zondag 7 juni 2015

Café Littoral, een rochel voor en na


Café Littoral, ten tijde van Alida. Op de foto worden de palmen voorgesteld van een koers die De Duinensprinters organiseerden. In het deurgat herken ik in de kleinste man mijn nonkel Camiel Vandekerckhove. Ik herken nog wel mensen, maar ik ken hun namen niet. Roland Vanmassenhove kan enkele namen op de foto plakken. Hij schat dat de foto van 1954-55 dateert. Links staat Madeleine Carbon, echtgenote van Camiel Vanmassenhove, de grootvader van Roland. Het jongetje is Roland Vanmassenhove. De grootste man in ‘t deurgat is Gerard Melis. 3de van rechts is de uitbaatster Alida. Vierde van rechts is Honoré Storm. Zittend in het midden : Camiel Rousseau.


Over het café van Alida schreef ik al eerder een stukje, maar daarmee was ik geenszins uitverteld. Dat komt doordat ik dat café vanuit mijn kamervenster kon observeren, wat ik een kindertijd lang gedaan heb. Zelf was ik daar trouwens ook een beetje klant, want het café had een tv. Elke zondagavond om zes uur tekende ik present om er naar Car 54 where are you? te kijken. Norbert Olders en Robert Willaert waren er ook.
Het was een rustig café. Het rook er naar bier en bruine zeep. In ’t midden stond de stoof. Een indrukwekkend buizenstelsel verbond die met de schoorsteen. Afgezien van de topdagen, wanneer wielerclub De Duinensprinters de dienst uitmaakte, waren er zelden meer dan twee tafels bezet. Daar zaten de kaarters, oude mannen met boerenpetten op. Niemand verhief de stem, er was geen muziek. Je kon het schoffelen van de kaarten horen, een flesje dat ontkurkt werd, een rochel die iemand ophoestte. Meer moest dat niet zijn.
Dat veranderde toen Alida met pensioen ging. Een koppel nam haar plaats in. Die mensen hadden twee kinderen: een jongetje dat kleiner was dan ik en een meisje dat groter was. Het was dat meisje dat de verandering aanzwengelde. Ze moest daar niets voor doen, ze moest alleen maar zijn. Van heinde & ver kwamen jongemannen op ijzeren rossen toegesneld. Door mijn dakraam zag ik hoe de stoep vol fietsen kwam te staan. Die jongens kwamen daar geen kaartje slaan, de tv werd niet aangezet, niemand hoestte in haar nabijheid rochels op. Er werd een jukebox binnengehaald waarop vooral Eenzaam zonder jou te horen was, een schreeuw om aandacht die met een hit omzwachteld werd. Drie platen voor vijf frank, drie keer Eenzaam zonder jou. Het café du Littoral rook niet langer naar bruine zeep, maar naar vers mannenzweet, goedkope aftershave en feromonen. Zelf nam ik niet aan die verandering deel, want Car 54 was afgevoerd. Er was nu wel Bonanza, maar dat moest ik thuis bekijken, want inmiddels had iedereen tv, zelfs wij.
Maar je weet hoe ’t gaat. Altijd gaat hij voort, de tijd, nooit staat hij stil. Het meisje verloofde zich met een troepsoldaat, waarmee ze na diens legerdienst ook trouwde. Het aantal fietsen voor de deur verminderde zienderogen en daarmee ook de feromonen. De plaat Eenzaam zonder jou werd nog wel eens gedraaid, maar nu hadden de woorden een ietwat wrange bijklank. Ze had nooit mogen trouwen! De jongemannen bleven weg, de kaarters keerden weer en dat deed ook de rust. Van zo’n rustig café kon je evenwel niet langer leven, want Alida’s tijd was voorgoed voorbij. Er kwam een dierenspeciaalzaak. Daarvan kon je wellicht nog minder leven. Er kwam een huisjesmelker. Of die ervan kon leven weet ik niet, maar het gebouw werd wel uitgeleefd. Het kwam in handen van een vastgoedgroep die de boel neerhaalde en op die plaats een flatgebouw neerpootte dat nu als terrasresidentie aan de vrouw gebracht wordt. (Dáárvan kun je leven!) Binnenkort zullen er op die terrassen stoeltjes staan en op die stoeltjes zullen mensen zitten die een kaartje leggen, een flesje ontkurken en een rochel ophoesten.
Flor Vandekerckhove


Car 54 Where are you? Here we go again full episode
Een reactie plaatsen