kleine maten.’  Haar woorden overtuigden me niet helemaal, maar mijn maat kon ik daar toch niet vinden.
Toen we weer in de auto zaten en onze weg vervolgden, vroeg mijn vriendin nog: ‘Had John Lennon in die tijd ook niet zo’n hemd?’
‘We hadden allemaal zoiets’, zei ik, ‘maar ik was eerst.’
Dat was een kribbig antwoord, want ik was nogal teleurgesteld door mijn mislukte zoektocht. Toen ik het later op het internet opzocht, zag ik evenwel dat ik in die Lennonkwestie gelijk had. Lennons foto’s met het vintage legerhemd dateren van in de jaren zeventig. Ik droeg zo’n jasje al in 1969.
Een kopie van dat van Lennon kun je vandaag nog altijd kopen. In de internetwinkel Amazon.com betaal je er 149,99 dollar voor, plus 15,95 verzendingskosten. Dat van mij is in ’t Amerikaantje al te koop voor 10 euro, zij het helaas alleen voor jongens met kiekenborstjes.
Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen