dinsdag 9 juni 2015

Dame blanche

— De Dries in Kemmel. — 

A.L. Snijders heeft me geleerd dat je over alles kunt schrijven, als je 't maar kort houdt. En sindsdien doe ik dat ook, kort over alles schrijven. ’t Is iets wat je heel je leven kunt blijven doen, want niets is zo onuitputtelijk als alles. 
Mijn vriendin en ik rijden naar Kemmel, waar we rond de heuvel wandelen die Kemmelberg heet. Na afloop gaan we op een caféterras zitten, vlak naast het dorpsplein dat een dries is, een grasland in ’t midden van de gemeente. Het grasplein heet ook Dries. Zo’n plein doet in de middeleeuwen dienst als gemeenschappelijke weide, als meent. Er mag niet op gebouwd worden en dank zij deze middeleeuwse gewoonte hebben ze daar in ’t midden van de bebouwde kom, een mooi stuk grasland liggen. 
Het café heeft een indrukwekkende kaart. Gerechten en dranken in drie talen, want je zit vlak tegen de Franse grens en de streek wordt overspoeld door Engelsen die er naar hun doden komen kijken. Er wordt dame blanche geserveerd die in drie talen als dame blanche vertaald wordt en Irish Coffee die daar in drie talen Irische Coffee heet, een soort overtreffende trap. We kiezen voor de dame blanche
Ik kijk om me heen. Alles is rustig, een beenhouwer houwt in een been, een loodgieter giet enig lood, een schrijnwerker werkt aan een schrijn; het soort bezigheden dat goed past rond een dries. De dame blanche wordt geserveerd, hij is overdadig groot, echt een grote dame blanche. 
Op een hoek van de Dries staat een huis en op de gevel wordt het jaartal van de bouw vermeld; de jaartallen, want er staat 1914-22. Daar zit de Groote Oorlog voor iets tussen. Wanneer we naar huis rijden ligt er iets op mijn maag. Daar zit die grote dame blanche voor iets tussen. Ja, je kunt echt over alles schrijven. En kort ook.


Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen